Ο κήπος των τεράτων: όταν τα ομοιώματα και οι σκιές καταλαμβάνουν τη ψυχή

Ο κήπος των τεράτων: όταν τα ομοιώματα και οι σκιές καταλαμβάνουν τη ψυχή

Υμνητές του αίματος, δολοφόνοι, βιαστές ψυχής και σώματος, δημιουργοί συμβολαίων θανάτου με τα πιο άγρια φονικά και ζωώδη ένστικτα, παρανοϊκοί, διεστραμμένοι...είναι μερικοί χαρακτηρισμοί που μπορούν να αποδοθούν στους δράστες ειδεχθών εγκλημάτων που συγκλονίζουν την κοινωνία...δράστες που κατέστρεψαν, πρώτα απ’όλα, τον ίδιο τους τον εαυτό και χάθηκαν μέσα σε κήπους από τέρατα και χίμαιρες.

Βιασμός

Κυριακές βράδυ του 1982...κάπου στις 00:00 τα μεσάνυχτα, ποτέ άλλη ώρα. Τυχαία η περιοχή, αλλά καθόλου η τυχαία η επιλογή των θυμάτων. Πάντα γυναίκες...γυναίκες νεαρές, κάπου στα 30...γυναίκες όμορφες και με σέξι ενδυμασία. Γυναίκες που περπατούσαν αμέριμνες στα μικρά δρομάκια της Αθήνας, ύστερα από μία έξοδο, ένα γλέντι, μία επίσκεψη...γυναίκες που στα μάτια του φάνταζαν ευτυχισμένες, αλλά δεν είχαν δικαίωμα στην ευτυχία, αυτό πίστευε, αυτό τους αφαιρούσε.

«Όλη την βδομάδα περίμενα πως και πως να έρθει η Κυριακή. Ήταν η αγαπημένη μου μέρα. Και της μητέρας μου ήταν. Κάθε Κυριακή βράδυ, έπαιρνα με τη βία μία από αυτές -είναι πολλές γαμώτο- τις οδηγούσα σε κάποιο ερημικό σημείο και τους έδινα τον έρωτα. Εγώ τις ανάγκες τους ικανοποιούσα. Ούρλιαζαν, σφάγιαζαν από τον πόνο. Όσο τις άκουγα να κάνουν έτσι...συνέχιζα ακόμα πιο βίαια, μέχρι που έχαναν τις αισθήσεις τους, αλλά δεν πέθαιναν. Είναι σκύλες αυτές. Όλο τους το κορμί γέμιζε μώλωπες και πληγές. Ήταν απολαυστικό. Τους άρεσε, τους άρεσε, σας το λέω εγώ. Θα ξαναγίνει η Κυριακή η αγαπημένη μου μέρα, να’στε σίγουροι. Θα ξανακάνω περήφανη τη μητέρα μου. Δεν μετανιώνω για τίποτα. Έκανα το σωστό».

Οι κοπέλες που έγιναν θύματα της διαστροφικής δράσης του βιαστή δεν πέθαναν, αλλά βιάστηκαν ψυχικά και σωματικά. Ο θάνατος, εν μέρει, νίκησε.

Κώστας, Α. Καταδικάσθηκε σε ισόβεια κάθειρξη.

Δολοφονία

23 Δεκεμβρίου του 1989, το πτώμα ενός 53χρονου ανευρίσκεται μέσα σε κάδο απορριμάτων στο Παλαιό Ψυχικό. Ο 53χρονος άνδρας είχε διαμελισθεί. Όλα του τα μέλη έφεραν βαθιές χαρακιές που πραγματοποιήθηκαν πριν τον διαμελισμό. Ο δράστης ήταν φοβερά επιδέξιος στην σφαγή του θύματος. Το κατακρεούργημα που πραγματοποίησε στο σώμα του 53χρονου θανόντα θύμιζε χειρουργικές τεχνικές ακρωτηριασμού, γεγονός αξιοσημείωτο, λόγω της μετέπειτα διαπίστωσης της σωματικής κατάστασης του δράστη. Τα μέρη του σώματος του θύματος, πλην του αριστερού χεριού, βρίσκονταν μέσα σε μία μεγάλη μαύρη σακούλα σκουπιδιών.

«Με έλεγε συνέχεια ανάπηρο και με έβριζε, κάθε φορά που περνούσα έξω από το αναψυκτήριο, το οποίο είχε. Μου έλεγε πως εμείς δεν έχουμε δικαίωμα στη ζωή. Μια μέρα δεν άντεξα άλλο και αποφάσισα να το κάνω. Άλλωστε, το φαντασιωνόμουν κάθε μέρα...για όλους. Στις 21:00 που έκλεινε, όπως κάθε βράδυ, το μαγαζί του, εισέβαλα μέσα με ένα όπλο και τον χτύπησα στο κεφάλι με αυτό. Έμεινε για λίγη ώρα αναίσθητος και, έτσι, τον έδεσα. Όταν συνήλθε, του ανακοίνωσα πως δεν θα τον πυροβολήσω, γιατί δεν του άξιζε ο γρήγορος θάνατος. Του άξιζε κάτι αργό, βασανιστικό και τόσο δημιουργικό. Έβαλα όλη μου τη φαντασία σε αυτό. Εσείς μπορεί να λέτε πως τον δολοφόνησα. Εγώ, από την άλλη, λέω πως απένειμα δικαιοσύνη, μέσα από ένα φαντασμαγορικό σόου. Το αριστερό του χέρι το κράτησα. Μου ανήκει, άλλωστε. Δεν θα μετανοήσω ποτέ. Έκανα αυτό που έπρεπε και θα το ξαναέκανα».

Ο θάνατος νίκησε.

Ισίδωρος, Κ. Είχε ακρωτηριασμένο το αριστερό του χέρι από την ηλικία των 15. Καταδικάσθηκε σε δις ισόβια κάθειρξη.

Ρατσιστική βία

Γενάρης του 1999, στην Πλατεία Βικτωρίας. Πολύ κρύα η νύχτα και μια αποκρυφιστική αιμοβόρα αύρα άρχισε να κατακυριεύει τον νεαρό ανυποψίαστο άνδρα από την Αλβανία. Μία αγέλη από άνδρες, οι οποίοι ήταν ντυμένοι με μαύρα ρούχα και άρβυλα, σωματώδεις ακολουθούσαν όμοιο βηματισμό στρατιωτικού τύπου. Μία φάλαγγα βίαιων υπεραρσενικών ανδρών διψούσε για αίμα και πλησίαζε γρήγορα και επιθετικά το υποψήφιο θύμα. Οι πολλοί άρχισαν να χτυπούν τον έναν: μια θρασύδειλη επίθεση που κέρδισε έδαφος μέσα στο αποπνικτικό και ψυχρό σκοτάδι, μέσα από την ταχύτητα και τον αιφνιδιασμό. Σύμφωνα με την κατάθεση αυτόπτη μάρτυρα:

«12 περίπου άτομα κρατούσαν παλούκια και σουγιάδες. Έμοιαζαν με στρατιώτες. Είχαν όμοιο βηματισμό, όμοια μαύρα ρούχα, όμοια άρβυλα. Ήταν πολύ φουσκωτοί, σαν μπράβοι. Άρχισαν να αποκαλούν τον άνδρα ‘βρωμοαλβανό’ και να τον χτυπάνε με τα ξύλα και με κλωτσιές...όλοι μαζί. Έμοιαζαν να είναι πλημμυρισμένοι από συναισθήματα ηδονής και πάθους. Ο νεαρός ήταν πεσμένος κάτω και δεν μπορούσε να αντιδράσει. Μετά βίας έβγαζε σιωπηρές κραυγές».

Ο θάνατος ηττήθηκε, αλλά...εν μέρει, καθώς το στίγμα της εθνικής προέλευσης φαίνεται να παραμένει ανεξίτηλο στην συνείδηση πολλών, παρά τους αιματηρούς πολέμους που έχει γράψει η ιστορία, παρά το γνωστικό επίπεδο που έχει φτάσει η κοινωνία.

Κλαούντιο, Δ. το όνομα του θύματος. Ευτυχώς, κατάφερε να κερδίσει την μάχη και να μείνει στη ζωή. Οι δράστες δεν ταυτοποιήθηκαν ποτέ. Ίσως, συνέχισαν τις βίαιες ρατσιστικές επιθέσεις...ίσως, τις μετασχημάτισαν σε θανατερές. Κανείς δεν ξέρει και, μάλλον, ποτέ δεν θα μάθει...δεν του επιτρέπουν να μάθει.

Μπορούμε, άραγε, να κατανοήσουμε, ως έναν τουλάχιστον βαθμό,  το μυαλό και τη σκέψη ενός ανθρώπου βίαιου, ενός ανθρώπου εγκληματία, κάποιου, για τον οποίον το θέαμα του αίματος και η αίσθηση του πόνου του άλλου τον συναρπάζουν, ενός ατόμου, για το οποίο η βία, ο βιασμός και η δολοφονία δεν αποτελούν εγκληματικές πράξεις/δεν παραβιάζουν τα όρια του άλλου, αλλά αποτελούν απονομή δικαιοσύνης και ηθική δικαίωση που τον κάνει να αδιαφορεί για την τιμωρία και να υποστηρίζει πως δεν μετανιώνει; Όλοι οι άνθρωποι έχουν την σκοτεινή τους πλευρά, τα δικά τους τραύματα, τα δικά τους τέρατα. Το τέρας του ίδιου του εαυτού αποτελεί μια αέναη σκιά και όλοι ζούμε πλάι σε αυτήν. Ο Νίτσε[1] είχε πει:

«Όποιος παλεύει με τα τέρατα πρέπει να προσέξει να μη γίνει (ο ίδιος) τέρας. Κι όταν κοιτάς πολλή ώρα την άβυσσο, κοιτάει και η άβυσσος μέσα σε σένα».

Η ισορροπία μέσα στην προσωπικότητα, ανάμεσα στην φωτεινή και την σκοτεινή πλευρά της, καθορίζει την απελευθέρωση ή όχι των τεράτων. Όταν οι χίμαιρες σπάσουν τα δεσμά της ψυχικής ισορροπίας, τότε η εκδήλωσή τους μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα από διαφορετικούς ρόλους και μανδύες, βασισμένους στα κινητήρια πάθη των ατόμων, στην προσωπική τους ταυτότητα και στη φαντασία τους. Η διεστραμμένη προσωπικότητα και η διαστροφική φαντασία μπορούν να αποκτήσουν πολλές ταυτότητες, αυτές των βιαστών, των δολοφόνων, των ρατσιστών και πολλών άλλων. Άλλωστε, η ανθρώπινη φαντασία είναι τρομακτικά ικανή να πλάσει πρωτοφανή σενάρια και να υλοποιήσει ανείπωτες βίαιες θεατρικές παραστάσεις. Η στιγμή διάπραξης της εγκληματικής πράξης μοιάζει με ιερό τελετουργικό σε μορφή αρχαίας τραγωδίας, μέσα από το οποίο οι δράστες γίνονται οι ήρωες της παράστασης, εξαγνίζονται ψυχικά μέσα από την αιματηρή κάθαρση, επουλώνουν ψευδαισθησιακά τις ασυνείδητες ναρκισσιστικές τους ουλές και τα πρωταρχικά (παιδικά) προσωπικά τους τραύματα. Η εγκληματική προσωπικότητα, λοιπόν, εναποτίθεται στην παιδική ηλικία.

Ο ψυχισμός του ατόμου αποτελείται από ασυνείδητα μνημονικά κατάλοιπα, τα οποία επηρεάζουν την ζωή του και την ταυτότητα που αποκτά. Όταν οι παρελθοντικές ιστορίες του ατόμου έχουν προκαλέσει προσωπικά (ψυχικά ή και σωματικά) τραύματα, τότε η ισορροπία της ψυχικής του δομής αποδιοργανώνεται, τα ένστικτα θανάτου αναδύονται και αντιτίθενται στο ρεύμα της ζωής, μέσα από την βίαιη προβολή τους στον εξωτερικό κόσμο/στους άλλους ανθρώπους. Η ύπαρξη των προσωπικών τραυμάτων και η συνεπαγόμενη μανία για προβολή των καταστροφικών ορμών οδηγούν στην ψυχαναγκαστική ανάγκη δημιουργίας εχθών, ώστε το άτομο να αναπαραγάγει στους άλλους αυτά που το ίδιο υπέστη. Οι ρόλοι αντιστρέφονται: το παρελθοντικό θύμα γίνεται ο θύτης/το τέρας που διψά για αίμα και εκδίκηση (Freud, 2012)[2].

Η εγκληματική ταυτότητα, υπό αυτήν την έννοια, αποτελεί την αναβίωση, την αναπαραγωγή και την προβολή της νεκρότητας του πληγμένου ψυχισμού στους άλλους ανθρώπους. Η μυθοπλαστική κατασκευή του εχθρού είναι απαραίτητη για την εκτόνωση της εσωτερικής ασυνείδητης πίεσης. Ο σαδισμός κάνει την εμφάνισή του ως προστάτης ενάντια στον μαζοχιστικό τρόμο της προσωπικής κατωτερότητας και μηδαμινότητος. Οι εγκληματικές προσωπικότητες απαλλάσσονται ψευδεπίγραφα από τους προσωπικούς φόβους, μεταβιβάζοντάς τους στο μυαλό και το σώμα του εχθρού. Το πέρασμα στην εγκληματική πράξη είναι η ‘μοίρα’ των ασυνείδητων εσωτερικών συγκρούσεων. Η βίαιη ψυχική ενέργεια, αντί να επέρχεται σε διαδικασία ψυχικοποίησης, ελέγχου δηλαδή από το υποσυνείδητο επίπεδο του ψυχισμού, απελευθερώνεται και εκφορτίζεται εξωτερικά, μέσα από βίαια ένστικτα και μανιώδη διαφύλαξη της ψευδαισθησιακής ακεραιότητας του πληγμένου ψυχισμού: μια ψυχαναγκαστική μάσκα για την απόκρυψη των προσωπικών αρνητικών χαρακτηριστικών (Freud, 2014)[3].

Ο προσηλυτισμός των εγκληματικών ατόμων στα ιδεώδη της ακρότητας, της βίας και της εχθροπραξίας βρίσκεται έξω από κάθε λογική σύλληψη και ορθολογική εξήγηση. Φαίνεται πως έχουν αποκοπεί από την πραγματικότητα και έχουν δομήσει την προσωπικότητά τους βάσει ενός παρανοϊκού σκεπτικού και μιας άκαμπτης ταυτότητας, τα οποία υπακούουν στις άγνωστες σκοτεινές φωνές που τους προτάσσουν την εξωτερίκευση της ωμής βίας, προς χάριν του ψυχικού εξαγνισμού και της γεύσης του αίματος: μία ψυχωτική και διαστροφική ιδεοληψία έχει εισβάλλει στο μυαλό τους. Ζουν στο δικό τους παραληρηματικό σύμπαν δομημένο σε διαστροφικούς κανόνες, σκέψεις και πράξεις. Η σύγχυση ανάμεσα στην ψευδαίσθηση και την πραγματικότητα μαρτυρά ψυχωτικούς μηχανισμούς που προσπαθούν να ξεφύγουν από την επώδυνη τραυματική τους πραγματικότητα, μέσα από φαντασιακές προσδοκίες και διεστραμμένες δραστηριότητες.

Ο Κώστας, Α. και ο Ισίδωρος, Κ. αποφυλακίστηκαν κατά τον χρόνο παρέλευσης έκτισης της ποινής τους. Κατά την εκδίκαση έκαστης υπόθεσης, όμως, γεγονός άξιο απορίας αποτελεί η έλλειψη μαρτυριών από εμπειρογνώμονες ψυχιάτρους και ψυχολόγους, έτσι ώστε να διαπιστωθεί η ύπαρξη ψυχιατρικών ή ψυχολογικών προβλημάτων των δραστών, καθώς και η συνεπαγόμενη ένταξη ή όχι της κάθε υπόθεσης στην νομοθετική και νομολογιακή ρύθμιση για ψυχικά ασθενείς παραβάτες. Για εμάς, διαβάζοντας τις εγκληματικές ιστορίες τους, είναι σχεδόν βέβαια η ύπαρξη παθολογικής προσωπικότητας που χρήζει ψυχιατρικής περίθαλψης. Πάραυτα, κάποιοι άλλοι έκριναν το αντίθετο και έχουν μεγαλύτερη δύναμη...αυτό είναι σίγουρο. Στην υπόθεση της ρατσιστικής βίας απέναντι στον Κλαούντιο, Δ. βρισκόμαστε στο απόλυτο κενό. Δεν μάθαμε ποτέ τους δράστες. Αυτό που σίγουρα μάθαμε και, ακόμα, ξέρουμε είναι πως τα περιστατικά ρατσιστικής βίας είναι εκατοντάδες, αλλά ελάχιστα έχουν καταγραφεί στις επίσημες εκθέσεις της Ελληνικής Αστυνομίας, και, άρα, δεν έχουν διωχθεί ποινικά. Και αυτό το γεγονός...άξιο απορίας.

 Τα πρόσωπα, τα ονόματα και οι καταστάσεις είναι προιόν μυθοπλασίας. Οποιαδήποτε ομοιότητα είναι συμπτωματική και δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. 


[1] Innes, Brian (2004), «Το προφίλ του εγκλημτικού νου», Μετάφραση: Βάσιλα, Αγγελική, Εκδόσεις Κοχλίας, Αθήνα (Το πρωτότυπο έργο εκδόθηκε το 2003).

[2] Freud, Sigmund (2012), «Ναρκισσισμός, Μαζοχισμός, Φετιχισμός», Μετάφραση: Μυλωνά, Νίκη, Εκδόσεις Ελληνική Παιδεία, Αθήνα.

[3] Freud, Sigmund (2014), «Πέρα από την αρχή της ευχαρίστησης», Μετάφραση: Πατσογιάννης, Βασίλης, Εκδόσεις Πλέθρον, Αθήνα (Το πρωτότυπο έργο εκδόθηκς το 1920).



Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.