Ο χρόνος, έγραψε κάποτε ο Ιβάν Τουργκένιεφ, άλλοτε πετά σαν το πουλί κι άλλοτε σέρνεται σαν το φίδι. Η πανδημία έχει επηρεάσει, εκτός των άλλων, και την αίσθηση που έχουμε για το πέρασμά του. Ο χρόνος για κάποιους μοιάζει, εσχάτως, με αργό βασανιστήριο, ενώ για κάποιους άλλους κυλά πιο γρήγορα από ό,τι ίσχυε πρωτύτερα, υπό φυσιολογικές συνθήκες. Ο Πασκάλ Μπρικνέρ πάντως, ο οποίος είναι μαθημένος να δουλεύει στο σπίτι του, διατηρεί ένα «πολύ τακτικό πρόγραμμα σχεδόν κάθε μέρα», κάτι που μάλλον τον διευκολύνει αυτή την περίοδο.

Ποτέ δε μ’ εγκατέλειψε ο φόβος μη με καθίσουν μια μέρα στο θρόνο.
Μόνον αυτοί που φοβούνται τον εαυτό τους επιδιώκουν τ’ αξιώματα, ή, μάλλον,
αυτοί που μισούν τη ζωή και τους ανθρώπους. Δε θα μ’ άρεσε διόλου

Oι ναυτικοί στα φορτηγά πάντα μια γάτα τρέφουν,
που τη λατρεύουνε, χωρίς να ξέρουν το γιατί,
κι αυτή, σαν απ' τη βάρδια τους σχολάνε κουρασμένοι,
περήφανη στα πόδια τους θα τρέξει να τριφτεί.

Πάει. Αυτό ήταν.

Χάθηκε η ζωή μου φίλε

μέσα σε κίτρινους ανθρώπους

«Ποιος πρόγονος μού μιλάει;

Δεν μπορώ να ζω ταυτόχρονα στο μυαλό και στο κορμί μου.

Γι’ αυτό δεν μπορώ να είμαι ένας άνθρωπος.

Το Γενάρη, λοιπόν του 1968 έλεγα στους φοιτητές μου (βρίσκω πρόχειρα γραμμένες τις σημειώσεις μου) τα ακόλουθα:

Δευτέρα, 04 Μαΐου 2020 18:35

Κίνα 1919: Τo κίνημα της 4ης Μαΐου

Το 1918, κινέζοι απεσταλμένοι συμμετείχαν στο συνέδριο ειρήνης στο Παρίσι. Παρότι η Κίνα ήταν κατ’ όνομα ένας από τους νικηφόρους συμμάχους, η συμβολή της ήταν μικρή. Ωστόσο, τα Τέσσερα Σημεία του αμερικανού προέδρου Woodrow Wilson, τα οποία περιλάμβαναν και την αρχή της εθνικής αυτοδιάθεσης, έκαναν πολλούς να πιστεύουν πως η Δύση θα φερόταν στην Κίνα με γενναιοδωρία και πως η συνθήκη ειρήνης θα έθετε επίσης τέρμα στην ταπείνωσή της από τις ετεροβαρείς συνθήκες και τις εκχωρήσεις προς τους ξένους.

Ο εγκλεισμός έχει μια δυσάρεστη οσμή.

Αποφορά από το μούλιασμα άσχημων σκέψεων, μυρωδιές από βρώμικες ιδέες που σέρνονται σχεδόν παντού, έντονες αναθυμιάσεις από παλιές νοσταλγικές στιγμές.

Πάντοτε δυσπιστούσα για την άνοιξη. Αυτή η ακαθόριστη αίσθηση

στις ανθισμένες βραγιές κι’ ένα ρίγος λεπτό

κι’ οι φωνές των παιδιών στο γήπεδο όταν το απόγευμα διυλίζει το φως

Ο θάνατος βρίσκεται πάντα καθοδόν, αλλά το γεγονός ότι δεν γνωρίζουμε πότε θα φτάσει μοιάζει να αφαιρεί κάτι από το πεπερασμένο της ζωής.

Είναι τούτη η φρικτή ακρίβεια που μισούμε τόσο πολύ.

Η τεμπελιά ήταν ανέκαθεν το δυνατό μου σημείο.

Δεν υπερηφανεύομαι γι’ αυτό, είναι κάτι σαν χάρισμα και ελάχιστοι το διαθέτουν.

Δεν ήσαν περαστικοί κομήτες

ούτε καν στιγμιαίοι διάττοντες

τ’ αστέρια που ονειρευτήκαμε –

Σελίδα 4 από 375