Φ. Νίτσε – «Ο Ήλιος γέρνει»

17.05.2019
Φ. Νίτσε – «Ο Ήλιος γέρνει»

Δε θα διψάς για πολύ ακόμη
φλογισμένη καρδιά μου!
Μια επαγγελία μεσ’ τον αέρα,
με ψαύει η πνοή χειλιών αγνώστων,
– πέφτει το μέγα αγιάζι…

Πάνω μου θερμός ο ήλιος μου στεκόταν
το μεσημέρι: καλωσήρθατε, ω αιφνίδιοι
ανέμοι, εσείς.
δροσερά πνεύματα των απογευμάτων!

Περνά ξένος κι αγνός ο αέρας.
Δε με κοιτάζει με λόξό
μάτι, μουλιστικόν,
η νύχτα;… Μείνε
δυνατή, γενναία καρδιά μου!
Και, γιατί; – μη ρωτήσεις!

* * *

Μέρα της ζωής μου,
ο ήλιος σου γέρνει!
Κιόλας αρυτίδωτο απλώνεται,
χρυσωμένο, το κύμα.
Ο βράχος ζεστός ανασαίνει:
κοίμισεν η ευτυχία
πάνω του τον μεσημεριάτικό της ύπνο; –
παίζει ακόμη πάνω από σκοτεινό βάραθρο
η ευτυχία.

Μέρα της ζωής μου,
βραδιάζεις!
Κιόλας το μάτι σου λάμπει
μισοσβησμένο,
κιόλας κλαις τις σταγόνες
της δροσιάς σου,
κιόλας πάνω από λευκή θάλασσα σιωπηλή τρέχει
του έρωτά σου η πορφύρα,
η στερνή δισταχτική σου ευδαιμονία.

* * *

Έλα, γαλήνη, χρυσαφένια,
ω εσύ του θανάτου
η μυστικότερη, γλυκύτερη πρόγευση!
– Το δρόμο μου πολύ γρήγορα έχω τρέξει;
Μονάχα τώρα που κουράστηκαν τα πόδια μου,
το βλέμμα σου με προφτάνει ακόμη,
η ευτυχία σου με προφτάνει ακόμη.

Γύρω, κύματα μόνο και παιγνίδι.
Ό,τι άλλοτε βαρύ’ταν
βούλιαξε σε γαλάζια λήθη –
τώρα αργή στέκει η βάρκα μου. Όλα,
καταιγίδες, ταξίδια – πώς τα ξεμαθαίνει!
Οι επιθυμίες επνίγηκαν και οι ελπίδες,
ακύμαντες η ψυχή και η θάλασσα είναι.

Έβδομη μοναξιά!
Ποτέ δεν ένιωσα τόσο
κοντά μου τη γλυκιά
βεβαιότητα, θερμότερο του ήλιου το βλέμμα.
– Δε λάμπει ακόμη ο πάγος της κορφής μου;
Ασημένια, ελαφρότατη, ένα ψάρι,
πλέει στ’ανοιχτά τώρα η βάρκα μου…

Φρίντριχ Νίτσε, μετάφραση: Άρης Δικταίος



  • Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

    Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.