Ψυχολογία

Το τελευταίο διάστημα, η καθημερινότητα όλων μας έχει κατακλυστεί από έννοιες, λέξεις κι εντέλει μια πραγματικότητα δυσοίωνη και απειλητική: Μνημόνια, κρίση, ανεργία, αβεβαιότητα, έλλειψη κοινωνικής συνοχής και ομόνοιας.

Σε ατομικό επίπεδο οι παραπάνω συνθήκες φυσικά και δεν ευνοούν την αισιοδοξία, ένα αίσθημα ψυχικής ανάτασης τόσο απαραίτητο για την δημιουργικότητα και την ευτυχία. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει: Νοιώθουμε απειλή και αναστάτωση σε ένα περιβάλλον χωρίς σιγουριά, σε μια κοινωνία που δονείται αδέξια και χωρίς σαφή προσανατολισμό.

Υπάρχουν γυναίκες και γυναίκες. Άλλες πολύ όμορφες, άλλες λιγότερο. Άλλες λεπτές και ψηλές και άλλες σαν κοντούλες λεμονιές. Που έχουν μυαλό και βάζουν την εξυπνάδα τους να «δουλέψει» ή που κάθε καινούργια πρόκληση είναι για αυτές ένα ακόμη γύρισμα της ρουλέτας. Όλες ανεξαιρέτως, όμως αναζητούν ένα πράγμα. Το στυλ.

Η αμυγδαλή παίζει ουσιαστικό ρόλο στο φόβο. Όταν μια σπάνια ασθένεια του εγκεφάλου κατέστρεψε την αμυγδαλή (αλλά όχι άλλες εγκεφαλικές δομές) μιας ασθενούς που οι νευρολόγοι αποκαλούν «S.M.», ο φόβος εξαλείφθηκε από το νοητικό ρεπερτόριό της.

Πολλά ζευγάρια που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα στην σχέση ή στον γάμο τους, έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Έχουν χωριστούς λογαριασμούς, είτε κυριολεκτικά, διατηρούν δηλαδή δύο διαφορετικούς λογαριασμούς τραπέζης, είτε απλώς πρακτικά, δηλαδή ο καθένας κρατάει το εισόδημά του στο δικό του πορτοφόλι....

Η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει...

Μάλλον μια φράση που συχνά ως γονείς μας φέρνει σε δύσκολη θέση. Γιατί ποιός γονιός δεν έχει παρασυρθεί από την ευκολία “να βάλει στη θέση του τον άλλον” με δύο κουβέντες... Άλλο που αν το κάνει ένας τρίτος αυτό θυμώνουμε (και με το δίκιο μας) πολύ και είμαστε έτοιμοι (και καλά θα κάνουμε) να τον βάλουμε στην θέση του!

Ζευγάρια σε αδιέξοδο. Σύντροφοι απεγνωσμένοι. Πολύ θυμός. Πολύ απογοήτευση, ακόμη περισσότερη ματαίωση. Έρωτες που φθάρθηκαν, σχέσεις που ξέφτισαν, λόγια που ξεχάστηκαν.

Σύντροφοι τρομαγμένοι: Άλλοι απειλούν, άλλοι απολογούνται, άλλοι παρακαλούν. Βλέμματα σκληρά, χαμόγελα παγωμένα, πίκρα και θυμός.

Πολλές φορές οι γονείς θέλοντας να κάνουν καλό στα παιδιά τους, συμπεριφέρονται με έναν τρόπο που επιτυγχάνουν δυστυχώς το αντίθετο αποτέλεσμα.

Συνήθως αυτός ο τρόπος αφορά διάφορες υπερβολικές μορφές διαπαιδαγώγησης κι όχι τις προθέσεις καθεαυτές. Οι προθέσεις – μπορεί κανείς να υποθέσει – ότι είναι a priori καλές. Το πρόβλημα λοιπόν βρίσκεται στην υπερβολή.

Σ’έψαχνα παντού... συνεχώς. Από τότε που θυμάμαι πως υπάρχω, σε γύρευα ολούθε. Μου είπαν πως σε απέκτησα με το που γεννήθηκα και να σε προσέχω μη σε χάσω. Εγώ, όμως, δεν σε βρήκα ποτέ. Δεν σε είδα. Δεν σε διαισθάνθηκα να βρίσκεσαι κάπου κοντά μου. Δεν σε ένιωθα καν. Δεν κατάλαβα ποτέ πού ήσουν, τί ήσουν, πώς έμοιαζες και γιατί δεν εμφανιζόσουν.

Ας πάρουμε πρώτα το παράδειγμα ανάποδα:

Αν δεν μπορείς να πεις όχι, σημαίνει ότι όλο λες ναι (!), σημαίνει ότι δεν μπορείς να χαλάσεις χατίρι, να αρνηθείς μια χάρη ή μια βοήθεια, ακόμη και αν χρειαστεί να δώσεις από το υστέρημά σου (του χρόνου, του κόπου, των χρημάτων, των αξιών σου).

Η ευτυχία είναι ένα υπέρτατο ζητούμενο στη ζωή όλων μας. Μια συνθήκη που μοιάζει απαραίτητη για να αποκτήσει ένα ξεχωριστό νόημα η καθημερινότητά μας, οι σχέσεις μας με τους άλλου, αλλά και με τον ίδιο μας τον εαυτό. Από την άλλη μεριά η δυστυχία μοιάζει με κατάρα. Κανείς δεν το εύχεται για κανέναν και όλοι θέλουμε, ιδίως όσους αγαπάμε να είναι ευτυχισμένοι, προκειμένου να έχουν «μια καλή ζωή».

Συχνά οι γονείς προβληματίζονται με τη σχολική καθημερινότητα του παιδιού τους, με την παρουσία του στην τάξη ή στην αυλή, με τη μαθησιακή προετοιμασία στο σπίτι, αλλά και με τις αλλαγές που συμβαίνουν (ή δεν συμβαίνουν) στην ωρίμανση του από χρονιά σε χρονιά.

Η σχολική διαδικασία ξεκινά ήδη από το προνήπιο και κορυφώνεται με την κατάκτηση της σχολικής ετοιμότητας για να ενταχθεί το παιδί στην Α’ Δημοτικού.

Καθώς έμπαινα σ’ ένα εστιατόριο κάποιο βράδυ, είδα έναν νεαρό να βγαίνει αγέρωχα από την πόρτα με μια έκφραση παγερή και συνάμα βλοσυρή. Ξοπίσω του ήρθε τρέχοντας μια γυναίκα, χτυπώντας τον με τις γροθιές της στην πλάτη και στριγκλίζοντας: «Π’ ανάθεμά σε! Γύρνα πίσω και φέρσου μου λίγο ευγενικά!».

Σελίδα 1 από 19

Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.