Γιάννης Ξηνταράς

Γιάννης Ξηνταράς

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Σπούδασα Ψυχολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και στην συνέχεια εκπαιδεύτηκα στην Προσωποκεντρική Συμβουλευτική και Ψυχοθεραπεία στο Κέντρο Εκπαίδευσης στην Προσωποκεντρική Προσέγγιση (Κ.Ε.Π.Π & Strathclyde University, U.K). Επαγγελματικά, συνεργάστηκα με: Το Ειδικό Παιδαγωγικό Κέντρο "Αργώ", στον Πειραιά, το Νοσοκομείο παίδων “Αγία Σοφία” και το Ευγενίδειο Θεραπευτήριο του Πανεπιστημιου Αθηνων.

Από το 2005 εργάζομαι Ιδιωτικά ως Ψυχολόγος, ενώ από το 2007 έχω την Επιστημονοκή Ευθύνη στο Κέντρο Συμβουλευτικής & Ψυχολογικής Υποστήριξης ''επαφή'', στον Σταυρό Αγίας Παρασκευής. Παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών.

06.10.2017

Όλοι όσοι έχουμε την εμπειρία μίας μακροχρόνιας σχέσης γνωρίζουμε ότι η διατήρηση της, το να κρατηθεί η φλόγα της, δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε αυτονόητο. Και δεν αρκεί να προσπαθεί μόνο ο ένας σύντροφος για να διατηρηθεί μια σχέση ζωντανή, ζεστή και λειτουργική.

Τα 5 βασικά βήματα που ακολουθούν, αν και μοιάζουν απλά και προφανή ( ωστόσο δεν είναι -στην πράξη αποδεικνύονται δυσκολότερα απ' ότι θα νόμιζε κανείς ) είναι σημαντικό να ακολουθούνται και από τα δύο μέρη ενός ζευγαριού.

06.10.2017

Τι σημαίνει άραγε ο τίτλος "η κακοποίηση του εφήβου"; Είναι ο έφηβος που κακοποιείται ή ο έφηβος που κακοποιεί; Φυσικά το ένα δεν αποκλείει το άλλο και η ''παλέτα'' των περιστατικών τα περιλαμβάνει όλα.

Ωστόσο προσεγγίζοντας κανείς το θέμα θεωρητικά ίσως να σκεφτόταν ότι "η κακοποίηση του εφήβου" είναι αυτή που υφίσταται ένας έφηβος από το οικογενειακό του περιβάλλον, κυρίως από τους γονείς ή και όσους εμπλέκονται με την ανατροφή του.

06.10.2017

Κοιτάω τον ουρανό:

-αν έχει ήλιο, λιάζομαι

-αν έχει συννεφιά αφήνομαι σε μια γλυκιά μελαγχολία.

17.09.2017

''Τα παιδιά είναι ευτυχία''.

Πόσες φορές δεν το έχουμε ακούσει και άλλες τόσες έχουμε πει αυτή την φράση; Κι όμως όσες φορές και αν την συναντήσουμε, δεν χορταίνουμε να συμφωνούμε, να γνέφουμε καταφατικά, να επαυξάνουμε.

Τα παιδιά μας....

30.09.2017

Πολύ συχνά συναντώ γονείς που μου εξηγούν το “πρόβλημα” που έχουν με το παιδί τους και μου ζητάνε να τους βοηθήσω. Συνήθως την βοήθεια αυτήν την αντιλαμβάνονται ως παρέμβαση στο ίδιο το παιδί, προκειμένου αυτό να καταλάβει και να αλλάξει την ¨προβληματική” συμπεριφορά ή συνήθεια.

Π.χ. ένα παιδί που δυσκολεύεται να προσαρμοστεί στο σχολείο, είναι επιθετικό ή δεν θέλει να διαβάσει, ένα παιδί που δεν θέλει να κοιμηθεί μόνο του αλλά στο κρεβάτι των γονιών του, ένα άλλο που “δεν ακούει λόγια”... κλπ.

17.09.2017

«Δεν θέλω να ξαναερωτευτώ!».

Η φράση σου αυτή πολύ με έχει προβληματίσει. Αντηχεί μέσα στ΄αυτιά μου από την στιγμή που σε άκουσα να την λες. Κατηγορηματική, με μια βεβαιότητα που επιμένω πως είναι αυτοτιμωριτική – και τελικά αυτοκαταστροφική...

24.09.2017

Συνηθίζουμε να λέμε: ''πάνω από όλα η υγεία μας, η υγεία των παιδιών μας!'' και πράγματι η αξία της είναι ανεκτίμητη. Μαζί όμως με την σωματική υγεία έρχεται και η ψυχική: νους υγιής εν σώματι υγιή.

Στο κείμενο αυτό θα προσπαθήσουμε να σταθούμε και να αναδείξουμε την αξία της συναισθηματικής υγείας των παιδιών καθώς επίσης να διερευνήσουμε πως θα μπορούσαμε οι γονείς να ευνοήσουμε την συνθήκη αυτή. Ας μιλήσουμε πρώτα για τα βασικά. Τις βασικές ανάγκες ενός παιδιού τις οποίες οι γονείς καλούνται να φροντίσουν.

17.06.2017

Δουλειά, σπίτι, λογαριασμοί, εφορία, φροντιστήρια, το πλυντήριο που χάλασε, ο ενφια που έληξε, ο πυρετός του παιδιού, να μην ξεχάσω να πάρω..., να δώσω..., να αφήσω..., να σηκώσω..., να μαζέψω...

30.06.2017

Η αλληλουχία είναι στην φύση των ανθρώπινων σχέσεων. Αναπόφευκτα οι γονείς είμαστε πρότυπα για τα παιδιά μας. Αρκεί να σκεφτούμε οτι μαζί μας ζούνε, μαζί μας μεγαλώνουνε.

Είμαστε το σταθερό σημείο αναφοράς τους τουλάχιστον μέχρι την εφηβεία (συχνά και πολύ περισσότερο).

Μας βλέπουν, μας ακούν, μας αφουγκράζονται καθημερινά. Σε κάθε μας κουβέντα, κάθε μας πράξη, κάθε μας άποψη, στα πάντα... κάθε στιγμή. Στηρίζονται στην υπαρξή μας για να οικοδομήσουν την δική τους.

22.07.2017

...Εκεί που καθόμαστε ήρεμοι και πίνουμε το ποτό μας, ξαφνικά νοιώθουμε ότι ο κόσμος χάνεται, η καρδιά χτυπάει με τους πιο τρελούς ρυθμούς, ανασαίνουμε με τα βίας, μουδιάζουμε, ιδρώνουμε, όλες οι αρνητικές σκέψεις περνάνε από το μυαλό μας. Νοιώθουμε ότι θα πάθουμε κάτι κακό. Αν λοιπόν έχετε βιώσει αυτά τα συναισθήματα ίσως να είναι μία κρίση πανικού.

Σελίδα 1 από 4

Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.