Ψυχολογία

Κοιτάω τον ουρανό:

-αν έχει ήλιο, λιάζομαι

-αν έχει συννεφιά αφήνομαι σε μια γλυκιά μελαγχολία.

Πολύ συχνά συναντώ γονείς που μου εξηγούν το “πρόβλημα” που έχουν με το παιδί τους και μου ζητάνε να τους βοηθήσω. Συνήθως την βοήθεια αυτήν την αντιλαμβάνονται ως παρέμβαση στο ίδιο το παιδί, προκειμένου αυτό να καταλάβει και να αλλάξει την ¨προβληματική” συμπεριφορά ή συνήθεια.

Π.χ. ένα παιδί που δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στο σχολείο, είναι επιθετικό ή δεν θέλει να διαβάσει, ένα παιδί που δεν θέλει να κοιμηθεί μόνο του αλλά στο κρεβάτι των γονιών του, ένα άλλο που “δεν ακούει λόγια”... κλπ.

Συνηθίζουμε να λέμε: ''πάνω από όλα η υγεία μας, η υγεία των παιδιών μας!'' και πράγματι η αξία της είναι ανεκτίμητη. Μαζί όμως με την σωματική υγεία έρχεται και η ψυχική: νους υγιής εν σώματι υγιή.

Στο κείμενο αυτό θα προσπαθήσουμε να σταθούμε και να αναδείξουμε την αξία της συναισθηματικής υγείας των παιδιών καθώς επίσης να διερευνήσουμε πως θα μπορούσαμε οι γονείς να ευνοήσουμε την συνθήκη αυτή. Ας μιλήσουμε πρώτα για τα βασικά. Τις βασικές ανάγκες ενός παιδιού τις οποίες οι γονείς καλούνται να φροντίσουν.

Είναι ο «πατέρας» της ομαδικής ψυχοθεραπείας, ο γιατρός που ανέπτυξε το μοντέλο της υπαρξιακής ψυχοθεραπείας και ο άνθρωπος που βοήθησε εκατοντάδες ανθρώπους ανά τον κόσμο να αντιμετωπίσουν την ανθρώπινη φύση τους και να αποδεχτούν το θάνατό τους.

Το σημαντικότερο ερώτημα δεν είναι το «από πού αλλά το «προς τα πού». Όταν ξέρουμε τον ενεργό στόχο ενός ανθρώπου μπορούμε τότε να καταλάβουμε τι κρύβεται πίσω από τις κινήσεις του.

Ο τρόπος που κινείται ο άνθρωπος στη ζωή του είναι η απόδειξη του ποιος είναι. Πιστεύω ακράδαντα ενστερνιζόμενη την άποψη του Άντλερ πως ο άνθρωπος ξέρει περισσότερα από όσα καταλαβαίνει.

''Τα παιδιά είναι ευτυχία''.

Πόσες φορές δεν το έχουμε ακούσει και άλλες τόσες έχουμε πει αυτή την φράση; Κι όμως όσες φορές και αν την συναντήσουμε, δεν χορταίνουμε να συμφωνούμε, να γνέφουμε καταφατικά, να επαυξάνουμε.

Τα παιδιά μας....

«Δεν θέλω να ξαναερωτευτώ!».

Η φράση σου αυτή πολύ με έχει προβληματίσει. Αντηχεί μέσα στ΄αυτιά μου από την στιγμή που σε άκουσα να την λες. Κατηγορηματική, με μια βεβαιότητα που επιμένω πως είναι αυτοτιμωριτική – και τελικά αυτοκαταστροφική...

Σε μια προσπάθεια να εξηγήσουν τα ανεξήγητα και τα άγνωστα ή απλά λόγω της δεινής ικανότητάς τους να πλάθουν ιστορίες, να χρησιμοποιούν τη φαντασία τους, να συλλογίζονται, οι άνθρωποι έπλαθαν μύθους.

Ένα συχνό λοιπόν ζήτημα, που απασχολεί ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, είναι η έλλειψη λεξιλογίου στα παιδιά κάθε ηλικίας, που γίνεται πιο καίρια καθώς μεγαλώνουν.

Οι λόγοι είναι πολλοί και δεν θα σταθούμε σε αυτούς σήμερα. Θα μιλήσουμε κυρίως για την διαδικασία απόκτησης λεξιλογίου.

Όταν ζούµε καταστάσεις που είναι δυσάρεστες ή δύσκολες, συνήθως ανυποµονούµε να αλλάξουν. Μετρούµε τις στιγµές, πιέζουµε τα πράγµατα να πάνε όσο πιο γρήγορα γίνεται εκεί που θέλουµε.

Η μεγαλύτερη τραγωδία της ζωής είναι ότι ο άνθρωπος διασχίζει το ξέφωτο της ύπαρξης φτάνοντας πολλές φορές στο τέλος του χωρίς να προλάβει να γνωρίσει τον εαυτό του. Πορεύεται στη ζωή σαν ‘αυτόματο’ κατευθυνόμενος από συναισθήματα και ενορμήσεις που δε μπορεί να προσδιορίσει.

Το βρέφος μετά το κλάμα, από τους 2 πρώτους κιόλας μήνες της ζωής του, αρχίζει να χρησιμοποιεί μικρές φωνούλες και από τον 4ο - 5ο μήνα αρθρώνει και τα πρώτα του σύμφωνα, προκειμένου να επικοινωνήσει με το περιβάλλον του. Σταδιακά ξεκινά να παράγει διπλασιασμούς συλλαβών με τη μορφή (σύμφωνο – φωνήεν), συχνά χωρίς νόημα. Αυτό, μέχρι να αρχίσει η ονοματοποιία, η προσπάθεια του παιδιού δηλαδή, να δώσει όνομα σ΄ αυτά που βλέπει και στις ανάγκες του.

Σελίδα 20 από 30