Ψυχολογία

Ήρθε η ώρα να σας ενημερώσω ότι υπάρχουν 10 ηλίθια άτομα σ’ αυτόν τον κόσμο (ή τουλάχιστον τόσα ήταν την τελευταία φορά που τα μέτρησε ο J. Rohn). Το κακό είναι ότι… αλωνίζουν· τριγυρίζουν από ‘δώ κι από ‘κεί σαν περιστρεφόμενοι Δερβίσηδες και μετακινούνται, αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες να τα βρίσκετε συνεχώς μπροστά σας.

Είναι έγκυρες οι προβλέψεις της αστρολογίας; Του καφέ; Της παλάμης; Της γραφολογίας; Της νουμερολογίας; Είναι χαζές οι ξανθιές; Ποια η άποψή σας για την ομοιοπαθητική; Την τηλεπάθεια; Αν δεις μαύρη γάτα…;

«Πήγαινε λοιπόν στη Μόμο!» Γιατί τάχα; Ήταν τόσο έξυπνη η Μόμο που μπορούσε να δώσει μια καλή συμβουλή στον καθένα ή έβρισκε πάντοτε τις κατάλληλες λέξεις όταν κάποιος είχε ανάγκη από παρηγοριά; Ή έβγαζε πάντοτε σοφές και δίκαιες αποφάσεις; Όχι, η Μόμο δεν ήξερε να κάνει τίποτ’ απ’ αυτά, ήταν ίδια όπως κάθε άλλο παιδί.

Λένε ότι ωριμάζουμε όταν σταματήσουμε να παραπονιόμαστε και να κατηγορούμε άλλους για την κατάστασή μας κι όταν αναλάβουμε τις ευθύνες για τα αποτελέσματα των πράξεών μας. Αυτό, όμως, μπορεί να πάρει πολύ χρόνο. Υπάρχουν άνεργοι, αδικημένοι από τη ζωή, νεαρά άτομα αλλά και συνταξιούχοι οι οποίοι περνούν την ημέρα τους στο καφενείο ή στην καφετερία, κατηγορώντας το σύστημα ή τις συνθήκες γι' αυτά που τους συμβαίνουν.

Φτερούγες

13.12.2021
Γράφει η
Ασκούσα εκείνον τον καιρό την ιατρική στη Χουαμαχουάκα.
Ένα βράδυ μου έφεραν ένα παιδί χτυπημένο στο κεφάλι.

Μια χαρακτηριστική περίπτωση βοηθά να κατανοήσουμε πώς λειτουργούσε ο Φρόυντ ως προς το διχασμό του εγώ, την άρνηση, την απόρριψη του σώματος και της σάρκας, και ταυτόχρονα την ψυχαναγκαστική του προσήλωση σ’ αυτό που ονομάζει ψυχική ζωή: Έμμα Έκσταϊν.

Λένε για την ψυχαναλυτική θεραπεία: «τον αράπη κι αν τον πλένεις...».
Όχι και τόσο άδικα, 
αν υψωθούμε πάνω από το αναγνωρισμένο επίπεδο της εσωτερικής ιατρικής.
Παρηγορούμαι συχνά με τη σκέψη ότι, 
αν και είμαστε ελάχιστα αποτελεσματικοί σε θεραπευτικό επίπεδο,
μαθαίνουμε ωστόσο γιατί δεν μπορούμε να γίνουμε περισσότερο αποτελεσματικοί.
ΦΡΟΫΝΤ, επιστολή προς τον ΜΠΊΝΣΒΑΝΓΚΕΡ,
18 Μαΐου 1911

Έχουν περάσει περίπου εννέα μήνες από τότε που η πανδημία εισήλθε απρόσμενα και βίαια στις ζωές μας εγκαθιδρύοντας μία νέα πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα εξαιρετικά δύσκολη, η οποία έχει τροποποιήσει ριζικά όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητάς μας. Πρόκειται περί της πραγματικότητας του κορονοϊού.

Οι άνθρωποι έχουν πράγματι πολλούς τρόπους για να δηλώνουν «Εγώ είμαι ο στρατηγός και όχι εσύ», χωρίς να δείχνουν τα οπίσθιά τους ή να φοράνε διακριτικά με αστέρια στους ώμους. Όπως και σε άλλες κοινωνίες πρωτευόντων, η κατεύθυνση του βλέμματος και η επίμονη ματιά αποτελούν σημαντικά σήματα κυριαρχίας στην ανθρώπινη κοινωνία.

Το ερώτημα είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις…

Πρώτον τι κερδίζουν όταν κοιμούνται χώρια:

Τα παιδιά θα ήταν καλό να έχουν το δικό τους δωμάτιο (εφόσον υπάρχει ο απαιτούμενος χώρος), που δεν θα το χρησιμοποιούν μόνο για να κοιμούνται αλλά και για την ευχαρίστηση τους με τα παιχνίδια τους, την ησυχία τους για να διαβάσουν ή την ασφάλεια τους όταν θέλουν να απομονωθούν.

Μία γυναίκα και ένας άντρας, ερωτευμένοι και αγαπημένοι αποφασίζουν πως ήρθε ο καιρός να παντρευτούν.

Λένε και τα πιστεύουν (τουλάχιστον μέχρι εκείνη την ώρα) λόγια και όρκους αγάπης και αποκλειστικότητας. Θα είναι πιστοί ο ένας στον άλλον, δεν θα λένε ψέματα και δεν θα προδώσουν ποτέ ο ένας τον άλλον… και κάπως έτσι περνάνε τα χρόνια!

Όταν ξαφνικά συνειδητοποιείς πως βρίσκεσαι σε μία σχέση είτε φιλική είτε ερωτική στην οποία δεν έχεις πρωταγωνιστικό ρόλο αλλά πολύ πιθανό ρόλο κάποιου κομπάρσου…

Όταν ξαφνικά συνειδητοποιείς πως δεν σε υπολογίζουν, δεν σχεδιάζετε μαζί τα μελλοντικά σας πλάνα, όταν δεν σε σέβονται και στο τέλος μπορεί να μην σε εκτιμάνε και να μην σε αγαπούν…

Σελίδα 1 από 30