Φιλοσοφία

Ο Δάντης δεν εκατέβηκε στην Κόλαση. Η ιδική του νέκυια είναι μια στυγερή αλληγορία της επίσκεψης που έκαμε στο Γεντί-Κουλέ της ψυχής μας. Ό,τι είδε είναι τα σύρματα και τα σήμαντρα, τα παραπήγματα, τα κελλιά και οι κατάδικοι που κλείστηκαν μέσα στα πάθη τους, καθώς με την πράξη εφρόντισαν να τα κάμουν εγκλήματα.

Είναι στη φύση του ανθρώπου να συγκρίνει πολλές φορές τις ικανότητες, το χαρακτήρα και το επίπεδο διαβίωσης του με αυτό των άλλων συνανθρώπων του και πολλές φορές να δυσαρεστείται όταν διαπιστώνει ότι υστερεί σε σχέση με τους υπόλοιπους.

Από το βιβλίο του Δημήτρη Λιαρμακόπουλου “Ευτοπία” 

Ναι, έχω επισκεφτεί ειδικό ψυχικής υγείας.

Και δε βρίσκω τίποτα μεμπτό σε αυτό.

Η ταμπελίτσα του «τρελογιατρού», του κοινωνικού στίγματος που συνοδεύει τις ψυχικές διαταραχές είναι γεγονός λυπηρό, απόρροια προκαταλήψεων και αμάθειας.

Αναφερόμαστε συχνά πυκνά όλοι λίγο πολύ σε συζητήσεις μας στην έννοια του πολιτισμού, στην πολιτισμένη κοινωνία ή συμπεριφορά. Χαρακτηρίζουμε απολίτιστη μία κοινωνία η οποία στη σημερινή εποχή συνεχίζει να λιθοβολεί τη γυναίκα που μοιχεύει ή μία κοινωνία στις οποίες τα παιδιά καταδιώκονται και κατηγορούνται για μαγεία. Θα μπορούσαμε, λοιπόν, να αναρωτηθούμε και να δώσουμε έναν συγκεκριμένο ορισμό στο ερώτημα: Ποια είναι η σημασία του πολιτισμού;

Στους χρόνους της Άλωσης οι στρατιώτες του Παλαιολόγου που υπεράσπισαν τα τείχη ήσαν οχτώ χιλιάδες. Την ίδια ώρα που στα μοναστήρια του κράτους βρίσκουνταν τριακόσιες χιλιάδες καλόγεροι στην άλκιμη ηλικία του μάχιμου άντρα.

Τέλειωσα ακόμη ένα γράμμα.

Απ’ αυτά που δε στάλθηκαν ποτέ.

Albert Camus - Οι γιοι του Κάιν

26.05.2017
Γράφτηκε από

Η μεταφυσική εξέγερση, στην κυριολεξία της, φανερώνεται συγκεκριμένα στην ιστορία των ιδεών μόνο στο τέλος του 18ου αιώνα. Οι σύγχρονοι καιροί ξεπρόβαλαν τότε μέσα σ’ ένα μεγάλο θόρυβο από τείχη που γκρεμίζονταν. Αλλά από  εκείνη τη στιγμή οι συνέπειές της ξετυλίγονται ασταμάτητα και δεν είναι υπερβολικό να σκεφτούμε ότι μορφοποίησαν την Ιστορία της εποχής μας.

Όταν έχεις μια πληγή, ένα βάρος, ένα ελάττωμα, έχεις την τάση να το αγγίζεις. Να το αγγίζεις πότε ευλαβικά αποτυπώνοντας στη μνήμη σου όλες τις λεπτομέρειές του, πότε με μίσος, δυνατά, προσπαθώντας να το αποδιώξεις.

Τα δάχτυλά σου εναλλάσσονται ρυθμικά πάνω στο σημείο. Η παλάμη σου το αγκαλιάζει, ψηλαφίζεις κάθε στοιχείο που το αποτελεί. Κλείνεις τα μάτια και αγγίζοντάς το σου έρχονται μνήμες που συνδέονται με αυτό· το πώς το απέκτησες, τα δάκρυά σου για την ύπαρξή του, τα συναισθήματα που σε κατέκλυσαν που πια ήταν κτήμα σου...

Συνηθίζουμε πολλές φορές να μετράμε την αξία μας ανάλογα με το πόσο έχουμε αγαπηθεί από τους άλλους, και στο τέλος καταλήγουμε να βασανιζόμαστε από αισθήματα μειονεξίας, αναξιότητας και μπορεί να καταλήξουμε ακόμα και στο συμπέρασμα ότι δε μας αξίζει η αγάπη, η τρυφερότητα, η στοργή.

Με ρωτάς, αδερφέ μου, πότε θά φτάσει ο άνθρωπος στην τελειότητα. Άκουσε την απάντησή μου:

Σελίδα 1 από 23

Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.