Κοινωνία

Στάθηκα για μια στιγμή να δω αυτό που έμελλε να γίνω ή μάλλον να υποδυθώ. Το πρόσωπό μου τρομακτικά γερασμένο. Οι ρυτίδες της δυστυχίας φανέρωσαν το μεγάλο κακό. Τίποτα, πια, δεν είναι όπως παλιά. Χαιρετώ από μακριά την ομορφιά και τη νιότη. Λησμονώ την ευδαιμονία της επιπολαιότητας και της πράξης. Ντροπή σκεπάζει το άμοιρο πρόσωπό μου. Κοιτώ, μονάχα, τη σκιά μου...

Σύμφωνα με την ρατσιστική κουλτούρα, τα θύματα δεν αντιμετωπίζονται ως άτομα, παρά μόνον ως εκπρόσωποι της ομάδας που ανήκουν. Τα ρατσιστικά αισθήματα στηρίχθηκαν, εν μέρει, στην επιστημονική νομιμότητα των βιολογικών ισχυρισμών του 19ου αιώνα και της έννοιας του έμφυτου που καθορίζει την βιολογική και κοινωνική ανωτερότητα και κατωτερότητα των ατόμων. Έτσι, δημιουργήθηκε μια σχέση αναγκαιότητας μεταξύ των βιολογικών χαρακτηριστικών και των κοινωνικών συμπεριφορών. Το βιολογικό, λοιπόν, θεωρήθηκε αυτό, το οποίο ορίζει το κοινωνικό, το διανοητικό, το ψυχολογικό και το ηθικό (Schnapper & Allemand, 2006[1]).

Η μεταμόρφωση των αντικειμένων μέσα από τη διαδικα­σία της εξιστόρησης εκφράζεται από τον Γιώργο Σεφέρη στην «Κίχλη» με την αντίθεση ανάμεσα στα συντρίμμια και στα αγάλματα, στα ερείπια και στα μνημεία.

Κάπου στα τέλη του περασμένου Δεκεμβρίου, κυκλοφόρησε η είδηση, ότι το BBC, σε συνεργασία με το NETFLIX, ετοιμάζουν μια τηλεοπτική σειρά με τίτλο «Troy : Fall of a city» (Τροία : Η πτώση μιας πόλης). Μαζί με την είδηση, το BBC έδωσε στη δημοσιότητα κάποιες φωτογραφίες των πρωταγωνιστών και ορισμένες πληροφορίες για την υπόθεση.

Δεν μας γονατίζει των γερατειών το ζύγωμα,

δεν αφήνει την καρδιά μας της παλιάς νιότης η ζέστα.

Από το εκτενές διήγημά του «Οι Χαλασοχώρηδες» (πρώτη δημοσίευση στην εφημερίδα «Ακρόπολις» 12-22 Αυγούστου 1892). Σ' αυτό καταγράφει τα εκλογικά ήθη της εποχής, την υφαρπαγή ψήφων με υποσχέσεις, ρουσφέτια, εκβιασμούς, περιγράφοντας παράλληλα κομματάρχες και υποψήφιους βουλευτές.

Κάποιος πρέπει να γράψει
για τις νοικοκυρές,

Αναλογίζομαι την δριμύτητα του χρόνου: τις παρελθοντικές ανεσταλμένες σεξουαλικές ενορμήσεις, την πραγματοποίηση των ηδονικών φαντασιώσεων και την καθοδήγηση από τα σκοτεινά πέπλα των μυστικών φωνών των παθών, των παρορμήσεων και των γενετήσιων σαδομαζοχιστικών αναγκών. Κανένας περιορισμός. Καμία ηδονική οριοθέτηση. Κανένας κανόνας αποφυγής της ηδονικής οδύνης. Μοναχά, πίστη στους ψίθυρους της φύσης και στις απαράβατες αρχέγονες μελωδίες του σεξουαλικού θυμικού: μία φαντασιακή πίστη που μας κάνει να απολαμβάνουμε τη ζωή, καθώς η ίδια στερείται νοήματος. Πομφολυγώδεις οι κανόνες... Τώρα... τύψεις και ενοχές.

Πιστεύουμε στα περισσότερα απ’ όσα πιστεύουμε σε σχέση με τον κόσμο, επειδή μας τα έχουν πει κάποιοι άλλοι. Η αποδοχή της αυθεντίας των ειδικών, και της μαρτυρίας συνηθισμένων ανθρώπων είναι, το υλικό από το οποίο παράγονται κοσμοαντιλήψεις. Μάλιστα, όσο περισσότερο μορφωμένοι γινόμαστε, τόσο περισσότερο τα πιστεύω μας έρχονται από δεύτερο χέρι.

Ο Χώκινγκ συμπυκνώνει σε τρία τα έσχατα ερωτήματα του ανθρώπου:

Δεν ήτον δρόμος πλέον περαστικός εις όλον το χωρίον. Αδύνατον να μην επερνούσε κανείς απ' εκεί όστις θα ανέβαινεν εις την επάνω ενορίαν ή όστις θα κατέβαινεν εις την κάτω. Λιθόστρωτον ανηφορικόν, από κάτω απ' της Σταματρίζαινας το σπίτι έως επάνω εις τον ναόν της Παναγίας της Σαλονικιάς.

Σελίδα 13 από 38