Κοινωνία

Δεν υπαρχει σε καποια ευρωπαικη γλωσσα ακριβής μετάφραση αυτού που στην Ιαπωνία λενε: wabi-sabi.

Προκειται για την τεχνη του μη-τέλειου. Αφορα την αναζήτηση της ομορφιάς, σε εκεινο που στην αρχή μπορει να μοιάζει οχι χρήσιμο ή ακομα και άσχημο, ατελές .

Πριν από λίγες μέρες, στις 19 Απριλίου, έφυγε από την ζωή Κane Tanaka (φωτογραφίες) στην ηλικία των 119 ετών. Ήταν ο γηραιότερος άνθρωπος στον κόσμο, και ο δεύτερος γηραιότερος που έζησε ποτέ. Γεννήθηκε στις 2 Ιανουαρίου 1903 στο χωριό Καζούκι (σήμερα γνωστό ως Φουκουόκα) στο νομό Φουκουόκα στην Ιαπωνία, στο νότιο νησί Κιούσου.

Βλέπεις τα δυστοπικά βίντεο από Κίνα, με τις θανατώσεις κατοικιδίων ατόμων που αρρώστησαν με κόβιντ. Και εύλογα σου γεννιέται η απορία, μα, δεν είχαν αυτοί οι άνθρωποι ένα φίλο ν’ αφήσουν το σκύλο τους, τη γάτα τους;;

Φευγιό

29.03.2022
Γράφει η

Ήρθαν να μου πουν πως έπρεπε να φύγω. Πως δεν είχα χρόνο για χάσιμο. Πως δεν είχα ούτε χρόνο ούτε χώρο για να πάρω μαζί μου τίποτα. Πως μια σκιά με παραμόνευε, που μπορεί να ήταν ο ίδιος ο θάνατος.

 Με άρθρο του στην Guardian, ο ιστορικός Γιουβάλ Νώε Χαράρι εξηγεί τους λόγους που ο Βλαντιμίρ Πούτιν έχει ήδη χάσει τον πόλεμο.

Ο ιστορικός, φιλόσοφος και συγγραφέας αναφέρεται στις τελευταίες εξελίξεις σχετικά με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, αλλά και στο γεγονός πως ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν θα καταφέρει ποτέ να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα: τη μεγάλη ρωσική αυτοκρατορία. Όπως λέει: «Μπορεί οι Ρώσοι να κατακτήσουν την Ουκρανία, αλλά οι Ουκρανοί έδειξαν τις τελευταίες ημέρες πως δεν θα τους αφήσουν να την κρατήσουν».

“Ήταν μια μέρα σαν σήμερα, στις 20 Δεκεμβρίου του 1943. Το Αμερικανικό βομβαρδιστικό B-17F, που από το πλήρωμά του είχε ονομαστεί "Ye Olde Pub" μόλις που κατάφερνε να στέκεται στον αέρα και να πετά επιχειρώντας να πλησιάσει τη Μάγχη και να επιστρέψει στην βάση του στη Βρετανία.

Ο δάσκαλος στο σχολείο λεγόταν Μπίτνερ και του άρεσε να δέρνει. Προσποιούνταν το λιτό και ασκητικό χαρακτήρα, και μόνο ελάχιστες φορές η έκφραση στο πρόσωπό του πρόδιδε τη χαρά που του προξενούσε το να χτυπάει. Περισσότερο απ’ όλα του άρεσε να τους δίνει ασκήσεις που θα τους κόστιζαν πάρα πολλή ώρα και που στο τέλος θα είχαν οπωσδήποτε λάθη, κι έτσι θα είχε τη δικαιολογία να βγάλει τη βέργα.

Περπάτησε. Πολύ. Ούτε που θυμόταν πώς. Σχεδόν μηχανικά το ένα βήμα διαδεχόταν το άλλο. Ο προορισμός ο συνηθισμένος. Σχεδόν ιεροτελεστικά έφτασε εκεί. Σε μια διαδρομή κάτι σαν κάθαρση. Απλά προχωρούσε, οπότε ήταν ελεύθερη να αξιοποιήσει το μυαλό της όπως εκείνη ήθελε. Οι σκέψεις της ξεχύθηκαν απότομα και κυριαρχικά. Τα κύματα, η θάλασσα λειτουργούσαν ευεργετικά σε αυτό το παραλήρημα που την κυρίευε. Τα κύματα πάντα της θύμιζαν τη συνέχεια. Το ένα ακολουθούσε το άλλο ασταμάτητα, πότε μεγάλα, πότε μικρά, πότε ήρεμα· μα πάντα σε κίνηση. Της θύμιζαν πως η ζωή δε σταματά, συνεχίζει… συνεχίζει. Δε σε περιμένει, δε σταματά για σένα, για τον χρόνο που θες, για την παύση που χρειάζεσαι.

Είσαι εσύ και ο κόσμος σου. Ο πόνος που βιώνεις. Τα βάσανα που σε πλήττουν και κάνουν την κάθε σου μέρα επώδυνη. Νιώθεις θυμό, λύπη, αγανάκτηση. Νιώθεις να σε εγκαταλείπουν οι δυνάμεις σου και να χάνεται το νόημα, το κίνητρό σου για ζωή. Μιλάς για το φορτίο σου, το μοιράζεσαι, τα βάζεις με την τύχη, τη μοίρα, τονίζεις τη μοναδικότητα του πόνου σου, φωνάζοντας την υποκειμενικότητα του μυαλού σου.

Πέντε χρόνια πριν ο Μπιλ Γκέιτς μιλώντας σε μία εκδήλωση του TED ουσιαστικά προέβλεψε την πανδημία του Covid-19. Χάριν αυτής της ομιλίας του σήμερα θεωρείται ως μία από τις πιο προφητικές φωνές. Αυτό σημαίνει ότι όταν αναφέρεται στο πώς θα μοιάζει ο κόσμος μετά την πανδημία πρέπει να προσέχουμε τι έχει να πει.

Ήταν ένα συνηθισμένο βράδυ, από αυτά που περνούσαν μαζί. Τίποτα δε φαινόταν διαφορετικό, ξεχωριστό, παράξενο. Το αχνό φως από τον δρόμο τρύπωνε από τις γρίλιες και φώτιζε αμυδρά τα πρόσωπά τους. Είχε ξαπλώσει κοντά του όπως κάθε βράδυ αφήνοντας τις άμυνές της στο πλάι, έτσι  όπως κάθε ερωτευμένος οφείλει να κάνει προς το αντικείμενο του πόθου του, να παραδίνεται αμαχητί και άοπλος ακούγοντας τους χτύπους της καρδιάς του. Ένιωθε οικεία μαζί του, όπως πάντα· τον ήξερε πια χρόνια. Ήξερε τα καλά, τα κακά του, ήταν η ζωή της, ο κόσμος της όλος. Λάτρευε το πρόσωπό του, τα ευγενικά του χαρακτηριστικά μα και την αρρενωπότητα που εξέφραζε. Λάτρευε το ποιος ήταν. Ή έτσι νόμιζε.

Ο Έντουαρντ Ουίλσον, ένας σπουδαίος βιολόγος και ερευνητής της κοινωνιοβιολογίας,  είχε πει πως τα μυρμήγκια είναι «πολιτισμένα ρομπότ».  Σε όλη τους τη ζωή δεν διδάσκονται απολύτως τίποτα. Η κοινωνική τους συμπεριφορά και οργάνωση είναι πλήρως ρομποτοποιημένη, δηλαδή γραμμένη στον γενετικό τους κώδικα, αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας εξελικτικής διαδικασίας.

Σελίδα 1 από 40