Κοινωνία

Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 κατέλυσε τη δημοκρατία στη χώρα μας, όπως και αν λειτουργούσε αυτή και σε όποιο αδιέξοδο και αν είχε περιέλθει. Οι συνέπειες αυτής της κατάλυσης είναι πολλές, αρνητικές και δεν αμφισβητούνται από καμμία σοβαρή πηγή.

Θυμάμαι
πως είχα γονατίσει από την πείνα.

Λίστες, στόχοι, φιλοδοξίες. Καταγραφή και προβληματισμός. Θεωρήματα, νόμοι, παραδοχές. Όλα μελετημένα.

Η δήλωση του κ. Σιμαρδάνη, ότι δεν νιώθει περήφανος, που είναι ομοφυλόφιλος, δεν είναι φρέσκια αλλά διατυπώθηκε κάπου στο 2012.Έκτοτε παίζει συχνά και κυρίως μετά από κάθε Athens Pride, ως υπόδειγμα σοβαρότητας, με την υποσημείωση ότι αυτή δεν απαντά στους συμμετέχοντες στην εν λόγω εκδήλωση.

Τη σκέψη του Γεωργίου Θεοτοκά, νομικού και λογοτέχνη και την αποτύπωση αυτής στο χαρτί, γνώρισα και επεξεργάστηκα πρώτη φορά στη Β'Λυκείου εξασκούμενος σε κείμενα ενόψει της προετοιμασίας για τις πανελλαδικές.

Το κείμενο έφερε τον τίτλο ''Εθνική Συνείδηση'', την οποία είχει εξαιρετικά καλλιεργημένη (όχι ''εθνικισμένη'') ο Θεοτοκάς, πρόσφυγας γαρ, που έζησε τη μικρασιατική καταστροφή.

Έχοντας ζήσει και ταξιδέψει σε διάφορα μέρη της υφηλίου, παρατηρώ κάποια σταθερες στα μελη μιας παρεάς, ανθρώπους τους οποίους μοιραζόμαστε κάποια κοινά αλλά αρκετές φορές ευχόμαστε να εξαφανιστούν. Έφτασα στο συμπέρασμα οτι υπάρχουν πέντε βασικά είδη απο αυτούς και τους κατηγοροποιώ ως εξής:

Οι Miron Zuckerman, Jordan Silberman and Judith A. Hall από το πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ και το πανεπιστήμιο του Νορθίστερν διεξήγαγαν μία στατιστική ανάλυση συνδυάζοντας 63 διαφορετικές επιστημονικές μελέτες και απέδειξαν πως υπάρχει αντιστρόφως ανάλογη σχέση ανάμεσα στη θρησκευτικότητα και την ευφυΐα/νοημοσύνη. Με λίγα λόγια όσο πιο πολύ πιστεύει κανείς τόσο χαμηλότερα παραμένουν τα επίπεδα νοημοσύνης του.

Το σημερινό πρωτοσέλιδο του Πρώτου Θέματος μου θύμισε εκείνον τον Κινεζούλη που ήθελε να χτυπήσει τατουάζ τη λέξη "ελεύθερος" κι – ένας θεός ξέρει γιατί - την ήθελε στα ελληνικά.

Εκείνη τη νύχτα ο Διηνέκης κοιμήθηκε λιγότερο ακόμα. Τον ένιωσα να σαλεύει και σηκώθηκα. «Ξάπλωσε» πρόσταξε. Με έσπρωξε πάλι κάτω. «Δεν πέρασε ακόμα ούτε η δεύτερη σκοπιά». Είχε αποκοιμηθεί με τη σπολάδα και καθώς σηκωνόταν όλες οι ταλαιπωρημένες αρθρώσεις του διαμαρτυρήθηκαν. Άκουσα τα κόκαλα του σβέρκου του να τρίζουν και να βγάζει πηχτό φλέγμα από τα πνευμόνια του, που είχε κάψει στην Οινόη ανασαίνοντας φωτιά. Κι αυτή η πληγή, όπως οι άλλες, δεν είχε γιάνει ποτέ πραγματικά.

Τα νέα επεισόδια με αφορμή αθλητικό γεγονός, αυτή τη φορά πριν τον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδος στο Βόλο, επανέφεραν στην επικαιρότητα το γνωστό μύθο της Μάργκαρετ Θάτσερ, που με τη γνωστή πυγμή της τσάκισε το χουλιγκανισμό στην Αγγλία και έδωσε τέλος στα επεισόδια, που ταλαιπωρούσαν το αγγλικό ποδόσφαιρο.

Ήταν στην είσοδο του χωριού Ογιανταϊτάμπο, κοντά στο Κούσκο. Είχα ξεκόψει από μια ομάδα τουριστών κι στεκόμουν μόνος, να κοιτάω από μακριά τα πέτρινα ερείπια, όταν ένα παιδί απ’ το χωριό, ασθενικό και κουρελιάρικο, με πλησίασε για να μου ζητήσει να του χαρίσω ένα στυλό.

Από το βιβλίο: ‘‘Η χαρούμενη επιστήμη’’ - Friedrich Nietzsche, Στοχασμός 125. Μετάφραση στο βιβλίο ‘’Γκέμμα’’ του Δημήτρη Λιαντίνη. Και (Video).

Σελίδα 1 από 23

Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.