Ψυχολογία

Όπως είχε παρατηρήσει ο Freud ορισμένοι ασθενείς του δεν άντεχαν την ευτυχία. Έτσι, όταν κατάφερναν να βελτιωθούν στο πλαίσιο της θεραπείας παλινδρομούσαν και επέστρεφαν στο σημείο από το οποίο είχαν ξεκινήσει.

«Καλημέρα. Όπως όλοι ξέρουμε, τα καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι μας είναι αρκετά σοβαρά και ειδικά στον οικονομικό τομέα. Αυτό που θα ήθελα είναι να μας δώσετε κάποιες συμβουλές ώστε να μπορέσουμε να ελέγχουμε το άγχος μας και να μην ξεσπάμε στα παιδάκια μας κυρίως, ουρλιάζοντας.

Ο 6 ετών γιος μου συνέχεια όταν τον μαλώνω μου λέει: «Μαμά μου, συνέχεια μου φωνάζεις και φοβάμαι. Μη μιλάς δυνατά.»

Τι να κάνω; Πώς να ελέγξω τα νεύρα μου; Δεν μου φταίνε σε τίποτα τα μωρά μου...»

«Μένω στο γάμο μου για χάρη των παιδιών».

Αυτή η φράση αποτελεί μια από τις πιο κοινές «δικαιολογίες» που ακούω από ανθρώπους που υποστηρίζουν ότι θα ήθελαν να χωρίσουν αλλά δεν το τολμούν.

Η στερεότυπη αντίληψη που κυριαρχούσε για χρόνια στην κοινωνία μας ήταν ότι τα «παιδιά χωρισμένων γονιών» είναι καταδικασμένα να αντιμετωπίσουν αυξημένα προβλήματα συμπεριφοράς τόσο στην παιδική όσο και στην μετέπειτα ενήλικη ζωή τους.

Η απώλεια υπάρχει στη ζωή μας με πολλές μορφές καθημερινά. Ένας χωρισμός, μια απόλυση μπορεί να σημάνει ένα μικρό θάνατο, μια αναγκαστική προσαρμογή σε νέα δεδομένα, μια εκ νέου μάθηση πραγμάτων, συνηθειών, δραστηριοτήτων και συναισθημάτων πρωτόγνωρων ως τότε.

Ως πένθος ορίζουμε την οδύνη που βιώνουμε ύστερα από μια σημαντική απώλεια, συνήθως το θάνατο κάποιου αγαπημένου μας προσώπου, συνοδευόμενη από συχνά αφόρητο ψυχικό και σωματικό πόνο.

Υπάρχει εξήγηση γιατί κάποιες φορές ερωτευόμαστε ή κάνουμε σχέσεις με ανθρώπους που μας φέρονται άσχημα, μας μειώνουν ή απλά δεν μας γεμίζουν; Μήπως ευθύνεται το ότι από μικρή ηλικία κάποιοι άνθρωποι έχουν σχηματίσει χαμηλή εικόνα για τον εαυτό τους και μπορεί να αναζητούν ή να ελκύουν έναν ανάλογο σύντροφο, ο οποίος θα «ταιριάζει» στην χαμηλή τους αυτοεικόνα;

Η ΔΕΠ-Υ έχει σημαντικές επιδράσεις στη λειτουργικότητα του ατόμου επηρεάζοντας πολλούς σημαντικούς ρόλους που καλείται να παίξει το άτομο.

Τα προβλήματα και οι δυσκολίες που βιώνουν οι ενήλικες με ΔΕΠ-Υ έχουν άμεσο αντίκτυπο στην ψυχολογική κατάσταση και λειτουργικότητα του ατόμου καθώς και στην ψυχική του ευημερία.

«Με ρωτάς τι κατάφερα; Έγινα φίλος του Εαυτού μου.» Σενέκας

Σύμφωνα με μια ρήση του Βούδα, όλα τα προβλήματα του ανθρώπου πηγάζουν από την αδυναμία του να καθίσει για κάποιο χρονικό διάστημα σε ένα δωμάτιο ολομόναχος. Η φράση αυτή εμπεριέχει ένα βαθύτατα υπαρξιακό νόημα.

Παρουσιάζει το πόσο δύσκολο είναι για τον άνθρωπο να έρθει σε επαφή με τον ίδιο του τον εαυτό και φανερώνει τους φόβους, την αδυναμία, την ανασφάλεια και την εξάρτηση που ορίζει ολοένα και περισσότερο τον σύγχρονο αλλοτριωμένο τύπο ανθρώπου.

Ίσως ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που πρέπει να κάνουμε είναι να αφήσουμε σκέψεις, συναισθήματα, καταστάσεις, ανθρώπους.

Το παρελθόν, ανεκπλήρωτες επιθυμίες, επιλογές που δεν είχαν την επιθυμητή κατάληξη, στόχοι που δεν επετεύχθησαν, αδικίες και προδοσίες που βιώσαμε, μας στενοχωρούν, μας πονάνε και όμως μένουμε στη σκιά τους πεισματικά μερικές φορές.

Λόγια που ποτέ δεν είπαμε, λόγια που διστάσαμε ή δεν τολμήσαμε να εκφράσουμε, χαμένες ευκαιρίες, όνειρα που δεν καταφέραμε να πραγματοποιήσουμε ή έστω να προσπαθήσουμε, ατέλειωτες σκέψεις με εικασίες και πιθανά σενάρια.

Τι θα γινόταν αν τολμούσαμε τη στιγμή που έπρεπε... προχωρώντας ή αφήνοντας πίσω μας όσα έγιναν ή τελικά δεν έγιναν; Και γιατί δεν τολμήσαμε;

Η ομορφιά της ατέλειας

20.03.2016
Γράφτηκε από

Ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι ζωγράφισε το πορτραίτο της Λίζα ντελ Τζιοκόντο μεταξύ 1503 και 1519 με έναν μοναδικό τρόπο… Όταν κοιτάζει κανείς τον πίνακα, βλέπει μία γυναικεία μορφή να χαμογελά ή για την ακρίβεια να μειδιά, με ένα παιχνιδιάρικο βλέμμα. Αν καλύψει όμως το στόμα και δει μόνο τα μάτια, αυτά φαίνονται σοβαρά. Αν καλύψει τα μάτια και δει μόνο το στόμα, αυτό δεν φαίνεται να χαμογελά…

[...] Τη θέση των νύξεων και υπαινιγμών μπορεί να πάρει ο σαρκασμός, η γκρίνια, η κριτική, π.χ. «θες να βγούμε έξω ή πάλι είσαι κουρασμένος;»

Σε αυτή την περίπτωση δεν εκφράζουμε ξεκάθαρα την επιθυμία μας.

Επιπλέον, βάζουμε το σύντροφό μας σε κατάσταση άμυνας, αφού είναι σαν να τον κατηγορούμε που δεν ανταποκρίνεται στα θέλω μας.

Η αυτοπεποίθηση δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των ενηλίκων, αλλά και των παιδιών. Σε αντίθεση με τους ενήλικες όμως, όταν έχουμε να κάνουμε με παιδιά, πολλές φορές χρειάζεται εντατική ενασχόληση και παρατήρηση, για να διαπιστώσουμε αν έχουν έλλειμμα αυτοπεποίθησης.

Σελίδα 23 από 26

Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.