Χαρά Κουλοπούλου

Χαρά Κουλοπούλου

Ποια είμαι;

Έχει μάθει η γενιά μας από βιογραφικά! Σιγά τα αυγά! Καρκινάκι… ευαίσθητη και ρομαντική ψυχή, ε και λίγο γκρινιάρα!

Από μικρή ονειρευόμουν να γίνω δασκάλα. Αφού σπούδασα (το χαρτί πάνω απ’ όλα!) κατάλαβα ότι ο κόσμος είναι σαγηνευτικός και δεν μπορείς να ασχοληθείς με ένα μόνο κομμάτι του. Ήθελα να ανακαλύψω τα πάντα! Με βαλίτσα την αίσθηση του ανικανοποίητου και δίψα για νέες περιπέτειες κάνω συνέχεια όνειρα και νέες αρχές βουτώντας σε ενθουσιασμούς  και απογοητεύσεις.

Θέατρο, φωτογραφία, ταξίδια, ταινίες, μουσική, αθλητισμός, διδασκαλία (έκανα και το μεταπτυχιακό μου ως πιστή ακόλουθος των νέων τάσεων – αδιόριστη φυσικά, μην είμαστε και πλεονέκτες), δημοσιογραφία, αρθρογραφία και περιμένουν πολλά ακόμα να μπουν στη λίστα μου!


-Τι είναι ουτοπία;
-«Κάτι που όταν το πλησιάζεις ένα βήμα απομακρύνεται δύο, όταν το πλησιάζεις δύο απομακρύνεται  τέσσερα…»
-Και τότε, τι νόημα έχει;
-«Σε κάνει να προχωράς…»


Για μια ουτοπία ζούμε! Cap ou pas cap?

25.11.2020

Ήταν ένα συνηθισμένο βράδυ, από αυτά που περνούσαν μαζί. Τίποτα δε φαινόταν διαφορετικό, ξεχωριστό, παράξενο. Το αχνό φως από τον δρόμο τρύπωνε από τις γρίλιες και φώτιζε αμυδρά τα πρόσωπά τους. Είχε ξαπλώσει κοντά του όπως κάθε βράδυ αφήνοντας τις άμυνές της στο πλάι, έτσι  όπως κάθε ερωτευμένος οφείλει να κάνει προς το αντικείμενο του πόθου του, να παραδίνεται αμαχητί και άοπλος ακούγοντας τους χτύπους της καρδιάς του. Ένιωθε οικεία μαζί του, όπως πάντα· τον ήξερε πια χρόνια. Ήξερε τα καλά, τα κακά του, ήταν η ζωή της, ο κόσμος της όλος. Λάτρευε το πρόσωπό του, τα ευγενικά του χαρακτηριστικά μα και την αρρενωπότητα που εξέφραζε. Λάτρευε το ποιος ήταν. Ή έτσι νόμιζε.

08.10.2020

Την κοιτούσα για ώρα. Βήματα μικρά, σώμα γυρτό, ανάσα κομμένη. Ο χρόνος φάνταζε να κυλά πιο αργά στη δική της εκδοχή της πραγματικότητας. Οι κινήσεις νωχελικές, βαριές. Σαν κάτι να την κρατούσε πίσω. Η ίδια της η ζωή. Τα χρόνια που έζησε. Το σώμα της το παρακμάζον.

29.05.2020

Μεσημέρι. Την αποπνικτική σιωπή της ζεστής αυτής μέρας του Ιούλη έσπασε η τραχιά φωνή ενός λιανοπωλητή που επιδείκνυε την πραμάτεια του.

Γνώριμη σκηνή, ιδιαίτερα στην επαρχία. Κι όσο απομακρυνόταν ο οικείος κι αδιάφορος ήχος που διατάραξε τη μεσημεριανή σιέστα, τόσο ακούγονταν ολοένα και πιο δυνατά οι σκέψεις στο μυαλό μου.

16.10.2019

Όταν άνθρωποι σου αφηγούνται τις ιστορίες τους, άκου προσεκτικά. Μικροί θησαυροί κρύβονται στα φαινομενικά επουσιώδη λόγια τους και τις απλοϊκές τους αναφορές. Γι’ αυτό άκου. Σκέψου. Δες τι κρύβεται πίσω από το προσωπείο. Μια αλληλουχία συμπεριφορών, βιωμάτων, πρόσληψης της πραγματικότητας, σύνθεσης προσωπικοτήτων.

20.08.2018

Ταχύτητα χαμηλή, δρόμος άδειος, τα φώτα μας αχνά πάνω του και η θάλασσα να μας συντροφεύει σε κάθε στροφή. Κουβέντες, σκέψεις διάχυτες, συζητήσεις. Προβληματισμοί για το τώρα και το αύριο. Για το δέσιμο, για την πληγή, το άγνωστο, το φόβο.

01.05.2018

Κεφάλαιο πρώτο: Ο γλάρος

Πνεύμα ελεύθερο. Όσο ελεύθερο σε κάνουν οι φτερούγες στον ώμο σου. Γίνεται να είσαι πουλί του ουρανού και να εγκλωβίζεσαι στη γη; Κι όμως… και τα πουλιά μπορούν να φυλακιστούν ακούσια αλλά συνειδητά.

19.04.2018

Είσαι ο καβαλιέρος και εγώ η ντάμα σου. Είμαστε εδώ για ένα χορό. Ένα χορό τάνγκο. Μα δεν τον ξέρω, σου λέω. Ούτε κι εγώ, αποκρίνεσαι. Θα τον μάθουμε μαζί, μου λες. Από την αρχή. Όπως ένα παιδί μαθαίνει να μιλάει, όπως μαθαίνουμε να επικοινωνούμε και να συνεννοούμαστε με ένα σύστημα κανόνων και κωδίκων.

24.12.2017

Ουρά. Πρόσωπα εκνευρισμένα, κορμιά σκυφτά, βαριεστημένα. Περιμένοντας να διευθετήσουν τις υποχρεώσεις τους, τις οφειλές, τις εκκρεμότητες σε έναν κόσμο πλασμένο για ενήλικες. Ανοίγω την πόρτα. Βλέπω την ουρά και διστάζω.

14.11.2017

 Με τόσα ψέματα που ντύθηκαν οι λέξεις, πώς να σου πω το σ’ αγαπώ για να πιστέψεις;

29.09.2017

Sillage (γαλλικά): το μονοπάτι που αφήνουν πίσω τους τα αεροπλάνα στον ουρανό και οι βάρκες στο νερό, το ίχνος του αρώματος κάποιου, η μυρωδιά που αφήνει πίσω του καθώς φεύγει από το δωμάτιο. 

Κι εσύ… Είναι ωραίο να σκέφτεσαι πως κι εσύ αφήνεις κάτι πίσω σου. Κάτι που να αποδεικνύει πως έζησες, πως ήσουν εδώ. Κάτι που να ματαιώνει τη λήθη. Κι όχι απλά να υποδεικνύει την ύπαρξή σου, αλλά αυτό το ίχνος σου στην ανθρώπινη ιστορία να είναι ξεχωριστό, όμορφο, να αξίζει που υπάρχει· που υπήρξες.

Σελίδα 1 από 4