Ο. Ελύτης - Το Αμύγδαλο του Κόσμου, 3

12.01.2019
Ο. Ελύτης - Το Αμύγδαλο του Κόσμου, 3

Έλα τώρα

δεν πα' να μην αρέσεις

το παν είναι η ρότα σου

κόντρα στην κοινωνία τούτη

την ανασχετικήν ηλιθιότητα

σγουρά μαλλιά που βγάνουνε σπινθήρα

τόμου τα χτενίσεις

θαύμα

έλα μπρος δεύτερε και κρυφέ

μου εαυτέ καιρός

να προφέρεις με δέος τα λόγια

που αρμόζουν στην περίσταση

και δη τα ωραία και τ' απαγορευμένα

ποίηση

πού μα πού λοιπόν

δένει μια τέτοια λάμψη τον καρπό της;

κάτι το δίχως άλλο

πρέπει με τρόπο να 'χει αφαιρεθεί

από την υδρόγειο

για ν' ασθμαίνει τόσο

να χλωμιάζει

και το πένθος ν' απλώνεται

άδικα των αδίκων

το αμύγδαλο του κόσμου

πάλλει μες στα φυλλώματα

του Παραδείσου ερήμην

πάλλω κι εγώ μέσα στα λόγια που εν αγνοία μου αφαιρώ

από κάποιο τέλειο επίτευγμα

ώσπου τέλος μου απομένουν

δύο ή τρεις ορθές κολόνες

και στους τοίχους μια νωπογραφία

θα 'λεγες Κρητομινωική (εάν στο αναμεταξύ
δεν μου είχαν απαλείψει
τις θάλασσες και τις ωραίες εκείνες γυμνόστηθες γυναίκες)

σώζονται ακόμη κάτι κρίνοι

ασύλληπτοι από τους συγχρόνους μου

όπως άλλωστε και οι στίχοι αυτοί:

μία έκλειψη ολική

την ώρα που κοιμούνται οι πάντες μες στ' Αστεροσκοπεία.

 

Ο. Ελύτης, Το Αμύγδαλο του Κόσμου, Τρία Ποιήματα με Σημαία Ευκαιρίας, εκδ. Ίκαρος



  • Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

    Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.