Δήμητρα Καφρομάνη

Δήμητρα Καφρομάνη

Γεννήθηκα πριν 44 χρόνια στην Αθήνα.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, εγώ χρησιμοποιώ τις λέξεις και μετά τις αφήνω να με εκμεταλλεύονται.

Αποφάσισα λοιπόν να τις γράφω σε χαρτιά και οθόνες κι αυτές μου είπαν ότι θέλουν να διαβάζονται.

Καμιά φορά με δυσκολεύουν, άλλες φορές πάλι τις κάνω ό,τι θέλω εγώ.

Ξεκινήσαμε τη σχέση μας πριν τρία χρόνια κι είμαστε εδώ για να καταφέρουμε να την κρατήσουμε ζωντανή.

07.03.2017

Μπερδευόμαστε .

Κάνουμε σενάρια στο κεφάλι μας και η πραγματικότητα έρχεται πάντα να τα διαψεύσει.

Της φορτώνουμε τα λάθη γιατί αυτό είναι πάντα πιο εύκολο απ’ το να τα φορτώσουμε σε μας του ίδιους.

14.02.2017

Ψάχνω εδώ και καιρό να δαιμονοποιήσω κάτι.

Δεν μου΄ρχεται κάτι εύκολο, οπότε σκέφτομαι να πιάσω αυτό που δαιμονοποιείτε όλοι οι υπόλοιποι.

Τον έρωτα.

20.09.2016

Είναι κρίμα.

Και στο κρίμα οι λέξεις που βγαίνουν απ το στόμα σου, δεν περνάνε πρώτα απ το μυαλό σου.

Δεν μπορείς να τις φιλτράρεις, να τις επηρεάσεις, να τις ομορφύνεις ίσως, προκειμένου να μη βγουν ατόφιες όπως τις αισθάνεσαι.

05.09.2016

Το πρώτο μου χαστούκι από την ευθανασία, ήρθε ένα Σάββατο απόγευμα του 2005 σ ένα θερινό σινεμά, βλέποντας την Ισπανική ταινία «Η θάλασσα μέσα μου».

Το είδα το χαστούκι. Βγήκε μέσα από την οθόνη του σινεμά και ήρθε και με σμπαράλιασε.

Όχι ότι άλλαξε πολύ την κοσμοθεωρία μου αφού είχα μεγαλώσει σ ένα περιβάλλον όπου την ίδια χρονιά η μητέρα μου έσβηνε κεράκια μετά από τη δεκαετή μάχη της με τη λευχαιμία. Απλά με πήγε ένα βήμα παραπάνω. Με πήγε εκεί που έπρεπε να με πάει.

12.08.2016

Μου είπε κάποιος χαμογελώντας ειρωνικά, ότι ζω σε σύννεφο.

Μου είπε ότι αυτά που θέλω, αυτά που διεκδικώ, αυτά που ονειρεύομαι και περιμένω, είναι ουτοπίες.

Μου είπε ότι άμα πέσω, θα χτυπήσω πολύ σοβαρά ή θα σκοτωθώ.

Θα σπάσω τα πόδια ή τα χέρια μου και πιθανότατα το κεφάλι μου και μετά απ αυτά δεν θα μπορώ ποτέ να ξανανέβω.

06.07.2016

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα «Σ΄αγαπώ».

Φαινομενικά, ήταν ίδιο με όλα τα «Σ΄αγαπώ» του κόσμου. Αυτά που έχουν γραφτεί με τα ίδια ακριβώς γράμματα. Αυτά που έχουν ειπωθεί με ανθρώπινη φωνή.

Στολισμένα με βαρύγδουπες εκφράσεις που τα συνοδεύουν στην πορεία τους.

27.06.2016

Δεν της είπα ποτέ ότι θα γράψω την ιστορία της.

Δεν χρειάζεται.

Κάποιοι θα τη διαβάσουν και θα πουν ότι γνωρίζουν παρόμοιες ιστορίες, με καταστάσεις δυσκολότερες απ’ αυτήν. Κάποιοι άλλοι θα ταυτιστούν, κάποιοι θα συγκινηθούν και κάποιοι θ΄αδιαφορήσουν.

18.05.2016

Σκέφτεσαι ότι γερνάς.

Κοιτάς στον καθρέπτη σου και πάντα ανακαλύπτεις μια καινούργια άσπρη τρίχα που δεν την έπιασε καλά η βαφή, μια χαρακιά- επονομαζόμενη ρυτίδα- στις άκρες των ματιών ή στο κούτελο, μια μικρή χαλάρωση στα μάγουλα.

Κοιτάς το κορμί σου και πάντα κάτι αλλάζει. Κάτι που αλλάζει και δεν ξαναφτιάχνεται. Κάτι που για να βελτιωθεί θέλει τη διπλάσια προσπάθεια.

08.05.2016

Προχθές ήμουν πολύ κουρασμένη. Τόσο που το χέρι μου πήγε αυτόματα στο τηλέφωνο σου που μετά από 6 χρόνια είναι ακόμα αποθηκευμένο στη μνήμη του κινητού μου.

Μαμά.

20.04.2016

Σήμερα έχει τα γενέθλιά της. Κλείνει τα 82.

Το νούμερο από μόνο του ακούγεται μάλλον τρομαχτικό ακόμα και στα δικά της αυτιά, και ας είναι ακόμα όλα ξεκάθαρα μέσα στο μυαλό της.

Ευλογία να θυμάσαι ακόμα, σκέφτηκε την ώρα που την βοήθησαν λίγο για να κάτσει στην καρέκλα.

Σελίδα 1 από 3

Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.