Φιλοσοφία

«Αν ο αρχαιοελληνικός πολιτισμός ήταν πολιτισμός του λόγου (ομιλίας και λογικής), αντίθετα, στην αρχαία Αίγυπτο, στα ανατολικά βασίλεια, στο Βυζάντιο, στο δυτικό Μεσαίωνα, κυριαρχούσε ο πολιτισμός της όρασης, ο οπτικός πολιτισμός: «σχολείο της μέγιστης πλειοψηφίας των ανθρώπων – που ήταν αγράμματοι κι δεν έπαιζαν κανένα πολιτικό ρόλο- ήταν οι επιβλητικοί, εικονοστόλιστοι και αγαλματοστόλιστοι ναοί και άλλα μεγαλόπρεπα οικοδομήματα, που πρόβαλλαν και υμνούσαν τη ιστορία και τη θρησκεία του τόπου, ενώ η απολυταρχική εξουσία επιβαλλόταν στους υπηκόους όχι μόνο με τη βία αλλά και με τη χλιδή και τη λάμψη των πομπωδών δημόσιων εμφανίσεών της.

Η βία είναι βία. Καταδικαστέα, απαράδεκτη, απάνθρωπη. Σε όποιον και να ασκείται, από όποιον και να ασκείται.

Και ενώ συνεχώς γίνεται λόγος για τη βία ενάντια στις γυναίκες, πάντοτε η βία κατά των ανδρών είναι ένα θέμα που δεν αντιμετωπίζεται με την απαιτούμενη σοβαρότητα και προσοχή.

Διότι αφού ο άντρας υπερτερεί σε σωματική δύναμη από τη γυναίκα, πώς είναι δυνατόν να δεχτεί από εκείνη βία;

Ο ελληνικός όρος μύθος έχει μεταφερθεί σε πολλές άλλες γλώσσες: mito στα ιταλικά. mythe στα γαλλικά, myth στα αγγλικά. mythos στα γερμανικά, και ούτε καθεξής. Μπορούμε όμως να είμαστε βέβαιοι ότι, αν καθόμασταν όλοι μαζί να συζητήσουμε τη σημασία αυτής της λέξης, θα προέκυπταν αμέσως σημαντικές διαφορές.

1. ΠΡOΛOΓΙΚO

Θέλετε να λάβετε ιδέα για τη δημόσια εκπαίδευση; Τότε διαβάστε την Πολιτεία του Πλάτωνα(1), λέει ο Ρουσσώ. Oλοτελώς ανάλογα ένας άλλος μπορεί να ειπεί: Θέλετε να λάβετε ιδέα για το μεγαλύτερο παιδαγωγό της νεότερης εποχής; Τότε διαβάστε τον Ρουσσώ.

Η τέλεια γυναίκα

Η τέλεια γυναίκα είναι ανώτερος τύπος ανθρώπου από τον τέλειο άνδρα, και επίσης κάτι πολύ πιο σπάνιο.

Η φυσική επιστήμη των ζώων προσφέρει ένα μέσο απόδειξης της αλήθειας αυτής της πρότασης.

Όταν μεγαλώνεις, ένα απ’ αυτά που «χάνεις» είναι η γοητεία της πρώτης φοράς σε πολλά πράγματα, σε πολλές εμπειρίες.

Μοιάζει να πρέπει να «ψάχνεις» για να βρεις τί θα κάνεις για πρώτη φορά.

Όταν είσαι μικρός, το χτυποκάρδι, η λαχτάρα, η αγωνία, το ερωτηματικό, η αίσθηση της πρώτης φοράς έρχεται εύκολα, αβίαστα, απαραίτητα!

"Φιλόσοφος του σκανδάλου", "υβριστής φιλόσοφος", "φιλόσοφος των ερειπίων", "αρνητής των πάντων", "δάσκαλος του σύγχρονου πεσιμισμού", "απατεώνας της αβύσσου", "μισάνθρωπος", "κυνικός του χαρτιού", "φιλόσοφος του μηδενός", "υπαρξιακός στοχαστής", "ανατόμος της αβύσσου", "Privat Denker", "στοχαστής του περιθωρίου", "μηδενιστική σειρήνα", "μυστικιστής χωρίς απόλυτο", "κραυγάζων φιλόσοφος", "βιρτουόζος του παραδόξου και της υπερβολής", "οργανικός στοχαστής", "χρονικογράφος μιας διαρκούς αποκάλυψης".

Στην αρχή ένοιωθα ένα πόνο στο στήθος να με διαπερνά. Θεώρησα πως δε θα ήταν κάτι σοβαρό και καθησύχασα τον εαυτό μου με τη σκέψη πως δεν είναι τίποτα ανησυχητικό και θα περάσει.

Μία απλή εξέταση στο γιατρό επιβεβαίωσε την άσχημη υποψία μου. Ένας ύπουλος εισβολέας, ένας κακός όγκος είχε γεννηθεί μέσα στο στήθος μου, μέσα στο ωραιότερο κόσμημα της γυναικείας μου φύσης, μέσα σε εκείνο το όργανο όπου πλάθεται η ωραιότερη σχέση , εκείνο το δέσιμο μεταξύ μητέρας και βρέφους. Μέσα σε εκείνο το όργανο όπου παράγεται το γάλα που θρέφει το δημιούργημά μου, το καινούργιο πλάσμα που ήρθε στη ζωή.

Η συντριπτική πλειονότητα των διαπρεπών διανοητών δεν πιστεύει στη χριστιανική θρησκεία, αλλά αποφεύγουν να το αποκαλύψουν δημοσίως επειδή φοβούνται μήπως χάσουν το εισόδημά τους. —BERTRAND RUSSELL

Διάβαζα παραμύθια κι έβλεπα ταινίες με happy end. Βλέπω ταινίες με happy end και διαβάζω παραμύθια. Και πια, γράφω επίσης.

Πόση ψευδαίσθηση έχουμε ανάγκη στην ζωή μας; Πόση συνειδητά επιλεγμένη και πόσος χώρος να το καταλαβαίνουμε;

Εθελοτυφλούμε για να ζήσουμε πιο υποφερτά! Πόση ψευδαίσθηση από επιλογή και πόση ως "μακάριοι, πτωχοί τῷ πνεύματι";

ΣΤΗΝ Αγγλία,  ο Τζον Λοκ  (1632-1704)  ανατέ­θηκε κριτικά στην πίστη του Ντεκάρτ στο λόγο. Υποστήριξε πως  αντί για  τον  αφηρημένο  λόγο  και  τη  σκέψη,  έπρεπε  να  δώ­σουμε  μεγαλύτερη  βαρύτητα  στην  εμπειρία,  στην  ικανότητά  μας να  γνωρίζουμε  τον  κόσμο  και  να  μαθαίνουμε  μέσω  των  αισθήσεών μας.

Πώς δεν βλέπουμε το προφανές; Έχουμε καλή ανατροφή, δείξαμε αλληλεγγύη για την Αιθιοπία και για τα θύματα των φυσικών καταστροφών. Μερικές φορές στείλαμε χρήματα, θαυμάσαμε τον Μπερνάρ Κουσνέρ με τα σακιά με το ρύζι, αγαπούσαμε τον Κολίς που έλεγε «Σήμερα δεν έχουμε πλέον το δικαίωμα ούτε να πεινάμε ούτε να κρυώνουμε», θυμόμαστε τη μελωδία λιγότερο από όσο τα λόγια: «Je ne te promets pas le grand soir mais juste a manger et a boire» [βρισκόμαστε στη δεκαετία του 1980!]. Οι παγιωμένες συνήθειες, ο εγωισμός ή η αδιαφορία δεν αρκούν: δεν πρόκειται για ηθικολογία αλλά για τους μηχανισμούς που μας τυφλώνουν κάθε μέρα μπροστά σε ό,τι πρέπει να μας κάνει καλύτερους.

Σελίδα 8 από 34