Πόσες φορές παρατηρούμε πραγματικά τα παιδιά

Πόσες φορές παρατηρούμε πραγματικά τα παιδιά

Τώρα τελευταία μου έχει δημιουργηθεί μια μεγάλη ανάγκη να παρατηρώ τις αντιδράσεις τους και να βλέπω, από όσο μου επιτρέπουν, τη ψυχοσύνθέση τους. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον...

Εκεί στο δημοτικό που αρχίζουν να αντιλαμβάνονται καταστάσεις που πιο πριν τα άφηναν αδιάφορα ή/και δεν μπορούσαν να συλλάβουν. Το σεξ, οι σχέσεις είτε φιλικές είτε συντροφικές και ειδικά η διαφορά τους, τα γεννητικά όργανα, η αλληλεπίδραση και οι επιπτώσεις, το ρίσκο, το κόστος, τα όνειρα για το μέλλον. Αντιδράσεις ως προς διάφορα ταμπού για το σώμα, για το γυμνό, για τα μαλλιά, για οτιδήποτε είναι φανερά διαφορετικό.

Η παρατήρηση μέχρι τώρα δεν άφησε ωραία γεύση παρά μονάχα μια ανησυχία για κάτι μελλοντικό. Μυρίζει τόσο έντονα ένας φόβος. Δεν μπορώ να προσδιορίσω από πού έρχεται. Το πρώτο που μπορώ να σκεφτώ είναι οι γονείς. Γιατί τόσο φοβικοί; Και αν ισχύει είναι με τις καταστάσεις επειδή δεν μπορούν να τις εξηγήσουν εύκολα ή επειδή τις φοβούνται οι ίδιοι; Το δεύτερο με ανησυχεί πιο πολύ.

Χαμηλωμένα και ανήσυχα βλέμματα όταν θα αναφερθεί οτιδήποτε σεξουαλικό. Παιδιά το ίδιο αμήχανα. Μια ανάγκη στα αγοράκια για επίδειξη των γεννητικών οργάνων σαν να μοιάζει με υπερηφάνεια. Μια ανάγκη τα κοριτσάκια να κρυφτούν, όσα είδα όχι όλου του πλανήτη προφανώς. Το στήθος, μεγαλύτερη προσοχή στα ρούχα, στη συμπεριφορά. Ένα σοκ σε κάτι ολόγυμνο. Σαν να έχει συνδεθεί με κάτι πρόστυχο και ας μην ξέρουν ακόμα τι σημαίνει αυτό! Μια ανάγκη να σε πουν χοντρή/χοντρό και να τονίσουν κάτι διαφορετικό πάνω σου γιατί απλά δεν το έχουν συνηθίσει, γιατί το «διαφορετικό» πάνω σου γίνεται και χαρακτηριστικό σου.

Σ’ όλα αυτά αντί για το υποκείμενο παιδιά αντικαταστήστε το με το «οι γονείς» και ας αναρωτηθούμε πάλι... Γιατί τόσο μεγάλος φόβος; Γιατί το 2016 οτιδήποτε σεξουαλικό να μοιάζει με κάτι πρόστυχο και μάλιστα να υπάρχει ενίσχυση στο δίπολο των δύο φίλων ειδικά συμπεριφορικά. Το 2016 ακόμα και σε παιδάκια αλλιώς να είναι το γυμνό για το αγόρι και αλλιώς για το κορίτσι. Και το γυμνό είναι μονάχα ένα παράδειγμα.

Σ’ όσους συγγενείς ή γνωστούς έχουν μικρά παιδιά παίρνω το θάρρος, ίσως και με λίγο θράσος, να τονίσω πόσο σπουδαίο είναι να μην αποκτούν τα παιδιά τα δικά τους στερεότυπα, τα δικά τους πιο κλειστά μυαλά λόγω της οικογένειας που μεγάλωσαν, της εποχής και άλλες τόσες δικαιολογίες που ακούω.

Αν κάθε γονέας δεν δουλέψει εσωτερικά, δεν αποδομήσει και ξανά χτίσει τη πραγματικότητά του, όσα βίωσε, όσα δέχτηκε χωρίς επεξεργασία, όσα πιστεύει ως δεδομένα και ακλόνητα για το παρόν και για το μέλλον θα έχει ως αποτέλεσμα την αυτούσια μεταφορά όλων αυτών, των προφανώς αρνητικών και φοβικών αισθημάτων, στο παιδί. Δεν μπορούν όλα αυτά να γίνουν επεξεργάσιμα από ένα παιδί δημοτικού έως ότου να είναι σε θέση μόνο του να μπορεί να διαχειριστεί αυτά που εισπράττει και εν τέλει να καταλάβει τι κρατάει και τι απορρίπτει.

Αξίζει να περιμένει μέχρι τότε;

 

CoverPhoto: @Kilimanjaro Błażejewski‎



Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.