Κοινωνία

Πέρασε μία εβδομάδα από τότε που η μητέρα της Αντιγόνης την είδε στον δρόμο αγκαλιασμένη με την Ηρώ.

Η κατάσταση είναι πολύ δύσκολη. Ουσιαστικά η μητέρα της είπε να τα μαζέψει και να φύγει, δεν δέχεται την κόρη της ως λεσβία...

Λεσβία! ΛΕΣΒΙΑ! Αυτή η λέξη συνεχώς ανακυκλώνεται στο μυαλό της μητέρας από την μέρα που τις έπιασε μαζί.

Βλέποντας φωτογραφίες από τη νεαρή κοπέλα που έκανε παρέλαση φορώντας μαντίλα, σκέφτομαι κι ονειρεύομαι: Θα προτιμούσα να ζω σε μια χώρα που δε βάζει τα παιδιά της να κάνουν παρελάσεις. Θα προτιμούσα να ζω σε έναν κόσμο όπου καμία θρησκεία δεν σου υποδεικνύει πώς να ντύνεσαι, τι να τρως και πότε να κάνεις έρωτα.

Σε σένα μιλάω, που, προτού προλάβει να στεγνώσει το αίμα των θυμάτων της διπλής τρομοκρατικής επίθεσης, πήρες παραμάζωμα τα Μ.Μ.Ε. συμβατικά και εναλλακτικά, για να κατακεραυνώσεις το Ισλάμ και να εκτοξεύσεις το γνωστό ισλαμοφοβικό δηλητήριό σου, επειδή ανησυχείς για τις αξίες της Δύσης και θεωρείς, ότι κάθε μουσουλμάνος τις απειλεί, επειδή πιστεύει στο Ισλάμ.

Γνώρισα τον Ομάρ στα μέσα της δεκαετίας του 80. Στην πατρίδα του τη Σομαλία, είχε ξεσπάσει εμφύλιος πόλεμος και ο ίδιος που καταγόταν από την Ιταλική Σομαλία, είχε καταφέρει να φύγει ερχόμενος στη Ρώμη, κυνηγώντας το ευρωπαϊκό όνειρο. Γελαστός, με τα λίγα κιλά του, στεγνό πρόσωπο που φανέρωνε την ελπίδα, ο Ομάρ πουλούσε λαθραία Marlboro κρυφά, κρυμμένα κάτω από τους αλουμινένιους πάγκους της λαϊκής της piazza Vittorio.

Πριν μήνες είχα δεχτεί ως επαγγελματίας του χώρου που λέγεται outdoor industry, κάποιες προτάσεις για να βρω ειδικά υλικά διαβίωσης στην ύπαιθρο.

Τα υλικά αυτά θα χρησιμοποιούνταν για τη διαβίωση προσφύγων κατά τη διάρκεια του χειμώνα σε εξωτερικό χώρο.

Η επιχείρησή μου που θεωρείται ειδική στο θέμα ανταποκρίθηκε στην πρόκληση αναζητώντας οικονομικές λύσεις που όμως θα κάλυπταν την πρόκληση με αποτελεσματικότητα.

Του χρόνου κλείνω δεκαετία παραμονής και εργασίας στο Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο πέρα από ευκαιρίες καριέρας και βιοπορισμού, ήταν ένα καλό σχολείο για να πλαστεί η ευρωπαϊκή μου ταυτότητα, μιας και πήρα μέρος σε ευρωπαϊκά project και ταξίδεψα – και ταξιδεύω – στην Ευρώπη.

Τα τελευταία δέκα χρόνια, έχω σμιλεύσει την προσωπικότητά μου προσπαθώντας να συνδέσω αρμονικά το μεσογειακό-βαλκανικό μου ταμπεραμέντο με αυτό της φιλελεύθερης, προοδευτικής Ευρώπης του μοντερνισμού και της δημιουργικότητας.

Με κοίταξε στα μάτια και με ρώτησε:

«Σου χαρίζω την περιουσία μου, το αυτοκίνητό μου, το σπίτι μου, εσύ μου χαρίζεις τα πόδια σου;»

Έμεινα να την κοιτάω εμβρόντητη.

Το προσφυγικό στην Ευρώπη μέσα από τις εξελίξεις στη χώρα μας και με βάση τις αποφάσεις που παίρνονται ή τις ιδέες που έρχονται στη δημοσιότητα μάς δίνει την ευκαιρία να δούμε τι έχει πάει στραβά στην ΕΕ.

Στη χώρα μας έχει πλέον παγιωθεί μια πολύ κακή συμπεριφορά. Τη ζούμε κάθε μέρα σε διαφορετικές της μορφές. Έχουμε οι περισσότεροι συνηθίσει ή είμαστε καθ'έξιν καταπατητές του. Η καταπάτηση του δημόσιου χώρου. Αυτοκίνητα που κλείνουν πεζοδρόμια, ράμπες, πεζόδρομους, ποδηλατοδρόμους. Μηχανές που κινούνται σε πεζοδρόμια και ποδηλατόδρομους. Καθημερινά φαινόμενα.

Ένα από τα ευκολότερα και πλέον ευχάριστα πράγματα στη ζωή, είναι να δηλώνεις ευαίσθητος στη φτώχεια και την ανέχεια που βλέπεις γύρω σου. Ειδικά στην εποχή της εύκολης επικοινωνίας, είναι ακόμη ευκολότερο να αποκτήσουμε το προφίλ του συμπονετικού και συμπάσχοντα για ό,τι κακό μπορεί να βρίσκει τους ανθρώπους αυτού του πλανήτη. Βέβαια, το δύσκολο είναι να εντάξουμε την ευαισθησία μας αυτή στην πραγματική ζωή.

1 Ιανουαρίου 2015. Ευχές, χαρές, φωνές ακούγονται στα περισσότερα σπίτια της Ελλάδας. Τα ποτήρια ψηλά και άντε στην «υγεία μας». Οι δρόμοι ξεχειλίζουν από κόσμο που είναι έτοιμος να ξεφαντώσει. Ταυτόχρονα όμως ένα άλλο σκηνικό διαδραματίζεται σε μερικά σημεία της Ελλάδος. Ένα από αυτά είναι και η Σάμος. Το σκηνικό αυτό δεν είναι τόσο όμορφο και διασκεδαστικό πόσο μάλλον λυπητερό.

6 Δεκεμβρίου 2008 λίγο μετά τις 11 το βράδυ... Eίμαι για μια διήμερη δουλειά στην Ρώμη και ετοιμαζόμουν να επιστρέψω την επομένη στην Κρήτη που σπούδαζα όταν διαβάζοντας στο laptop μου ειδήσεις για τις ταραχές στην Αθήνα, το μάτι μου καρφώνεται στην ανεπιβεβαίωτη ακόμα πληροφορία ότι ενα 15χρονο παιδί έπεσε νεκρό από σφαίρα αστυνομικού.

Σελίδα 22 από 39