Μιχάλης Νταγγίνης

Μιχάλης Νταγγίνης

Φοιτητής Νομικής στο ΑΠΘ, τρίτο μαρτυρικό έτος. Συνιδρυτής του Μοντέλου Βουλής των Ελλήνων (www.mve.gr), της πρώτης φοιτητικής προσομοίωσης του ελληνικού Κοινοβουλίου. Από τον Μάιο του 2013 έως τον Φεβρουάριο του 2014, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του  κόμματος «Δράση». Πλέον, Ειδικός Συνεργάτης (Director) στην ELSA Thessaloniki και Αντιπρόεδρος στην ποδοσφαιρική ομάδα "Πράσινη Θύελλα", όπου κι εκτονώνει τα λυσσαλέα του οπαδικά ένστικτα και την ένταση της εβδομάδας. Πολιτικά φιλελεύθερος, σπάμαρε τους φίλους  του στο facebook με τις δημοσιεύσεις του, γι’ αυτό και  υποδέχτηκαν  με ανακούφιση τη συγγραφή του σε ιστοσελίδα.

15.11.2014

Τι σημαίνει το Πολυτεχνείο 41 χρόνια μετά; Για τα ακροδεξιά «σταγονίδια» είναι ένας αριστερός μύθος που δεν έριξε τη Χούντα και που περιλαμβάνει ψευδή στοιχεία (νεκροί κ.α.).

08.11.2014

Τον τελευταίο καιρό­­, όλο και συχνότερα ακούγεται από δεξιά στελέχη και παράγοντες ότι η Νέα Δημοκρατία πρέπει να κάνει «στροφή προς τα δεξιά» ώστε να ανακτήσει το χαμένο εκλογικό κοινό της. Υποστηρίζεται ότι η ύπαρξη Χρυσής Αυγής, Ανεξάρτητων Ελλήνων, ΛΑΟΣ και λοιπών μορφωμάτων είναι αυτή που υπονομεύει δημοσκοπικά τη ΝΔ κι ότι κατά συνέπεια είναι απαραίτητος ο επαναπατρισμός όσων ψηφοφόρων έχουν στραφεί σε δεξιότερες λύσεις.

29.05.2014

Η υποστήριξη των κυβέρνησεων επιβάλλεται ασχέτως του αν τις ψηφίζουμε, καθώς καλώς ή κακώς αυτές καθορίζουν την επιτυχία της χώρας. Υποστήριξη όμως δε σημαίνει «λευκή επιταγή», έτσι ώστε όλα τα σφάλματα και τα αμαρτήματα να κρύβονται κάτω από το χαλί της «κυβερνητικής σταθερότητας». Κάτι τέτοιο μετατρέπει τον πολίτη σε οπαδό που συγχωρεί τα πάντα, ακόμη κι αυτά για τα οποία δε θέλει την εναλλακτική κυβερνητική λύση. 

22.04.2014

Στη σκιά της μαύρης επετείου της 21ης Απριλίου, πολλοί ξεχνούν μιαν άλλη επέτειο, αυτής του θανάτου του Κωνσταντίνου Καραμανλή (23 Απριλίου), που για εχθρούς και φίλους, σήμανε την βιολογική κατάληξη ενός τεράστιου κεφαλαίου της μεταπολεμικής μας ιστορίας. Για τις επιτυχίες και τις αποτυχίες του Καραμανλή έχουν γραφεί και ειπωθεί πολλά, κάτι αναμενόμενο όταν μιλάμε για δεκατρία χρόνια πρωθυπουργίας κι εξήντα συνολικά πολιτικής ζωής.

15.04.2014

Στις αυτοδιοικητικές εκλογές δύσκολα νιώθει κανείς την ανάγκη να εκφράσει δημόσια την υποστήριξή του σε έναν υποψήφιο (εκτός κι αν κατεβαίνει μαζί του). Λίγο η «αθόρυβη» δουλειά των δημάρχων, λίγο η μη αποκέντρωση της ελληνικής Διοίκησης, οι πολίτες δε γνωρίζουν με λεπτομέριες το έργο και τη δράση των υποψηφίων δημάρχων. Εξαίρεση στην κατάσταση αυτή αποτελεί προπάντων ο δήμος Αθηναίων, που αφορά την πρωτεύουσα της χώρας κι αποτελεί ένα μωσαϊκό προβλημάτων- έτσι όλοι σχεδόν έχουν μια βασική εικόνα του τι γίνεται εκεί. Λαμβάνοντας υπόψη λοιπόν τη σημασία του δήμου Αθηναίων και τα διακυβεύματα που αυτός εμπεριέχει, θεωρώ την επιλογή Καμίνη ως την πλέον ενδεδειγμένη για τη Δημαρχία. Οι λόγοι αριθμημένοι παρακάτω:

1) Άσκησε μια συνεπή οικονομική πολιτική, που – μακριά από μεγαλοστομίες- στόχο είχε την ανάκτηση της πιστοληπτικής αξιοπιστίας του Δήμου, τον περιορισμό των δαπανών και την ανάδειξη πλεονάσματος. Μέσα σε μια τετραετία νοικοκύρεψε έναν Δήμο οικονομικά αξιολύπητο, με αδιαφάνεια στα στοιχεία και με την πλήρη απαξία των διεθνών οίκων αξιολόγησης. Ενδεικτικά: μείωση χρέους στους προμηθευτές κατά 54%, μείωση των εξόδων κατά 20%, μείωση των υποχρεώσεων του Δήμου κατά 24%, λογιστικό πλεόνασμα 12.5 εκατομμύρια ευρώ (από έλλειμμα 47 εκατομμυρίων το 2010!). Δεν πρέπει τέλος να αμελούμε την αναλυτική οπτικοποίηση του προϋπολογισμού ώστε οι πάντες να έχουν εποπτεία του οικονομικού έργου που συντελείται: https://www.cityofathens.gr/khe/proypologismos/visualization/sxedio.

2) Αποτελεί τον συνεπέστερο υποστηρικτή της έννομης τάξης σε όποιο θέμα κι αν προέκυψε. Στην άσκηση των θρησκευτικών δικαιωμάτων τάσσεται με τις μειονότητες, εκνευρίζοντας τους συντηρητικούς, ενώ στο ζήτημα της παράνομης μετανάστευσης υπερασπίζει το νόμο συνεργαζόμενος με το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης για τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα- εκνευρίζοντας την Αριστερά. Η στάση αυτή, του να μένεις «στη μέση», βαλλόμενος κι από τους μεν και από τους δε έχει υψηλό πολιτικό κόστος που ελάχιστοι επωμίζονται. Είναι πολύ δύσκολο να προωθεί κανείς τη νομιμότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα σε μία χώρα που ο σεβασμός τους εξαρτάται από το «στρατόπεδο» που βρίσκεσαι.

3) Στο επίπεδο του συμβολισμού, κάθε νίκη υποψηφίων σαν τον Καμίνη είναι νίκη εναντίον του παλαιοκομματισμού, των κομματικών στρατιωτών που υπακούουν πιστά την παράταξη, που χαϊδεύουν τα αυτιά των ψηφοφόρων τους εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος και που δεν είναι πρόθυμοι να τα βάλουν με κανένα κατεστημένο συμφέρον, με καμία παρωχημένη αντίληψη. Είναι νίκη ενάντια σε ένα δίκτυο υποσχέσεων, ευχολογίων, μηδενικού αποτελέσματος και ξεπερασμένων συμβολισμών. Νίκη ενάντια σε μηχανισμούς και σε κομματικά στρογγυλέματα. Παρακολουθεί κανείς με θλίψη τον αυτοπροδιοριζόμενο ως «νέο», Άρη Σπηλιωτόπουλο, να υποβαθμίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα ζητώντας δημοψήφισμα για το θέμα του τεμένους στην Αθήνα, και οργίζεται σκεπτόμενος ότι εν έτει 2014 προεκλογικές εκστρατείες χτίζονται πάνω σε ο,τι πιο συντηρητικό και ξεπερασμένο έχει να δείξει η κοινωνία (άλλωστε, πρέπει να γνωρίζει ο «φιλελεύθερος» κ. Σπηλωτόπουλος ότι οι ελευθερίες που αξίζουν περισσότερο, ακριβώς επειδή χρήζουν προστασίας, είναι αυτές της μειοψηφίας- αυτό τουλάχιστον λέει ο φιλελευθερισμός που υποστηρίζει ιδεολογικά).

Θυμάμαι τις εκλογές του 2010. Τότε μαθητής Λυκείου ακόμη, είχα ταχθεί εναντίον του Καμίνη επηρεασμένος από έναν κακοχώνευτο συντηρητισμό. Μια μέρα, λίγο πριν τις εκλογές, τον άκουσα να λέει δημοσίως σε κατοίκους του Αγίου Παντελεήμονα «δε θέλω τις ψήφους σας και άλλες τέτοιες ψήφους» επειδή μίλησαν χυδαία εναντίον μεταναστών. Για πρώτη φορά σε εκείνη την τηλεοπτική εμφάνιση (απέναντι του ήταν ο ολίγιστος Κακλαμάνης) είδα αυτό που λέμε «νέο πολιτικό dna». Περιπτώσεις σαν το δήμαρχο Αθηναίων σπανίζουν και επιβάλλεται να καθιερώνονται ώστε να μας θυμίζουν τι είναι να κάνεις πολιτική και τι δημόσιες σχέσεις.

ΥΓ.: Όπως υποστήριξε και ο Απόστοος Δοξιάδης, θεωρώ σφάλμα της ΝΔ ότι δεν τον στήριξε. Το συμμάζεμα των οικονομικών που η ίδια επιτυγχάνει, υλοποίησε με επιτυχία κι ο ίδιος στο Δήμο του. Το προαναγγελθέν άλλωστε άνοιγμα στο κέντρο που αναμένουμε, τέτοια πρόσωπα οφείλει να περιλαμβάνει.

06.04.2014

Η εικόνα που παρακολουθείτε στο άρθρο δεν είναι από βομβιστική επίθεση τρομοκρατών, ούτε από κάποιον διαλυμένο οπαδικό σύνδεσμο. Είναι η εικόνα αιθουσών του ΠΑ.ΜΑΚ. από την επίθεση κουκουλοφόρων εναντίον μελών της ΔΑΠ- ΝΔΦΚ. Στη διάρκεια των επιθέσεων δύο θύματα πήγαν στο νοσοκομείο, ενώ διάφοροι άλλοι, αιμόφυρτοι κρύβονταν στο χώρο του πανεπιστημίου ώστε να μη θρηνήσουμε θύματα.

Το περιστατικό αυτό έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά εκτεταμένης ανομίας κι εγκληματικότητας σε όλη την πανεπιστημιακή επικράτεια. Στη Νομική του ΑΠΘ, όταν σκοτεινιάζει, στο προαύλιο διεξάγεται κανονικό εμπόριο ναρκωτικών, με απειλές κατά φοιτητών, ιδίως θηλυκού γένους, που τυγχάνει να περνούν μόνοι από το χώρο. Στη Φιλοσοφική του ΑΠΘ, ο καθηγητής Βασίλης Κ. Γούναρης απειλούνταν επί ένα τέταρτο από «αγνώστους» δεχόμενος τις πιο χυδαίες απειλές εναντίον ακόμη και της ζωής του. Σε συγκεκριμένες ημερομηνίες, τέλος, όπως στις 17/11, δεν τολμάς να αποκαλύψεις το πολιτικό σου φρόνημα, καθώς τα τάγματα εφόδου της Αριστεράς είναι έτοιμα να αποκαταστήσουν την... δια ροπάλου «δημοκρατία».

Η ιστορία του πανεπιστημιακού ασύλου, που συνεχίζει να βασιλεύει ως αντίληψη στα ΑΕΙ, βασίζεται σε συμβολισμούς άλλων εποχών. Δημιουργήθηκε ως καταφύγιο Δημοκρατίας στη δικτατορία, και λόγω της αποδόμησης της Δεξιάς (η οποία ταυτίστηκε με το παρακράτος) τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, παρέμεινε ως θεσμός συμβολικής αντίστασης. Μόνο που από τότε έχουν περάσει αρκετές δεκαετίες ώστε η διαχείριση της βίας και της ανομίας να αλλάξει στρατόπεδο και το άσυλο να καταλήγει να συντηρεί εγκληματίες, δολοφόνους και αρνητές της νομιμότητας. Όπως όλοι οι θεσμοί, έτσι κι αυτός, οφείλουν να αναπροσαρμόζονται στα δεδομένα της εποχής, κι εφόσον δεν εξυπηρετούν την πραγματικότητα να καταργούνται. Αυτή άλλωστε είναι η φύση της προόδου κι όχι η προσκόλληση σε συνθήματα της δεκαετίας του ’80.

Σε μια Δημοκρατία δε νοούνται χώροι «περισσότερης δημοκρατίας». Και τι ειρωνεία, το σημερινό Πανεπιστήμιο να θεωρείται τέτοιος χώρος, χώρος δημοκρατίας, την ίδια στιγμή που δεν μπορούν να διεξαχθούν οι εκλογές στα συμβούλια διοίκησης των ΑΕΙ. Αν η πραγμάτωση της δημοκρατίας, η επιλογή δια των εκλογών, παρακωλύεται με μολότοφ και καδρόνια, πώς έχουν το θράσος ορισμένοι να μιλούν για άσυλο ιδεών;

Η κοινή λογική προστάζει την Πολιτεία να μεριμνά για την ασφάλεια των πολιτών της σε όποιον δημόσιο χώρο και να βρίσκονται. Είναι αδιανόητο τα Πανεπιστήμια να μένουν αφύλαχτα όταν αποδεδειγμένα αποτελούν θύλακες παραβατικότητας. Η κυβέρνηση και το νομοθετικό σώμα δεν μπορούν να αρκούνται σε μεγαλοστομίες και καταδίκες. Έχουν υποχρέωση να προστατεύσουν τους φοιτητές εισάγοντας θεσμό ασφάλειας εντός των Πανεπιστημίων. Έναν θεσμό που δε θα παραβιάζει τις ελευθερίες των φοιτητών, που θα εγγυάται τη διακριτική φύλαξη των κτιρίων και των ανθρώπων, και που θα βασίζεται στο τρίπτυχο «κάμερες στους εξωτερικούς χώρους- αστυνομική παρουσία- καθεστώς ελέγχου για όσους μπαίνουν στο εσωτερικό των κτιρίων», ώστε να γυρίσουμε στην ακαδημαϊκή κανονικότητα.

Πολλοί κάνουν λόγο για το «πολιτικό κόστος» της απόφασης φύλαξης. Πρόκειται για εικόνα παραπλάνησης, που καλλιεργούν αντιδημοκρατικές δυνάμεις της Αριστεράς, οι οποίες αν και μειοψηφούν, με το θόρυβο που κάνουν φαίνονται ισχυρότερες από τη δύναμη της βουβής πλειοψηφίας. Μιας πλειοψηφίας που αποζητά την προστασία της στο χώρο όπου περνά τις περισσότερες ώρες της ημέρας της και που μπορεί να μη διαδηλώσει υπέρ της απόφασης, αλλά θα ανταμείψει εκλογικά αυτούς που θα την εφαρμόσουν. 

01.04.2014

Τώρα που τα πρώτα σημάδια της οικονομικής ανάκαμψης αρχίζουν να εμφανίζονται, τώρα που το Μνημόνιο και ο εναγκαλισμός από τους δανειστές αρχίζει να υποχωρεί, πολλοί ενθουσιώδεις σπεύδουν να δηλώσουν ότι τα δύσκολα είναι πίσω μας, ότι οι επόμενες μέρες είναι καλύτερες. Οι δηλώσεις αυτές, που πολλάκις ακούγονται, κι αν ακόμη περιέχουν ψήγματα αλήθειας, είναι ενδεικτικές μιας «χαλάρωσης» που δε συνάδει με τις απαιτήσεις των καιρών, και φέρνει αναμνήσεις άλλων εποχών.

14.03.2014

Τον τελευταίο καιρό παρακολουθούμε ένα περίεργο παιχνίδι προερχόμενο από τον ΣΥΡΙΖΑ αναφορικά με το θέμα της Χρυσής Αυγής. Μετά την αντίθεσή του στην απαγόρευση του νεοναζιστικού κόμματος, ακολούθησαν διαφωνίες και αμφιβολίες σχετικά με την άρση της ασυλίας των βουλευτών της Χρυσής Αυγής, γεγονός που εύλογα έφερε ερωτηματικά σχετικά με τα κίνητρα της Κουμουνδούρου.

28.02.2014

Κι εκεί που η πρωτοβουλία των 58 πνίγηκε, κάτι που η στήλη προ εβδομάδων υποστήριζε (δεύτερη παράγραφος εδώ), ξεχύνεται ορμητικό το "Ποτάμι". Δημιουργός του ένας άνθρωπος της "πιάτσας" με επικοινωνιακό χάρισμα και προσωπική επιτυχία, ο Σταύρος Θεοδωράκης.

24.02.2014

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η πορεία της χώρας θα ήταν διαφορετική αν στις εκλογές του Μαϊου του 2012 το «φιλελεύθερο κέντρο», απαρτιζόμενο από τη Δημοκρατική Συμμαχία, τη Δημιουργία Ξανά και την Δράση, συνεργαζόταν κι έμπαινε στη Βουλή. Επρόκειτο για συγγενείς ιδεολογικά δυνάμεις, με κοινό οικονομικό πρόγραμμα και μια δυναμική που έφτασε αθροιστικά το 6.5 %.

Σελίδα 1 από 2

Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.