Κοινωνία

Τι θα γίνει με την Εκκλησία μας;

Δύο χιλιάδες χρόνια πέρασαν από την παρουσία του ιδρυτή της (και δεν εννοώ τόσο τον Ιησού Χριστό, όσο τον Απόστολο Παύλο) και παραμένει ακλόνητη, δογματική, παραδοσιακή και πεισματικά αντίθετη σε κάθε μεταρρύθμιση ή ανανέωση.

Στη θλιμμένη μέρα η καρδιά μου πιο θλιμμένη απ'
τη μέρα...

Ο Σίσυφος ήταν ιδρυτής και βασιλιάς της αρχαίας Εφύρας, που στη συνέχεια ονομάστηκε Κόρινθος.

«Μέσα στον φόβο και στις υποψίες, / με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια, / λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε / για να αποφύγουμε τον βέβαιο / τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί…». (Κ Π.. Καβάφης, «Τελειωμένα»).

Όταν το άδικο σε πνίγει, σ εκείνες τις μικρές ή μεγάλες στιγμές που συνειδητοποιείς ότι μάταια πάλεψες, αγωνίστηκες, διεκδίκησες λίγη δικαιοσύνη για σένα, την οικογένεια σου, τους φίλους σου, την κοινωνία στην οποία ζεις, τότε η φωνή σου γίνεται κόμπος, γίνεται κραυγή, γίνεται πόνος, θυμός ακόμα και εκδίκηση.

«Ό,τι μας ενοχλεί στους άλλους, μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε καλύτερα τον εαυτό μας» (Jung)

Οι περισσότεροι Αθηναίοι θα ήθελαν να ζουν στη ... Θεσσαλονίκη. Για τον πιο χαλαρό τρόπο ζωής, το άραγμα με τον φραπέ στα μπαλκόνια, τις μποέμικες βόλτες στην παραλία, τη ζεστή μπουγάτσα, το κουλούρι στην πλατεία Αριστοτέλους. Όμως υπάρχει σίγουρα ένας λόγος που και οι Θεσσαλονικείς ζηλεύουν τους Αθηναίους.

Η νέα χρονιά μπήκε και πολλοί είναι εκείνοι που ξεκίνησαν τη λίστα με τους στόχους του 2020. Τι θα κάνω, τι θα ξεκινήσω, τι θα αγοράσω, πόσα κιλά θα χάσω, ποια βιβλία θα διαβάσω… μια λίστα που μπορεί να χωρέσει τα πάντα, εκτός ίσως από εμάς τους ίδιους.

Η χελώνα ήταν κάποτε ένα πολύ σεβάσμιο ζώο. Στην κινέζικη μυθολογία, μετά τη Μεγάλη Πλημμύρα, όταν ξεχύθηκαν από τον σπασμένο Ουρανό όλα τα νερά και πλημμύρισαν τη Γη, η Θεά Nǚwā, αφού μπάλωσε τις τρύπες του ουρανού, τον στήριξε στην πλάτη μιας γιγάντιας χελώνας. Γιατί ζώο πιο μακρόβιο και πιο σταθερό απ’ τη χελώνα δεν είχε.

Κάθε πρωί το ρολόι χτυπά ακριβώς στις επτά. Η Ελένη σήμερα δε θέλει να πάει στη δουλειά. Βγάζει το χέρι της μέσα από το πάπλωμα και κλείνει το ξυπνητήρι. Γυρνάει την πλευρά της και ξανακοιμάται. Θέλει να ονειρευτεί. Γιατί τον τελευταίο καιρό η δουλειά της είναι ένας εφιάλτης. Τη λέξη mobbing μπορεί να μη την ξέρει, γνωρίζει όμως την απάνθρωπη συμπεριφορά των συναδέλφων της.

«Στο κόμμα, σταματώ…/ παίρνω ανάσες/. Στην τελεία πεθαίνω…./ Στο θαυμαστικό, φωνάζω…/ Στο ερωτηματικό, περιμένω…./ αγωνιώ για την απάντηση..» (Ελένη Τομπέα «Σημεία στίξης»).

Τον πολύ παλιό καιρό, ζούσε σ’ ένα ψαροχώρι της Ιαπωνίας ένας ψαράς που τον έλεγαν Urashima Tarō. Ο Urashima, που αγαπούσε όλα τα ζωντανά της στεριάς και της θάλασσας, είδε μια μέρα μια παρέα από παιδιά να βασανίζουν μια θαλασσινή χελώνα και για να τη γλιτώσει από τα χέρια τους, την αγόρασε.

Σελίδα 2 από 38