Κοινωνία

Είναι αλήθεια ότι η σύγχρονη μαζική κουλτούρα υπαγορεύει το μοντέλο του πολίτη που επαναπαύεται καθισμένος στον καναπέ. Του πολίτη που απολαμβάνει την ασφάλεια του ιδιωτικού του χώρου, ενοχοποιώντας απλά το οικονομικό σύστημα για τους άκρατους φόρους και την αφαίμαξη του εισοδήματος του.

Όλοι μας έχουμε σκεφτεί κάποιες στιγμές τι σημαίνει να είσαι γονιός. Είτε πριν γεννηθεί το πρώτο μας παιδί είτε όταν το νήπιό μας έπεσε και χτύπησε ή στη διάρκεια ενός καβγά στο τραπέζι, επειδή το παιδί μας δεν τρώει το φαγητό του, όλοι έχουμε σκεφτεί κάποτε: Το κάνω καλά;

Γιατί οι ηλικιωμένες βγάζουν γένια;

Η απάντηση θα μπορούσε να είναι «για να πιάσουν δουλειά σε τσίρκο», αλλά δεν είναι τόσο απλό.

Ο Λουντέμης πρόσφερε κάποιους από τους ωραιότερους τίτλους της ελληνικής λογοτεχνίας, όπως Ένα παιδί μετράει τα άστρα, Οι κερασιές θ’ ανθίσουν και φέτος, Το ρολόι του κόσμου χτυπάει μεσάνυχτα. Οι ωραίοι τίτλοι, ωστόσο, έκρυβαν πίσω τους ιστορίες βαριές και ασήκωτες, σαν τις πέτρες που κουβαλούσαν οι πολιτικοί κρατούμενοι στους τόπους εξορίας. Ο ίδιος ο συγγραφέας είχε εξοριστεί στη Μακρόνησο, εκεί όπου γράφηκαν μερικές από τις πιο μαύρες σελίδες της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας.

Οι Miron Zuckerman, Jordan Silberman and Judith A. Hall από το πανεπιστήμιο του Ρότσεστερ και το πανεπιστήμιο του Νορθίστερν διεξήγαγαν μία στατιστική ανάλυση συνδυάζοντας 63 διαφορετικές επιστημονικές μελέτες και απέδειξαν πως υπάρχει αντιστρόφως ανάλογη σχέση ανάμεσα στη θρησκευτικότητα και την ευφυΐα/νοημοσύνη. Με λίγα λόγια όσο πιο πολύ πιστεύει κανείς τόσο χαμηλότερα παραμένουν τα επίπεδα νοημοσύνης του.

Στις 15 Μαρτίου 2018 έδωσε το παρόν στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αιγίου, ξεδίπλωσε σχεδόν κάθε σκοτεινή και δύσοσμη πτυχή της μαύρης ψυχής του και απέδειξε, ότι δεν έχει κανένα μα κανένα λόγο να κρύβει αυτό, που είναι στην πραγματικότητα.

Δυό μέρες τώρα φύσαγε μαΐστρος κι έφερνε μαύρα σύγνεφα μαζί του, μαύρα και χαμηλά, όλο τουλούπες - τουλούπες. Πότε έβρεχε, πότε δεν έβρεχε. Μα όταν έβρεχε, έβρεχε για καλά, πες πως όλο  κι έβρεχε. Κρύο, κι υγρασία να πιρουνιάζει τα κόκκαλα τ’ ανθρώπου, καιρός πού πλάκωνε την ψυχή, βραχνάς σωστός.

Συ με ορίζεις και θέλω να με ορίζεις διότι με εσένα νιώθω ελεύθερος, αποκρίθηκα στην Ελευθερία και κείνη μου έγνεψε ωσάν να μου έδινε την απάντηση που ήθελα.

Ελευθερία θέλω τόσο πολύ να σου αποδώσω τον ορισμό που σου αρμόζει αλλά θαρρώ πως αν τούτο καταστεί εφικτό θα σε καθυποτάξω σε μονοπάτια σκοτεινά, στα άβατα της επέκεινα. Ανυπότακτη είσαι, το σθένος σου ορμητικό και ανυπέρβλητο και δεν μπορείς να περιοριστείς στα πλαίσια ενός εκκωφαντικά κενού ορισμού.

Ανεξαρτήτως πολιτικής και πολιτικών πεποιθήσεων, είναι βέβαιο πως η τελευταία επιλογή του εκλογικού σώματος στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής αποτελεί από ψυχολογική μεριά ένα αρκετά ενδιαφέρον ζήτημα. Δεν αναφέρομαι φυσικά στην όποια κατάσταση της ψυχικής υγείας του νεοεκλεγέντα προέδρου, αλλά τι αποκαλύπτει αυτή η επιλογή σε σχέση με την ενδοψυχική δυναμική των ψηφοφόρων.

Ποτέ μου δεν πέταξα χαρταετό με την κυριολεκτική σημασία. Δεν ήμουν των εξορμήσεων και των χειροτεχνιών, ίσως δεν έβρισκα και νόημα στο να κοπιάσω τόσο πολύ για να στυλώσω στο τέλος ψηλά το βλέμμα να ακολουθεί την ατάκτως προδιαγεγραμμένη διαδρομή αυτού του χάρτινου αεροπλάνου. Δεν εξαιρώ, ωστόσο, τον εαυτό μου από τη γενικότητα, τη μαζικότητα της παράδοσης και του εθίμου.

Τον πολύ πολύ παλιό καιρό ζούσε εκεί μακριά στην Κίνα ένα τέρας που το λέγανε Νιέν. Το Νιέν ήταν φοβερό τέρας, με πλήρες σετ από παραφερνάλια τέρατος (κέρατα, νυχάρες, δοντάρες κ.λπ.) αλλά – ευτυχώς να λες – ήταν και φοβερός τεμπελχανάς.

Σελίδα 13 από 39