Κοινωνία

ΜΕΧΡΙ τον Νεύτωνα, και με εξαίρεση τους ειδωλολάτρες που είναι οι πιο λογικοί απ’ όλους τους θρησκευόμενους, οι άνθρωποι αναζητούν τον Θεό πέρα από τη φύση, σε μια περιοχή καθαρά πνευματική, που δεν έχει μέσα της ίχνος ύλης.

Βρίσκομαι έξω από ένα γυμάσιο-λύκειο στην Ταϊπέι, Ταϊβάν. Η πύλη του δεν είναι κλειδωμένη, έχει όμως θυρωρό. 

‘Μπορώ να μπω?’, ρωτάω.

‘Παρακαλώ!’

Αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204 από τους Φράγκους, ο Αλέξιος Α', ο επιλεγόμενος Μέγας Κομνηνός, ιδρύει αυτόνομο κράτος στον Πόντο, με πρωτεύουσα την Τραπεζούντα, που ζει 257 χρόνια και καταλύεται μετά την άλωση της Πόλης, το 1461, από τον Μωάμεθ τον Πορθητή. Το κράτος της Τραπεζούντας, που για δυόμισι περίπου αιώνες πορεύεται παράλληλα με τη θνήσκουσα Βυζαντινή Αυτοκρατορία, σφύζει από ζωή, έτσι που κόβει τις σχέσεις του με το διεφθαρμένο Βυζάντιο. Και γίνεται γιαυτό ο πόλος έλξης των καλών χριστιανών.

Τα δαυλιά μέσα στο τζάκι

Έσβησαν, για δες.

Το τοπίο στο συνταξιοδοτικό είναι απογοητευτικό, καθώς η μέση ηλικία συνταξιοδότησης (τα 62 έτη) θεωρείται πλέον χαμηλή, σύμφωνα με έκθεση του ΟΟΣΑ.

Το λεξικό μας πληροφορεί πως: "Δώρο είναι το άνευ αμοιβής ή ανταλλάγματος αυτοπροαιρέτως διδόμενον υπό τίνος εις άλλον αγαθόν ως δείγμα τιμής, φιλίας, ευαρέσκειας".

“Επαναστατώ, άρα υπάρχω” διακήρυξε με περίσσιο στοχασμό και πνευματική τόλμη ο Αλμπέρ Καμύ και η επανάσταση αυτή που οραματίστηκε είναι πολυδιάστατη με αρκετές απολήξεις οι οποίες διαρθρώνονται στην κοινωνία, στην πολιτική, στις τέχνες ακόμη και στα συναισθήματα.

Σε συζητήσεις με φίλους, ορισμένοι μου έχουν εξομολογηθεί πως ντρέπονται να βγουν στην παραλία επειδή φοβούνται την απόρριψη και την άσχημη κριτική των άλλων.

Θα ήθελα να γράψω λίγα λόγια για εκείνους που κρίνουν τους άλλους με χαρακτηρισμούς που πονάνε, για εκείνους που χαρακτηρίζουν άτομα χωρίς να γνωρίζουν την ιστορία τους, για τους διάφορους που πίσω από την άνεση και την ανωνυμία ενός πληκτρολογίου νομίζουν ότι μπορούν να στάζουν δηλητήριο ανενόχλητοι.

Ένα απέραντο μονοπάτι οι σκέψεις μου. Γεμίζουν, μέρα με τη μέρα, όλο και περισσότερο τη ψυχή. Αχ αυτή η ψυχή...πόσα αντέχει να ξέρει, πόσα ανείπωτα αντέχει να κουβαλάει, πόσα απωθημένα να παρασύρει στην άβυσσο την σκοτεινή και απόμερη. Τρομακτικά παρκάκια μονολόγων εκ βάθη καρδίας...μίας καρδίας με περίγραμμα επιθυμιών, παθών και φόβων.

Έγινε κι αυτό: το κρατικό κανάλι στη Βενεζουέλα σημειώνει πόσο τρομερή είναι η οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα. Την ώρα που η Βενεζουέλα ξεμένει από τρόφιμα. Τα νοσοκομεία είναι γεμάτα άρρωστα παιδιά ενώ τα ιατρικά μηχανήματα δεν επαρκούν. Και τα προβλήματα στην ηλεκτροδότηση πληθαίνουν καθώς η οικονομία της χώρας αυτής καταρρέει.

Τα πολύ παλιά τα χρόνια, ζούσε με τη γριά του, τα παιδιά του, τα εγγόνια του και τα δισέγγονά του ένας παππούς που τον έλεγαν μπαρμπα-Ηλίθιο. Όλα πήγαιναν καλά στην οικογένεια και μόνο ένα πράγμα τούς δυσκόλευε: Ακριβώς απέναντι από το σπίτι τους υπήρχαν δυο μεγάλα βουνά που τους έκλειναν απ’ τον κόσμο. Κάθε φορά που ήθελαν να πάνε κάπου, έπρεπε να κάνουν τον κύκλο και να βγουν πίσω τους. Κάποια μέρα, ο μπαρμπα-Ηλίθιος το πήρε απόφαση: 

Κεφάλαιο πρώτο: Ο γλάρος

Πνεύμα ελεύθερο. Όσο ελεύθερο σε κάνουν οι φτερούγες στον ώμο σου. Γίνεται να είσαι πουλί του ουρανού και να εγκλωβίζεσαι στη γη; Κι όμως… και τα πουλιά μπορούν να φυλακιστούν ακούσια αλλά συνειδητά.

Σελίδα 6 από 34

Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.