Ψυχολογία

Το δέντρο των συντρόφων

04.11.2015
Γράφτηκε από

Υπάρχει ένας κοινός παρανομαστής – όχι στον έρωτα – αλλά στην επιλογή του συντρόφου. Ένα κριτήριο τόσο δυνατό που δαμάζει τον εαυτό μας και τον οδηγεί στο να επιλέγει εκείνον στον οποίο θα επενδύσουμε αυτό που μας έχει λείψει. Ακούγεται παράδοξο, σίγουρα…

Πώς επενδύεις κάτι το οποίο δεν έχεις; Ο μόνος τρόπος είναι να το επενδύσεις σε κάποιον που δεν υπάρχει.

Όταν είμαστε παιδιά, έχουμε μια αίσθηση περιέργειας και δέους τόσο για τον εαυτό μας, όσο και για ό,τι βρίσκεται γύρω μας. Τα πάντα είναι συναρπαστικά και ενδιαφέροντα. Τα πάντα λάμπουν και αστράφτουν ή μας κάνουν να γελάμε, και αν κάτι δεν μας ενδιαφέρει, απλά προχωράμε μπροστά. Το μυαλό μας είναι στο παρόν, ζούμε πάντα στο εδώ και τώρα.

Η «εμπλεγμένη» οικογένεια και οι δυσκολίες αυτονόμησης των μελών της. Ένα πλαίσιο αγχωτικής οικογένειας, ένα είδος ανασφαλούς προσκόλλησης, μία οικογένεια που χαρακτηρίζεται από άκαμπτα όρια με τον έξω κόσμο και εμπλοκής με τα μέλη της, αντιπροσωπεύει ένα πιθανό εμπόδιο για την επιτυχή έκβαση της διαδικασίας απομάκρυνσης των μελών της και για την δημιουργία μιας υγιούς αυτοεκτίμησης.

Ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ανθρώπων που αντιμετωπίζουν έντονο άγχος, δυσθυμία, «κατάθλιψη» έχει την «τάση» να αποδίδει λανθασμένα τις ψυχικές αυτές καταστάσεις, σε έναν «προβληματικό εαυτό του», (μία δυστυχώς «κλασικά» λανθασμένη «αυτο-διάγνωση» που κάνει ο καθημερινός άνθρωπος), και όχι σε επιδράσεις του ξεχωριστού για τον κάθε άνθρωπο περιβάλλοντος μέσα στο οποίο μεγαλώνει.

Οι σχέσεις των ανθρώπων εμφανίζονται να είναι σύνθετες, ενίοτε περίεργες και ευαίσθητες όμως δεν έπαψαν στιγμή να είναι απλές στην ουσία τους.

Όταν δύο άνθρωποι, ανεξαρτήτου φύλου, αναπτύσσουν αισθήματα ο ένας για τον άλλον τότε αυτομάτως δημιουργείται ανάμεσα τους μία σχέση η οποία μπορεί να έχει χροιά ερωτική, φιλική, εργασιακή κ.α.

Η ποιότητα της ζωής εξαρτάται από το είδος των σχέσεων που καλλιεργούμε ή αλλιώς από τις δυναμικές των κοινωνικών μας δικτύων. Αν εξαιρέσουμε την περίπτωση ατόμων με τεράστια αυτογνωσία, οι ετεροκαθορισμοί επηρεάζουν ακόμα και τον τρόπο, που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό.

Ο Freud υποστήριζε πως η ανάπτυξη όλων των πτυχών της προσωπικότητάς μας εξαρτώνται αποκλειστικά από τις εμπειρίες μας κατά την παιδική ηλικία.

Έλεγε πως οι σχέσεις που αναπτύσσουμε με τους γονείς μας – και ιδιαίτερα με τον γονιό του αντίθετου φύλου- είναι τόσο σημαντικές που ολόκληρη η σεξουαλική μας ανάπτυξή μπορεί να διαταραχτεί από προβλήματα σχετιζόμενα με την προσκόλλησή μας σε αυτούς και τα πρότυπα που μας δίνουν.

Πόσο τυφλός είναι ο έρωτας

18.03.2014
Γράφτηκε από

Περί τυφλότητος του έρωτα πολλά λέγονται, όπως και περί τρέλας, ανοησίας, ξεμωράματος, επιπολαιότητος του ερωτικού πάθους. Μοιάζει να είναι αυτά τα αναμενόμενα αλλά ταυτόχρονα και τα ασυγχώρητα σφάλματα των ερωτευμένων. Η ματιά τους «θολώνει» και πολύ συχνά δεν εναρμονίζεται με αυτή των πολλών, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το ερωτικό αντικείμενο. Το αν και κατά πόσο «τυφλός» όμως είναι πράγματι ο έρωτας, αυτό παίρνει πολλή συζήτηση...

Κάθε άνθρωπος, κάθε ενήλικας σε όποια φάση του κύκλου ζωής κι αν βρίσκεται, κρύβει βαθιά μέσα του ένα μικρό παιδί. Ένα παιδί που κατά περίσταση μπορεί να είναι πεισματάρικο, ανυπάκουο, απείθαρχο, θυμωμένο, θλιμμένο ή χαρούμενο, ενθουσιασμένο, ανώριμο, ανασφαλές, φοβισμένο...

Σελίδα 30 από 30