Κοινωνία

Συγκριτικά με χώρες του δυτικού κόσμου, οι Έλληνες είμαστε ένας συντηρητικός λαός γεμάτος οπισθοδρομικές τάσεις που χαρακτηρίζεται από φανταχτερές αυταπάτες. Μια από τις μεγαλύτερες του αυταπάτες είναι η αντίληψη για την ελληνική οικογένεια - πρότυπο, και κατ’ επέκταση για τους «καλούς» Έλληνες γονείς.

Στις 23 Νοεμβρίου, ένα τετράχρονο Ελληνόπουλο στη Λάρισα υπέστη σοβαρά εγκαύματα όταν η φωτιά που είχε ανάψει η γιαγιά του για να ζεσταθούν έφυγε από τον έλεγχό της και το σπίτι πήρε φωτιά. Το παιδάκι νοσηλεύεται σε κρίσιμη κατάσταση την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές. Η οικογένεια που αποτελούνταν από τη μητέρα, τρια ανήλικα και τους παπούδες, ζούσε στα όρια της φτώχιας, με τη στήριξη των τοπικών κοινωνικών υπηρεσιών.

Προς εκείνους, εκείνες και τους άλλους,

Δύο «όχι» έχω ακούσει περισσότερο στη ζωή μου. Το γνωστό: «Με θες; ΟΧΙ» και το λιγότερο γνωστό εθνικό «όχι». Η 28η Οκτωβρίου, χωρίς «μ», είναι μια μέρα τιμής και εθνικής περηφάνιας για τις ζωές των Ελλήνων. Σημαίες παντού και όλος ο κόσμος έξω για να τιμήσει τους ανθρώπους που θυσίασαν τις ζωές τους, για να μπορώ να γράφω εγώ σήμερα. Δεν ήταν οι μόνοι αλλά αποτέλεσαν σημαντικό μέρος της ιστορίας.

Η ιστορία με τα μέλη ενός Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων στο Ωραιόκαστρο, που με ανακοίνωσή τους απείλησαν, ότι θα καταλάβουν το κτίριο του σχολείου, όπου φοιτούν τα τέκνα τους, αν φοιτήσουν σε αυτό τέκνα προσφύγων από κοντινό καταυλισμό, αποδεικνύει ξανά, ότι ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας όχι μόνο δεν βρίσκει κάτι επιλήψιμο στο ρατσισμό αλλά θεωρεί δικαίωμά του να τον εκδηλώνει με κάθε αφορμή, ως, επίσης, ότι τέτοιες συμπεριφορές δεν συνιστούν ρατσισμό.

Τον καιρό που οι αγροτικές επιδοτήσεις γινόταν μπουζούκια και στην Αράχοβα χτίζαν κάθε εκατοστό, υπήρχε και μια «άλλη» Ελλάδα.

Μέσα σε αυτή τη δίνη αλλαγών και τον όμβρο κρίσεων και προβλημάτων ίσως είναι αναγκαίο να σκάψουμε βαθύτερα στο χώμα για να ανακαλύψουμε τη ρίζα τους για την ορθή αντιμετώπισή τους. Έχουμε αναρωτηθεί από πού προέρχονται όλα τα σύνδρομα που μας κατατρύχουν και μας ταλανίζουν; Ποιος είναι αυτός ο σπόρος της δυσχέρειας μας; Η άγνοια είναι η ρίζα και ο μίσχος του κακού! Τι σημαίνει άγνοια, σημαίνει απαιδευσία, σημαίνει στέρηση της δυνάμεως που σε κάνει δημιουργικό, σώφρονα, σκεπτόμενο, που εξευγενίζει το πνεύμα σου και μεταρσιώνει την ψυχή σου.

Πόσο συχνά ακούμε για αυτήν την ανάπτυξη, την οποία όλοι θέλουν και επιζητούν μα κανείς δεν την πετυχαίνει ; Δεν έχουμε σκεφτεί το γιατί; Γιατί όλοι να θέλουν κάτι και να προσπαθούν για αυτό και αυτό να μην έρχεται; Φυσικά, η φθηνή δικαιολογία δεν μας αφήνει η Μέρκελ, ο Σόιμπλε και όλοι οι αποδιοπομπαίοι τράγοι της Ευρώπης, είναι το ωραίο υπνωτικό για να απομακρύνουν την προσωπική τους ευθύνη! Η στασιμότητα, όμως, δεν είναι μόνο οικονομική και βρίσκεται στον τρόπο σκέψης και δράσης μας τόσο στον ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο βίο.

Είναι πολύ δύσκολο να είσαι ελεύθερος, κύριος και δημιουργός του πεπρωμένου σου, λέει ο Pascal Bruckner στο εξαιρετικό του δοκίμιο, «Ο Πειρασμός της Αθωότητας». Η υπευθυνότητα είναι ένα αβάσταχτο φορτίο· μας αλυσοδένει με τις συνέπειες των πράξεών μας. Πως να απολαύσουμε την ανεξαρτησία μας αποφεύγοντας τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις που συνεπάγεται; Είτε υιοθετώντας την αμεριμνησία και τον εγωισμό του παιδιού είτε φορώντας το μανδύα του θύματος.

Ο παιδισμός και η θυματοποίηση είναι οι δύο μεγάλες ασθένειες του σύγχρονου ατόμου. Κατά τον Bruckner, το παιδί και το θύμα εκπροσωπούν στα μάτια μας την κατεξοχήν αθωότητα - είναι απαλλαγμένα από κάθε ευθύνη.

Δεκαπενταύγουστος στο εξοχικό. Ξυπνάω το πρωί και ανοίγω την τηλεόραση να δω ότι έχασα από το προηγούμενο βράδυ στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο στην Βραζιλία. Ο τελικός του τένις ανδρών και ο τελικός τριπλούν γυναικών έγιναν ξημερώματα την ώρα που κοιμόμουν. Πρώτο σοκ. Η ΕΡΤ1 και η ΕΡΤ3 έδειχναν θεία λειτουργία. Στην κορύφωση των Ολυμπιακών Αγώνων και δυο από τα τρία κρατικά κανάλια έδειχναν εκκλησίες με παππάδες και το ποίμνιό τους. Δεν αρκούσε η λειτουργία από την εκκλησία στην Τήνο που έδειχνε η ΕΡΤ1, έπρεπε να δούμε και τον Άνθιμο στην ΕΡΤ3 και ενδεχομένως να ακούσουμε άλλο ένα ρατσιστικό και ομοφοβικό παραλήρημα του.

Έχω βαρεθεί να ακούω την γνωστή αντίδραση μερικών προς την σύγχρονη εποχή «να ξαναγυρνούσαμε στα παλιά καλά χρόνια».

Για ποιά καλά χρόνια μιλάμε; Γιατί να νοσταλγούμε ένα ένδοξο παρελθόν που υπήρξε μόνο στο μυαλό μας; Να ξαναγυρίσουμε σε ποιά εποχή ακριβώς;

Πριν λίγες μέρες ένα τραγικό γεγονός σημάδεψε τον κόσμο. 52 νεκροί και άλλοι τόσοι τραυματίες από τις σφαίρες κάποιου ο οποίος απ΄ ότι φαίνεται δεν μπορούσε να κατανοήσει την διαφορετικότητα. Ορλάντο 13 Ιουνίου του έτους 2016. Μεσάνυχτα και ο 29χρονος Ομάρ Ματίν, αμερικανός πολίτης αφγανικής καταγωγής εισβάλει σε gay bar της πόλης κι αρχίζει να σκορπάει το θάνατο. Και μόνο η σκέψη προκαλεί φρίκη. Να κάθεσαι αμέριμνος να διασκεδάζεις και ξάφνου κάποιος που ποτέ δεν τον έχεις δει στη ζωή σου να σου την αφαιρεί γιατί έτσι απλά ο άρρωστος ψυχισμός του του υπαγόρευσε την εκτέλεση μιας ακόμη αποστολής κάθαρσης από κάθε τι το μιαρό και ανώμαλο.

Το Malleus Maleficarum είναι ένα βιβλίο που εκδόθηκε τον 15ο αιώνα στη Γερμανία και γράφτηκε από δύο δομινικανούς μοναχούς.

Είναι ένας οδηγός εντόπισης και εξολόθρευσης των γυναικών, που θεωρούνται αμαρτωλές.

Σελίδα 1 από 20

Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.