Φιλοσοφία

Νιώθω σαν να ζω δυο πραγματικότητες. Μία το βράδυ και μία το πρωί.

Τη μέρα όλα κινούνται γρήγορα, υπάρχει συγκεκριμένος ρυθμός, πρόγραμμα.

Και έρχεται το βράδυ και είναι σαν ο χρόνος να επιμηκύνεται, ακόμα και να σταματά.

Κι όμως, το 57πχ ο Λουκρήτιος τόλμησε να γράψει για τη θέση του ανθρώπου απέναντι στο σύμπαν χωρίς την επιρροή των θεών, στο «ωραιότερο διδακτικό ποίημα που σώζεται σήμερα σε οποιαδήποτε γλώσσα του κόσμου» όπως μας λέει ο φιλόλογος Χέρμπερτ Τένιγκς Ρόουζ.

Αν δεν υπήρχαν οι ευχές, ίσως ο κόσμος νάταν καλύτερος. Διότι η ευχή υποκαθιστά τη συγκεκριμένη πράξη ή ενέργεια "για κάτι το καλύτερο" με μια άνευ νοήματος μαγική επίκληση για το "καλώς έχειν των πραγμάτων". (Η παμπάλαια ομηρική λέξη "ευχή" είναι σύνθετη, και παράγεται από το "ευ" και το "έχω". Συνεπώς, ευχή σημαίνει "έχειν καλώς", και κατά προέκταση "επιθυμία για το έχειν καλώς" των ανθρώπων και των πραγμάτων).

Εντιμότητα. Είναι λέξη, είναι αξία, είναι τρόπος ζωής και λήψης αποφάσεων; Μήπως είναι ένα χιλιοτσαλακωμένο κομμάτι χαρτιού που κανείς δεν μπήκε στον κόπο να διαβάσει;

Η εντιμότητα είναι αυτό το θεμελιώδες κείμενο, του οποίου η ανάγνωση πρέπει να ξεκινά νωρίς, γιατί το ταξίδι της κατάκτησής είναι μακρύ ίσως και αέναο. Είναι η έννοια, στην οποία η προσπάθεια μύησης σε αυτήν πρέπει να αρχίζει εξ απαλών ονύχων και σε αυτήν την προσπάθεια οι γονείς αποκτούν άξια τον τίτλο του προτύπου.

Μου αρέσει να συνδέω τα τραγούδια με τους ανθρώπους. Και κάθε νότα, κάθε ήχος γίνεται εικόνα. Γίνεται πρόσωπο, μορφή, ρυτίδα, χαμόγελο, δάκρυ, χαστούκι.

Κλείνω τα μάτια και ταξιδεύω με τη δύναμη του ήχου. Το έχεις νιώσει;

Λουλούδια ολάνθιστα, πολύχρωμα, μυροφόρα. Τα παιδιά είναι μπαξέδες με κάθε λογής λουλούδια να ξεπετάγονται εδώ και εκεί, κάθε εποχή, κάθε μέρα, κάθε ώρα.

Η ζωή είναι ωραία με τα παιδιά και είναι άδεια χωρίς αυτά.

Γι’ αυτό προσοχή! Προσοχή τα παιδιά, προσοχή στα παιδιά.

Κόσμος γύρω μου. Αδιάφορος, χαοτικός.

Κανένας δε γνωρίζει το όνομά μου, τη διεύθυνσή μου, την ηλικία μου.

Ούτε κι εγώ ξέρω τίποτα για εκείνους όμως.

Και κάποια στιγμή εμπιστεύτηκες. Άφησες την ψυχή σου να ξεκουραστεί σε ώμους ανθρώπων.

Άνοιξες την καρδιά σου διάπλατα και τους έδωσες τους θησαυρούς που έκρυβες με τόση επιμέλεια.

Μαγεύτηκες από ένα ξόρκι και νόμισες ότι οι άνθρωποι αυτοί θα έμεναν δίπλα σου.

Έρχονται και φέτος τα Χριστούγεννα.

Θα αρχίσουμε πάλι να βιώνουμε το γνωστό σκηνικό , όπως κάθε χρόνο.

Εκπομπές στις οποίες επώνυμοι κρατώντας ποτήρια με χαμόγελα που ακτινοβολούν ευτυχία, περιφέρονται και ανταλλάσουν ευχές περί αγάπης και υγείας.

Πλησιάζουν Χριστούγεννα... Κάθε χρόνο τέτοια εποχή...

Ένα συναίσθημα αρχίζει και μεγαλώνει μέσα μας, ένα συναίσθημα που είναι το γενναιόδωρο άθροισμα πολλών συνιστωσών: αναμνήσεις, βιώματα, εικόνες, πίστη, αισθήσεις και αισθήματα χρόνων πολλών (ή και λίγων).

Από τους Homo Sapiens στην τρομοκρατία

Στο μακρινό παρελθόν, πριν από εβδομήντα χιλιάδες χρόνια, οι πρόγονοί μας Homo Sapiens, μετανάστευσαν από την γενέτειρά τους Αφρική στην Αραβική Χερσόνησο, κι αργότερα στον υπόλοιπο κόσμο. Πολλά διαφορετικά ανθρωποειδή ζούσαν τότε στη Γη. Σύμφωνα με τη Θεωρία της Αντικατάστασης, οι Homo Sapiens δεν ζευγάρωσαν με τα υπόλοιπα είδη, αλλά προέκυψε ασυμβατότητα και ήρθανε σε ρήξη.

Όχι, δεν τα βάζω με την πίστη, το σύνολο των πεποιθήσεων που έχει ένας άνθρωπος και πορεύεται στη ζωή του.

Το θέμα δημιουργείται στην τυφλή υπακοή με την οποία μεγαλώνουν όλα τα παιδιά σήμερα.

Σελίδα 1 από 19

Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.