«Είναι πολλά τα λεφτά Άρη..»

«Είναι πολλά τα λεφτά Άρη..»

Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν στο Χριστό, στον Αλλάχ, στον Κουμφούκιο κλπ . Υπάρχουν άλλοι που δεν πιστεύουν στην ύπαρξη κάποιου Θεού και είναι άθεοι, υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι που πιστεύουν σ' έναν άλλον θεό, το χρήμα.

Η θρησκεία αυτή δεν είναι καινούρια, αντιθέτως υπήρχε ανέκαθεν στην ανθρωπότητα, μόνο που τους τελευταίους αιώνες έχει γνωρίσει ραγδαία διάδοση. Θα αναρωτιόταν κάποιος αφελής: πού λατρεύουν αυτοί οι άνθρωποι το θεό τους; Πώς αναπτύχθηκε αυτή η θρησκεία; Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που πιστεύουν σ' αυτόν το θεό και δεν μπορούμε να τους διακρίνουμε ανάμεσά μας; Οι πιστοί λατρεύουν το θεό τους στις τράπεζες, όπου του κάνουν μάλιστα και θυσίες· οι θυσίες αυτές λειτουργούν με δύο τρόπους: αφενός προκαλούν ευχαρίστηση στο θεό τους και τον ίδιο τον πιστό θερμαίνοντας το αίσθημα της πίστης μέσα του, και αφετέρου τον κάνουν να θέλει να κάνει κι άλλες τέτοιες θυσίες, όσο πιο μεγάλες μπορεί, αυξάνοντας την αγάπη προς το θεό του και κάνοντας μια ζωή σύμφωνα με τις επιταγές του.

Τώρα θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς πώς είναι η ζωή αυτών των ανθρώπων; Η απάντηση είναι απλή, πλούσια! Οι άνθρωποι αυτοί έχοντας θέσει ως αυτοσκοπό τους το χρήμα είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα γι' αυτό, και το κάνουν. Δεν αφήνουν τίποτα και κανέναν να μπει εμπόδιο τους, πατάνε επί πτωμάτων, για να τιμήσουν το θεό τους και να αποκτήσουν όσο το δυνατόν περισσότερα λεφτά.

Ο θεός τους, από την άλλη, για να τους δοκιμάσει, τους στέλνει την απληστία. Η απληστία τους κάνει να θέλουν όλο και περισσότερα χρήματα και πλούτο, μολονότι έχουν ήδη υπεραρκετά. Τι θα κάνουν λοιπόν; Θα αντισταθούν στο αχόρταγο αίσθημά τους για χρήμα και θα αρκεστούν σε όσα έχουν, τα οποία αρκούν και με το παραπάνω, ώστε να διάγουν την πολυτελή ζωή, που επιθυμούν; Ή θα μείνουν ακλόνητοι στην πίστη προς το θεό τους αγωνιζόμενοι να κερδίσουν κι άλλα; Προφανώς και θα ακολουθήσουν το δεύτερο δρόμο, γιατί οι άνθρωποι αυτοί είναι εθισμένοι στο χρήμα.

Αν «η θρησκεία είναι το όπιο του λαού» όπως διατύπωσε ο Μαρξ, στη συγκεκριμένη περίπτωση μιλάμε για ένα πολύ εξαρτησιογόνο παράγωγο αυτού, αφού οι χρήστες-πιστοί είναι εξαρτημένοι πρωτίστως υλικά και δευτερευόντως ψυχικά από αυτό. Είναι οι άνθρωποι με τα πολυτελή τζιπ, τα φιρμάτα κουστούμια, που δειπνούν μόνοι τους (ή με συνεργάτες) σε πολυτελή εστιατόρια, είτε γιατί δεν έχουν οικογένεια και φίλους, είτε γιατί τους έχουν χάσει, επειδή τους παραμελούσαν. Είναι άνθρωποι συναισθηματικά φτωχοί, υλικά όμως πλούσιοι, που στο βωμό του χρήματος και του κέρδους θυσιάζουν ανθρώπους, αξίες και κάθε έννοια ηθικής, για να εισπράξουν με ικανοποίηση την πλησμονή και μερικές χιλιάδες(;;;) ευρώ στο λογαριασμό τους. Είναι, επίσης, άνθρωποι, που ζουν μέσα στο άγχος για το αν θα καταφέρουν να αυξήσουν ή να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους, που δε χαρίζουν, αλλά δανείζουν με τόκο.

Η καρδιά τους είναι τόσο ψυχρή και η ζωή τους τόσο μοναχική, που αν κοιτάξεις μέσα τους θα τρομάξεις, όπως τρομάζουν αυτοί, όταν βλέπουν γύρω τους συναίσθημα. Κι όμως, οι περισσότεροι από εμάς τους ζηλεύουμε, δεν αξίζει, γιατί «κάποιοι άνθρωποι είναι τόσο φτωχοί που το μόνο που έχουν είναι λεφτά».



Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.