Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013 14:59

Κρίσιμο κριτήριο κριτικής η κρίση

Γράφει ο 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Πρώτα ήταν «οι βρωμόγυφτοι που απήγαγαν το αγγελούδι», τώρα «οι βρωμοβούλγαροι που το εγκατέλειψαν». Οι βρωμοέλληνες έχουν πάντα απάντηση. Κι έχουν επίσης το ξεχωριστό ταλέντο να κάνουν κριτική. Στην Ελλάδα όλοι κάνουν κριτική. Μα όλοι. Ακόμα κι εκείνοι που λένε ότι δεν κάνουν. Ή μάλλον ειδικά εκείνοι που λένε ότι δεν κάνουν. Εκείνοι που λένε ότι δεν κάνουν κριτική κριτικάρουν όλους τους υπόλοιπους. Εκείνους δηλαδή που κάνουν κριτική.

Και συνήθως οι Έλληνες που κριτικάρουν -δηλαδή όλοι- είναι σκληροί κι αμείλικτοι στην κριτική τους. Οι μεν κριτικάρουν σκληρά και αμείλικτα τα δημόσια πρόσωπα. Οι δε κριτικάρουν σκληρά και αμείλικτα εκείνους που κριτικάρουν σκληρά και αμείλικτα τα δημόσια πρόσωπα. Και τα δημόσια πρόσωπα κριτικάρουν σκληρά και αμείλικτα όλους εκείνους που τους έχουν κριτικάρει σκληρά και αμείλικτα.

Κρίσιμο κριτήριο της κριτικής είναι ασφαλώς, η κρίση -όχι αυτή με το Δου-Νου-Του, η άλλη, η εκ του ρήματος «κρίνω» προερχόμενη. Μόνο που ο Έλληνας κατά κανόνα, κάνει πάντα κριτική, επί παντός επιστητού, ακόμα κι αν στερείται κρίσης για το συγκεκριμένο αντικείμενο. Ή μάλλον ειδικά αν στερείται κρίσης για το συγκεκριμένο αντικείμενο.

Και εξυπακούεται, ο Έλληνας θεωρεί συνώνυμο το ρήμα «κρίνω» με το ρήμα «κατακρίνω» -ή έστω «επικρίνω», για τους πιο επιεικείς. Κρίνει και κατακρίνει -ή έστω επικρίνει- τους πάντες και τα πάντα. Κοινώς, είμαστε ένα έθνος κριτικών. Σκληρών και αμείλικτων. Που φυσικά υπερασπιζόμαστε με σθένος και πάθος τη -σκληρή και αμείλικτη- άποψή μας, την οποία ποτέ μα ποτέ δεν παίρνουμε πίσω. Ποτέ. Εμείς ποτέ. Είμαστε πάντα σταθεροί στις -σκληρές και αμείλικτες- απόψεις μας.

Εμείς ποτέ -μα ποτέ- δεν την κάνουμε γυριστή. Μόνοι οι άλλοι -όλοι οι άλλοι- την κάνουν γυριστή. Εκείνοι δηλαδή τους οποίους ο ελληνικός λαός έχει βαφτίσει κωλοτούμπες. Κι αυτό το τελευταίο αποδεικνύει περίτρανα ότι ο Έλληνας δεν κάνει μόνο κριτική. Κάνει και αυτοκριτική...

Διαβάστηκε 2430 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 25 Οκτωβρίου 2013 18:25
Χρήστος Φασούλας

Θα ήταν αναμφίβολα Σαββατογεννημένος έτσι και δεν είχε γεννηθεί Κυριακή. Παρ’ όλο που η εξέλιξη αυτή τον αιφνιδίασε σφόδρα, δεν το ’βαλε κάτω. Το ίδιο κι όταν κάποια ασυνεννοησία ανάμεσα στη Λάχεση και την Άτροπο (ευτυχώς η Κλωθώ ήταν απασχολημένη) τον έστειλε πεσκέσι το ’79 στην Πάντειο για να σπουδάσει Πολιτικές Επιστήμες, ενώ ο ίδιος προτιμούσε ασυζητητί τις αθλητικές. Για να εκδικηθεί τις Μοίρες του πήρε το πτυχίο δέκα χρόνια αργότερα, χαραμίζοντας το χρόνο και το κρίμα ανάμεσα στα γήπεδο και στις χρωματιστές (ενίοτε και χρωματισμένες) φυλλάδες. Και σαν να μην έφτανε που ‘γραφε σε φυλλάδες, του καρφώθηκε η ιδέα στο ξεκάρφωτο ν’ αρχίσει να γράφει και σε βιβλία. Και σα να μην έφτανε η ιδέα, την εφάρμοσε κιόλας. Και σαν να μην έφτανε που την εφάρμοσε... εεε... δεν έχει την παραμικρή ιδέα τι άλλο να γράψει.

Αυτά.

Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.