Κοινωνία

Στις 15 Μαρτίου 2018 έδωσε το παρόν στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αιγίου, ξεδίπλωσε σχεδόν κάθε σκοτεινή και δύσοσμη πτυχή της μαύρης ψυχής του και απέδειξε, ότι δεν έχει κανένα μα κανένα λόγο να κρύβει αυτό, που είναι στην πραγματικότητα.

Δυό μέρες τώρα φύσαγε μαΐστρος κι έφερνε μαύρα σύγνεφα μαζί του, μαύρα και χαμηλά, όλο τουλούπες - τουλούπες. Πότε έβρεχε, πότε δεν έβρεχε. Μα όταν έβρεχε, έβρεχε για καλά, πες πως όλο  κι έβρεχε. Κρύο, κι υγρασία να πιρουνιάζει τα κόκκαλα τ’ ανθρώπου, καιρός πού πλάκωνε την ψυχή, βραχνάς σωστός.

Συ με ορίζεις και θέλω να με ορίζεις διότι με εσένα νιώθω ελεύθερος, αποκρίθηκα στην Ελευθερία και κείνη μου έγνεψε ωσάν να μου έδινε την απάντηση που ήθελα.

Ελευθερία θέλω τόσο πολύ να σου αποδώσω τον ορισμό που σου αρμόζει αλλά θαρρώ πως αν τούτο καταστεί εφικτό θα σε καθυποτάξω σε μονοπάτια σκοτεινά, στα άβατα της επέκεινα. Ανυπότακτη είσαι, το σθένος σου ορμητικό και ανυπέρβλητο και δεν μπορείς να περιοριστείς στα πλαίσια ενός εκκωφαντικά κενού ορισμού.

Ανεξαρτήτως πολιτικής και πολιτικών πεποιθήσεων, είναι βέβαιο πως η τελευταία επιλογή του εκλογικού σώματος στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αποτελεί από ψυχολογική μεριά ένα αρκετά ενδιαφέρον ζήτημα. Δεν αναφέρομαι φυσικά στην όποια κατάσταση της ψυχικής υγείας του νεοεκλεγέντα προέδρου, αλλά τι αποκαλύπτει αυτή η επιλογή σε σχέση με την ενδοψυχική δυναμική των ψηφοφόρων.

Ποτέ μου δεν πέταξα χαρταετό με την κυριολεκτική σημασία. Δεν ήμουν των εξορμήσεων και των χειροτεχνιών, ίσως δεν έβρισκα και νόημα στο να κοπιάσω τόσο πολύ για να στυλώσω στο τέλος ψηλά το βλέμμα να ακολουθεί την ατάκτως προδιαγεγραμμένη διαδρομή αυτού του χάρτινου αεροπλάνου. Δεν εξαιρώ, ωστόσο, τον εαυτό μου από τη γενικότητα, τη μαζικότητα της παράδοσης και του εθίμου.

Τον πολύ πολύ παλιό καιρό ζούσε εκεί μακριά στην Κίνα ένα τέρας που το λέγανε Νιέν. Το Νιέν ήταν φοβερό τέρας, με πλήρες σετ από παραφερνάλια τέρατος (κέρατα, νυχάρες, δοντάρες κ.λπ.) αλλά – ευτυχώς να λες – ήταν και φοβερός τεμπελχανάς.

Στάθηκα για μια στιγμή να δω αυτό που έμελλε να γίνω ή μάλλον να υποδυθώ. Το πρόσωπό μου τρομακτικά γερασμένο. Οι ρυτίδες της δυστυχίας φανέρωσαν το μεγάλο κακό. Τίποτα, πια, δεν είναι όπως παλιά. Χαιρετώ από μακριά την ομορφιά και τη νιότη. Λησμονώ την ευδαιμονία της επιπολαιότητας και της πράξης. Ντροπή σκεπάζει το άμοιρο πρόσωπό μου. Κοιτώ, μονάχα, τη σκιά μου...

Σύμφωνα με την ρατσιστική κουλτούρα, τα θύματα δεν αντιμετωπίζονται ως άτομα, παρά μόνον ως εκπρόσωποι της ομάδας που ανήκουν. Τα ρατσιστικά αισθήματα στηρίχθηκαν, εν μέρει, στην επιστημονική νομιμότητα των βιολογικών ισχυρισμών του 19ου αιώνα και της έννοιας του έμφυτου που καθορίζει την βιολογική και κοινωνική ανωτερότητα και κατωτερότητα των ατόμων. Έτσι, δημιουργήθηκε μια σχέση αναγκαιότητας μεταξύ των βιολογικών χαρακτηριστικών και των κοινωνικών συμπεριφορών. Το βιολογικό, λοιπόν, θεωρήθηκε αυτό, το οποίο ορίζει το κοινωνικό, το διανοητικό, το ψυχολογικό και το ηθικό (Schnapper & Allemand, 2006[1]).

Η μεταμόρφωση των αντικειμένων μέσα από τη διαδικα­σία της εξιστόρησης εκφράζεται από τον Γιώργο Σεφέρη στην «Κίχλη» με την αντίθεση ανάμεσα στα συντρίμμια και στα αγάλματα, στα ερείπια και στα μνημεία.

Κάπου στα τέλη του περασμένου Δεκεμβρίου, κυκλοφόρησε η είδηση, ότι το BBC, σε συνεργασία με το NETFLIX, ετοιμάζουν μια τηλεοπτική σειρά με τίτλο «Troy : Fall of a city» (Τροία : Η πτώση μιας πόλης). Μαζί με την είδηση, το BBC έδωσε στη δημοσιότητα κάποιες φωτογραφίες των πρωταγωνιστών και ορισμένες πληροφορίες για την υπόθεση.

Δεν μας γονατίζει των γερατειών το ζύγωμα,

δεν αφήνει την καρδιά μας της παλιάς νιότης η ζέστα.

Σελίδα 10 από 36

Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.