Κοινωνία

«Κάποτε ο Λάο Τσε ρώτησε τους υλοτόμους γιατί δεν κόβουν και τα στραβά δέντρα. ‘’Επειδή είναι άχρηστα’’ του απάντησαν και τότε ο σοφός δάσκαλος τους είπε ‘’έτσι να είστε και εσείς… πάντα άχρηστοι για να μη σας πειράζει κανείς’’».  

Ο Σεπτέμβρης είναι για τα καρντάσια, ο αγαπημένος τους μήνας. Αμέσως μετά τις θερινές διακοπές και λίγο πριν ανοίξουν τα σχολεία, λαμβάνει χώρα στην πόλη η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, σίγουρα η σημαντικότερη ετήσια έκθεση των Βαλκανίων, αλλά και το event που αναμένονται πάντα βαρυσήμαντες πολιτικές δηλώσεις και γκρίνιες.

Το πρώτο πράγμα που συναντάει κανείς επισκεπτόμενος το νησί της Μυκόνου είναι ο Πέτρος ο πελεκάνος. Κάτι αντίστοιχο με τον Απόστολο Πέτρο δηλαδή, όταν πηγαίνει στον παράδεισο. Διότι κι εδώ για παράδεισο μιλάμε. Με τη μοναδική διαφορά, ότι τώρα είσαι ζωντανός.

Η σημασία των λέξεων στις μέρες μας δεν είναι αντικειμενική, εμείς δίνουμε κάθε φορά μια αλλιώτικη χροιά που πολλές φορές πλησιάζει σε κάτι αντίθετο. Ένα τέτοιο παράδειγμα λέξης είναι το επίθετο «έντιμος».

Δεν υπάρχει θεωρία συνωμοσιολογίας που να μην έχει βάση στις Λογικές πλάνες.

Ο στρατηγός κράτησε την αναπνοή του, καθώς το αμφιθέατρο ξέσπασε ξαφνικά σε τρανταχτά γέλια. Δεν ήξερε τι ήταν αυτό που είχαν βρει τόσο αστείο οι συγκεντρωμένοι στην αίθουσα, τη στιγμή που ετοιμαζόταν ν’ αρχίσει το λόγο του. Για την απρόσμενη ευθυμία ένοχος ήταν ένα τριζόνι που ζούσε σ’ ένα κλουβάκι από ξερή κολοκύθα και βρισκόταν σε μια εσωτερική τσέπη του χοντρού πανωφοριού του στρατηγού. Ποιος να το φανταζόταν ότι σε μια τόσο ακατάλληλη στιγμή θα ξεκινούσε να κελαηδάει κι οι χαρούμενες τρίλιες του, μεγεθυμένες από το μικρόφωνο, θ’ ακουγόταν σ’ όλη την αίθουσα.

Δεν θα μπορέσει ο Δίας να μου λύσει

τα πέτρινα δίχτυα που με ζώνουν. Έχω ξεχάσει

τις μορφές των ανθρώπων που κάποτε ήμουν·

Ο Μπρούνο, είναι ένας μηχανικός χαρτιού που έπειτα από 15 χρόνια στη δουλειά βρίσκεται ξαφνικά εκτός λόγω περικοπών και λόγω αλλαγής έδρας της εταιρείας του. Αν και αρχικά προσπαθεί να το αντιμετωπίσει ψύχραιμα, έπειτα από δυόμιση χρόνια ανεργίας χάνει και το τελευταίο ίχνος υπομονής και αναγκάζεται να στραφεί σε ιδιαίτερα ανορθόδοξες λύσεις.

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε ένας Κέκροπας. Τούτος δω ο Κέκροπας ήτανε βασιλιάς.

Είχε το λοιπόν μια πολιτεία, μικρή σα μανιτάρι, είχε και το παλάτι του, τους ανθρώπους του, έβαζε φόρους, έκοβε και κάνα αυτί άμα τσακώνανε τίποτα λωποδύτες, γενικά καλός άνθρωπος ήτανε.

«Ο πόθος να κατανοήσεις τον κόσμο και ο πόθος να τον μεταμορφώσεις είναι οι δυο μεγάλες μηχανές της προόδου. Χωρίς αυτές, η ανθρώπινη κοινωνία θα έμενε ασάλευτη ή θα πισωδρομούσε» (Μπέρτραντ Ράσελ).

Αν δεν έχεις αποτύχει σε κάτι, πώς ξέρεις ότι έχεις πετύχει; 

 Σε αυτή την ερώτηση είναι πολύ δύσκολο να απαντήσει μια γυναίκα γιατί είναι πολύ πιθανό να μην έχει αφήσει τον εαυτό της ποτέ να αποτύχει, σύμφωνα με ένα άρθρο από U.S News and World Report.

Οι αρχαίοι Έλληνες δεν εξατμίστηκαν, βέβαια. Άφησαν απογόνους όπως όλοι. Και ασφαλώς «ελληνικό αίμα» υπάρχει και στους σημερινούς κατοίκους της Ελλάδας, και στους σημερινούς κατοίκους ολόκληρης της ανατολικής Μεσογείου τουλάχιστον, για να μην πούμε ολόκληρης της Πρόσω Ασίας και της Βόρειας Αφρικής.

Σελίδα 1 από 36

Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.