Κοινωνία

Σε συζητήσεις με φίλους, ορισμένοι μου έχουν εξομολογηθεί πως ντρέπονται να βγουν στην παραλία επειδή φοβούνται την απόρριψη και την άσχημη κριτική των άλλων.

Θα ήθελα να γράψω λίγα λόγια για εκείνους που κρίνουν τους άλλους με χαρακτηρισμούς που πονάνε, για εκείνους που χαρακτηρίζουν άτομα χωρίς να γνωρίζουν την ιστορία τους, για τους διάφορους που πίσω από την άνεση και την ανωνυμία ενός πληκτρολογίου νομίζουν ότι μπορούν να στάζουν δηλητήριο ανενόχλητοι.

Ένα απέραντο μονοπάτι οι σκέψεις μου. Γεμίζουν, μέρα με τη μέρα, όλο και περισσότερο τη ψυχή. Αχ αυτή η ψυχή...πόσα αντέχει να ξέρει, πόσα ανείπωτα αντέχει να κουβαλάει, πόσα απωθημένα να παρασύρει στην άβυσσο την σκοτεινή και απόμερη. Τρομακτικά παρκάκια μονολόγων εκ βάθη καρδίας...μίας καρδίας με περίγραμμα επιθυμιών, παθών και φόβων.

Έγινε κι αυτό: το κρατικό κανάλι στη Βενεζουέλα σημειώνει πόσο τρομερή είναι η οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα. Την ώρα που η Βενεζουέλα ξεμένει από τρόφιμα. Τα νοσοκομεία είναι γεμάτα άρρωστα παιδιά ενώ τα ιατρικά μηχανήματα δεν επαρκούν. Και τα προβλήματα στην ηλεκτροδότηση πληθαίνουν καθώς η οικονομία της χώρας αυτής καταρρέει.

Τα πολύ παλιά τα χρόνια, ζούσε με τη γριά του, τα παιδιά του, τα εγγόνια του και τα δισέγγονά του ένας παππούς που τον έλεγαν μπαρμπα-Ηλίθιο. Όλα πήγαιναν καλά στην οικογένεια και μόνο ένα πράγμα τούς δυσκόλευε: Ακριβώς απέναντι από το σπίτι τους υπήρχαν δυο μεγάλα βουνά που τους έκλειναν απ’ τον κόσμο. Κάθε φορά που ήθελαν να πάνε κάπου, έπρεπε να κάνουν τον κύκλο και να βγουν πίσω τους. Κάποια μέρα, ο μπαρμπα-Ηλίθιος το πήρε απόφαση: 

Κεφάλαιο πρώτο: Ο γλάρος

Πνεύμα ελεύθερο. Όσο ελεύθερο σε κάνουν οι φτερούγες στον ώμο σου. Γίνεται να είσαι πουλί του ουρανού και να εγκλωβίζεσαι στη γη; Κι όμως… και τα πουλιά μπορούν να φυλακιστούν ακούσια αλλά συνειδητά.

Σχεδόν έντεκα το πρωί, ήλιος και ένα απαραίτητο αεράκι. Υπάρχουν μέρες που θέλεις να ανακαλύψεις την πόλη σου και μπαίνεις λίγο στη νοοτροπία του περιπλανώμενου. Παύεις να τη βλέπεις υποκειμενικά με την καχυποψία της συνήθειας και πείθεσαι να είσαι συγκρατημένα ενθουσιασμένος με αυτά που προσπερνούσες.

Ο νευρολόγος Όλιβερ Σακς βρέθηκε κάποια στιγμή στη Μικρονησία (σύμπλεγμα νησιών στον Ειρηνικό). Πήγε εκεί για να μελετήσει το εξωφρενικά τεράστιο ποσοστό αχρωματοψίας του γηγενή πληθυσμού.

Είσαι ο καβαλιέρος και εγώ η ντάμα σου. Είμαστε εδώ για ένα χορό. Ένα χορό τάνγκο. Μα δεν τον ξέρω, σου λέω. Ούτε κι εγώ, αποκρίνεσαι. Θα τον μάθουμε μαζί, μου λες. Από την αρχή. Όπως ένα παιδί μαθαίνει να μιλάει, όπως μαθαίνουμε να επικοινωνούμε και να συνεννοούμαστε με ένα σύστημα κανόνων και κωδίκων.

Μετά το σκοτάδι φως

17.04.2018
Γράφτηκε από

Στο ομηρικό λεξικό η λέξη δαίμων, συμβολίζει τη σφοδρότητα του οξυμένου πνεύματος, του ακονισμένου μυαλού. Δεν παραπέμπει σε σκοτεινές δυνάμεις όπως κακώς αλλοιώθηκε η ερμηνεία του συν τω χρόνω.

Είναι αλήθεια ότι η σύγχρονη μαζική κουλτούρα υπαγορεύει το μοντέλο του πολίτη που επαναπαύεται καθισμένος στον καναπέ. Του πολίτη που απολαμβάνει την ασφάλεια του ιδιωτικού του χώρου, ενοχοποιώντας απλά το οικονομικό σύστημα για τους άκρατους φόρους και την αφαίμαξη του εισοδήματος του.

Όλοι μας έχουμε σκεφτεί κάποιες στιγμές τι σημαίνει να είσαι γονιός. Είτε πριν γεννηθεί το πρώτο μας παιδί είτε όταν το νήπιό μας έπεσε και χτύπησε ή στη διάρκεια ενός καβγά στο τραπέζι, επειδή το παιδί μας δεν τρώει το φαγητό του, όλοι έχουμε σκεφτεί κάποτε: Το κάνω καλά;


Warning: preg_replace() expects at least 3 parameters, 2 given in /var/www/vhosts/o-klooun.com/httpdocs/templates/g5_hydrogen/html/pagination.php on line 125

Warning: preg_replace() expects at least 3 parameters, 2 given in /var/www/vhosts/o-klooun.com/httpdocs/templates/g5_hydrogen/html/pagination.php on line 125
Σελίδα 10 από 37

Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.