Κωνσταντίνα Κιούση

Κωνσταντίνα Κιούση

Ονομάζομαι Κωνσταντίνα, αλλά δεν ξέρω αν μπορώ να ονοματίσω με σαφήνεια κάτι άλλο στη ζωή μου. Ψάχνω απαντήσεις σε ερωτήματα της ψυχής μου, της ζωής μου, του κόσμου. Άλλοτε τα βρίσκω και άλλοτε όχι... Άλλοτε γεννιούνται κι άλλα. Μέσα από την αφήγηση ιστοριών, προσπαθώ να βρω τις δικές μου μυστικές φωνές... ίσως και τις δικές σου, ίσως και κάποιου άλλου... Το ταξίδι είναι μακρύ, αλλά έχει μια ακαταμάχητη γοητεία. Ταξίδεψε...

URL Ιστότοπου: http://konstantinakiousi
Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017 08:00

Ναρκίσσινο μύρο

Ναρκίσσινο μύρο μοιάζεις. Φάρμακο και Δηλητήριο μαζί. Ομορφιά και Ασκήμια. Άνοιξη και Χειμώνας. Νερό και Χώμα. Ζωή και Θάνατος. Ανεβαίνουν από τα χώματα οι ανθοί κι οι μυρωδιές σου κι ύστερα πέφτουν πάλι στα χώματα. Ωσάν ήταν χθες ο μύθος, η πραγματικότητα κι η αποπληκτική πνοή σου. Πανδαισία φαντασμαγορική του αντικαθρεφτιζόμενου νου μας.

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017 08:00

Η διπλή νουβέλα της Ιζαμπέλ

Χρόνος: η δριμύτητα που τρομάζει

Δεκαετία του 1980, Ελλάδα: Οι άνθρωποι της πόλης, κυρίως, άρχισαν να ξεχνούν και να παραμερίζουν στην σκοτεινή λήθη την νοσταλγικότητα των περασμένων χρόνων. Απλανή βλέμματα στρέφονταν με ξέφρενους ρυθμούς σε πυρετώδη όνειρα. Ανακατασκευή των παρελθοντικών καταλοίπων. Μάλλον, όχι. Νευρωτική απονέκρωση των υπολειμμάτων των πρότερων ετών. Έπαψαν να υφίσταντο οι αναμετρήσεις με το παρελθόν. Το θυμικό των ανθρώπων κατακλυζόταν από αισθήματα ανεπανόρθωτης ντροπής για τα παλιά. Υπήρχε, πια, μόνο το παρόν, το οποίο θα οδηγούσε στο ονειρικό τοπίο του μέλλοντος. Ονείρων γεύσεις...

Κυριακή, 05 Νοεμβρίου 2017 09:00

Το μαυσωλείο των χαμένων ονείρων

Δεκαετίες ΄70 και ΄80 του περασμένου αιώνα, αυτού του αιώνα, ίσως και του επόμενου, μπορεί και του μεθεπόμενου, ίσως και όλων των προηγούμενων. Η σκηνή πυρώνεται από τα εκτυφλωτικά φώτα του μέλλοντος, αυτού του μυστηριώδους μέρους, όπου φυλάσσεται το μεγαλύτερο ποσοστό της ανθρώπινης παραγωγικότητας, της αληθινής ζωής και των ψυχικών επιτευγμάτων.

Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017 14:29

Το ταξίδι του χαμένου εαυτού

Σε ένα από τα αφοριστικά του αποφθέγματα, ο Νίτσε είχε πει: «Να χάνεις τον εαυτό σου. Όταν κανείς έχει βρει τον εαυτό του, πρέπει να ξέρει από καιρό σε καιρό να τον χάνει - κι έπειτα να τον ξαναβρίσκει, εφόσον βέβαια είναι στοχαστής. Γιατί γι'αυτόν αποτελεί μειονέκτημα να είναι διαρκώς δεμένος με ένα πρόσωπο».

Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017 17:18

«Όταν χαράζει στα Εξάρχεια»

Εξάρχεια: Για πολλούς μία κακόφημη περιοχή. Για άλλους ένας τόπος συνάντησης ονείρων και ιδεών. Ένα βιβλίο για τον Τρότσκι, μία μολότοφ και ένα κρασί βαθύ κόκκινο που επαναστατεί δίνουν δύναμη σε μία προδομένη νέα, αλλά και τόσο πεπαλαιωμένη ψυχή. Η αιώνια προδοσία είναι η πληγή.

Σελίδα 2 από 2