«Xάρη σας χρωστάω ακόμα και για το μίσος σας, αν είναι το νόημά του αγάπη»

25.01.2016
«Xάρη σας χρωστάω ακόμα και για το μίσος σας, αν είναι το νόημά του αγάπη»

-Εσείς ανθρώπινα θηρία, που σβήνετε τη φλόγα της κακιάς σας λύσσας με ρυάκια κόκκινα απ΄τις φλέβες σας, με βάσανα θα το πληρώσετε αν απ΄τα ματωμένα χέρια σας δεν ρίχτε τα κακότροπα όπλα σας.

-Μαύρη κι απαίσια θα βγει τούτη η μελαγχολία, αν συμβουλή καλή δεν του αφαιρέσει την αιτία.

-Η αγάπη με δεμένα μάτια πώς βρίσκει στα στραβά τους πόνους και τα πάθια;

-…η απλοχεριά μου έχει της θάλασσας την άπλα, και η αγάπη μου το βάθος της, όσο περσότερη σου δίνω, τόσο περσότερη έχω, τί άπειρα είναι και τα δυο.

-…η αρετή κακά βαλμένη γίνεται κακία

-Ω! έχουν τεράστια δύναμη όσες χάρες κρύβονται στα χόρτα, στα φυτά, στις πέτρες, στις ουσίες τους…

-Με τη νωπή του φλούδα αυτό το αδύνατο άνθος δίνεται να γιατρεύει, μα είναι και φαρμάκι: αν το μυρίσεις, το λιγάκι αυτό πολύ σε ευφραίνει, αν το γευτείς, σ΄ αναισθητεί και σε πεθαίνει.

-…ο έρωτας των νέων… στα μάτια τους.

-Παρακαλώ μη με μαλώνεις, γιατί αυτή που θέλω τώρα δίνει αντίχαρη στη χάρη και στην αγάπη αγάπη

-Αυτές οι απότομες χαρές απότομα έχουν τέλη, στον θρίαμβό τους ξεψυχάν, σαν φλόγα και μπαρούτι, φιλιώνται και αναλώνονται: το μέλι ξελιγώνει με την πολλή του γλύκα και χαλάει η γέψη του την όρεξη: γι’ αυτό κρατήσου στην αγάπη, έτσι κρατάει πολύ η αγάπη…

-Η ιδέα, πιο πλούσια στην ουσία παρά σε λόγια, καμάρι την αξία της έχει, όχι στολίδια…

-…έχω αιτία να σ΄αγαπάω κι αυτό ‘ναι λόγος πολύ αρκετός που δε με πιάνει οργή

-Ω, γλυκιά Ιουλιέττα! Η ομορφιά σου μ΄έκανε γυναικωτόν κι έγινε μαλακό τ΄ατσάλι της ανδρείας μου!

-Κουκούλωσε το αντρόφοβο αίμα μου, που δέρνεται στα μάγουλά μου, με τον μαύρο σου μαντύα, ώσπου η καρδιά η αμάθητη να πάρει θάρρος να λέει αθώα σεμνότητα την πράξη αγνής αγάπης.

-…κι όταν πεθάνει πάρ΄τον, σκόρπα τον αστράκια και τόσο τ΄ουρανού την όψη θα λαμπρύνει που όλος ο κόσμος θα ερωτευτεί τη νύχτα και πια δεν θα λατρεύει τον λαμπρόφωτο ήλιο.

-…πες μου θάνατο, γιατί της εξορίας η όψη πιο τρομαχτική ‘ναι απ΄του θανάτου

-…της δυστυχίας το γλυκό γάλα, τη φιλοσοφία, παρηγοριά σου κι ας πηγαίνεις εξορία…

-…λίγη λύπη δείχνει αγάπη πλούσια, μα η πλούσια λύπη δείχνει μάλλον αίσθημα φτωχό.

-…χάρη σας χρωστάω ακόμα και για το μίσος σας, αν είναι το νόημά του αγάπη.
-Αγάπη, δωσ΄ μου δύναμη! Κι η δύναμη θα δώσει βοήθεια.

–Θάνατος είναι απάνω της σαν πρώιμη παγωνιά στο πιο όμορφο λουλούδι όλου του κόσμου.

-…με της ζωής τα δάκρυα η λογική γελάει.

-Γι΄αυτήν η πιο μεγάλη ευκή σας ήτανε να πρόκοβε ν’ανέβαινε ψηλά, γιατ΄ ήταν ο ουρανός σας, και τώρα κλαίτε βλέποντας που ανέβηκε πάνω απ΄τα σύγνεφα ψηλά στον ουρανό. Ω το παιδί σας τ΄αγαπάτε με άσκημην αγάπη που τρελαθήκατε όταν είδατε τη χάρη του, άχαρος είν΄ο γάμος που τραβάει σε μάκρος, πιο καλοπαντρεμένη όποια πεθαίνει νέα.

-Πάρ’ το χρυσάφι σου, χειρότερο φαρμάκι στις ψυχές των ανθρώπων, που στον άθλιο τούτον κόσμο σκοτώνει πιο πολλούς, απ΄τα ελεεινά σκονάκια σου, που δεν μπορείς να τα πουλήσεις: δηλητήριο εγώ σου πούλησα, όχι εσύ.

 

Από το βιβλίο του Shakespeare William «Ρωμαίος και Ιουλιέτα»

Πηγή: searchingthemeaningoflife



  • Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

    Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.