
.
Για πολλά χρόνια η Λίζ Όμπερτ ξυπνούσε, ντυνόταν, πήγαινε στη δουλειά της και συμπεριφερόταν σαν να ήταν όλα μια χαρά. Μόλις όμως επέστρεφε στο σπίτι, έπεφτε σε κατάθλιψη και κυριευόταν από ένα συναίσθημα απελπισίας, γεμάτο τρόμο.
Εάν ένας άνδρας αναφέρει, σε μια μικτή παρέα, πως του αρέσουν τα μεγάλα γυναικεία στήθη ή τα στητά γυναικεία οπίσθια, κανείς -ανεξαρτήτως φύλου- δεν θα το θεωρήσει «περίεργο», υπερβολικό ή χυδαίο, και οι περισσότεροι μάλλον θα χαμογελάσουν με κατανόηση και συγκατάβαση.
Είναι βέβαιο πως οι περισσότεροι από εμάς -είτε το αντιληφθήκαμε είτε όχι- έχουμε συναντήσει, ίσως και συνομιλήσει, με κάποιο άτομο που να διηγείται ιστορίες εντυπωσιακές από τον εργασιακό του χώρο, την προσωπική του ζωή, από κάθε είδους εμπειρίες και συγκλονιστικές δυσκολίες στις οποίες συνήθως το ίδιο, και με κάποιον τρόπο, έχει εμπλακεί ή παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο.
Με την πρώτη ματιά ο επισκέπτης βλέπει μια κατοικία που γέρνει ελαφρώς προς τη μία πλευρά, ενώ εάν παρατηρήσει καλύτερα θα καταλάβει πως είναι εντελώς στραβά χτισμένο από όλες τις πλευρές! Κι όμως δεν κατασκευάστηκε επίτηδες έτσι αλλά η εμφάνισή του αυτή προέκυψε στο χρόνο.
Αθωότητα, ειλικρίνεια, ανεμελιά, δημιουργία, θάρρος... Χαρακτηριστικά του παιδιού που ήμασταν κάποτε και που δυστυχώς κάπου στην πορεία τα ξεχάσαμε...
Με μια πρώτη ματιά, νομίζεις ότι τα τοπία των φωτογραφιών είναι λόφοι, βράχοι, κοιλάδες και βουνά. Ωστόσο, αν τα κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά, αποκαλύπτονται τα σχήματα των κορμιών.
Ακούγοντας τη λέξη "παραλία", το μυαλό μας συνήθως πηγαίνει σε λευκές και χρυσαφένιες αμμουδιές που συναντούν το γαλάζιο της θάλασσας και χάνονται μέσα σε αυτό. Υπάρχουν όμως και παραλίες που σε μαγεύουν με την διαφορετικότητά τους. Παραλίες με μαύρη άμμο, "γεννημένες" από ηφαίστεια, γεμάτες μυστήριο και απίστευτη ομορφιά!