Ψυχολογία

Ένα μονόπρακτο για τη ζωή του διπλανού (ή μήπως δικής μας;)

Πρώτο, δεύτερο, τρίτο κουδούνι.

Σκοτάδι...

Φως!

Η πρώτη μου συνάντηση με ένα σχιζοφρενικό ασθενή ήταν όταν ήμουν φοιτητής ιατρικής στην τρίτη εβδομάδα μου. Ο θεράπων νευρολόγος και εγώ κληθήκαμε να δούμε μία ψυχιατρική ενδονοσοκομειακή  περίπτωση ασθενούς που μόλις είχε μια κρίση.

«Έχετε αποκτήσει ειδικότητα ψυχιατρικής;» ρώτησε ο γιατρός. Δεν είχα ακόμη. Ο νευρολόγος επέμεινε ότι θα ήταν μια πολύτιμη εκπαιδευτική εμπειρία για μένα να δω τον ασθενή αυτοπροσώπως, να ακούσω την ιστορία και το ιατρικό ιστορικό του και να υποβάλω σχετική έκθεση.

Υπάρχουν στιγμές σε ένα ζευγάρι, όπου ένα απλό, τυχαίο γεγονός μπορεί να πυροδοτήσει τόση ένταση ώστε να δηλητηριάσει την ατμόσφαιρα του σπιτιού.

Ακολουθεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα:

– Καλά, δε μπορούσες να μαζέψεις λίγο το σπίτι; Δε βλέπεις ότι γίνεται χαμός; (λέει αγανακτισμένη η σύζυγος)

Η υπέρμετρη ανησυχία μπορεί πραγματικά να στοιχειώσει τη ζωή μας. Ήρθε η ώρα να τη διαχειριστούμε.

Τόσο η ανησυχία όσο και η ανασφάλεια για όσα πρόκειται να συμβούν στη ζωή μας είναι αισθήματα αναπόφευκτα.

Του λέει αναστατωμένη, αλλά με λανθάνουσα ενοχή: "Μ' αγαπάς; Σου έλειψα καθόλου σήμερα;..."

(θα ήθελε αν μπορούσε, αν τολμούσε, να τον κοιτάξει στα μάτια και να του πει:
"Μου λείπει αυτή που κάποτε αγάπησες: εγώ. Κι επειδή δεν είμαι σε επαφή μαζί της, έγινα ζητιάνα, περιμένω να γεμίζω το κενό της δικής μου ψυχής με τα ψίχουλα της δικής σου επιβεβαίωσης.

Μου λες επανειλημμένα: «Δεν βρίσκω τον κατάλληλο άνδρα για σχέση.. Αυτός που είναι γεμάτος «μυστήριο» δεν με θέλει. Κι εκείνος, που με θέλει, παρα είναι «καλός», συνέχεια μου δείχνει πόσο σημαντική του είμαι, και με ξενερώνει...».

Έχεις ποτέ σκεφτεί πόση απόσταση υπάρχει ανάμεσα σ’ αυτό που έχεις μάθει, και λες ότι θέλεις και σ’ εκείνο που όντως ζητάς;

Είναι αρκετοί οι άνθρωποι που, από παιδιά, νιώθουν να τους κατακλύζει η αίσθηση μιας παράλογης, άδικης ενοχής, κι ένα επακόλουθο συναίσθημα μειονεκτικότητας.

Αισθάνονται δηλαδή ένοχοι όχι για τις βλαπτικές πράξεις ή παραλείψεις τους, γιατί απλά η ενοχή που νιώθουν δεν προκύπτει ως αποτέλεσμα ενός γεγονότος, μιας συνθήκης που συνέβη στο παρελθόν, στην οποία εκείνοι έκαναν πραγματικά κάποιο λάθος.

Το άτομο που έχει κακοποιηθεί λεκτικά, ψυχικά, ή σωματικά, του οποίου δηλαδή η αθωότητα έχει καίρια τραυματισθεί, συχνά νιώθει μια παράλογη ενοχή.

Γνωρίζετε κάποιον που να «παλεύει» με τη συναισθηματική εξάρτηση; Να προσκολλάται δηλαδή συναισθηματικά σε κάποιον άλλον πολύ νωρίς ή πολύ γρήγορα; Ή κάποιον άλλο που να «παλεύει» με τα όρια που ο ίδιος έχει θέσει από φόβο μήπως χάσει τον δικό του άνθρωπο ή τον θυμώσει εάν εκφράσει τις δικές του ανάγκες;

Ενας χωρισμός θυμίζει έναν θάνατο. Τα συναισθήματα που νιώθουμε όταν χωρίζουμε είναι παρόμοια με αυτά που νιώθουμε σε κάθε είδος πένθους (λ.χ. απώλεια εργασίας, υγείας, δεσμού, σπιτιού, αυτοεκτίμησης κ.λπ.).

Οι διεργασίες της απώλειας χωρίζονται σε πέντε στάδια: έκπληξη, άρνηση, θυμός, στενοχώρια και αποδοχή. Αυτά βιώνουμε και όταν χωρίζουμε, όχι πάντα με την ίδια σειρά, ενώ μπορεί να βιώσουμε κάθε στάδιο περισσότερες από μία φορές. Ετσι καταφέρνουμε και επεξεργαζόμαστε τη μοναχική πλέον πραγματικότητα προκειμένου να προσαρμοστούμε σε αυτή.

Ο τίτλος μοιάζει παράδοξος, καθώς αυτό που έχουμε όλοι στο μυαλό μας είναι η μητέρα να φροντίζει ένα παιδί κι όχι το παιδί μια μητέρα.

Πολλές γυναίκες και νέες κοπέλες φτάνουν στο γραφείο μου με μια αγωνία εκπλήρωσης προσδοκιών. Μια απροσδιόριστη αίσθηση. Μια αίσθηση μόνιμης υποχρέωσης να προσφέρουν.

Το σπίτι τους ήταν πάντα τακτοποιημένο και καθαρό, ρούχα πλυμένα και σιδερωμένα, φαγητό στο τραπέζι. «Έχω κάνει τόσα για σένα. Δεν σας έλειψε τίποτα».

Όλα εδώ πληρώνονται (;)

10.12.2016
Γράφτηκε από

«Ο καθένας τελικά παίρνει αυτό που του αξίζει», λέμε συχνά, θεωρώντας πως σε αυτόν τον κόσμο ο κακός θα τιμωρηθεί και ο καλός θα ανταμειφθεί για τις πράξεις ή τη συμπεριφορά του.

Είναι πράγματι δίκαιος ο κόσμος στον οποίο ζούμε;

Σαφώς όχι.

Τι ασφαλές; Τι ανακουφιστικό; Ασχολήσου με τους άλλους και ξέχνα τον εαυτό σου και τα δικά σου προβλήματα.

Ασφαλές... ίσως, αλλά για λίγο. Δεν σώζεσαι... δεν λύνεις τίποτα με το να δημιουργείς προβλήματα στους άλλους ή με το να παίρνεις ικανοποίηση από τα προβλήματα των άλλων.

Σελίδα 1 από 12

Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.