«Όταν χαράζει στα Εξάρχεια»

24.10.2017
«Όταν χαράζει στα Εξάρχεια»

Εξάρχεια: Για πολλούς μία κακόφημη περιοχή. Για άλλους ένας τόπος συνάντησης ονείρων και ιδεών. Ένα βιβλίο για τον Τρότσκι, μία μολότοφ και ένα κρασί βαθύ κόκκινο που επαναστατεί δίνουν δύναμη σε μία προδομένη νέα, αλλά και τόσο πεπαλαιωμένη ψυχή. Η αιώνια προδοσία είναι η πληγή.

Η ιστορία εγκληματεί και στα Εξάρχεια μία βοή παρακινεί την άρση της σιωπής. Από την άλλη, υποκινούμενη η καπνογόνος αυγή, με σκοπό την διαιώνιση της απεχθούς καταστολής. Αγάπη και Μίσος, Ζωή και Θάνατος συμφιλιώνονται εντέχνως, μέσα από τις ρομαντικές και σκοταδιστικές δράσεις στα Εξαρχειώτικα σοκάκια. Από την άλλη, κατεστημένο και πολιτική βία εδράζονται κάπου κρυφά και σκοτεινά, επιτείνοντας τα δεινά τόσο έμμεσα και μαεστρικά.

Η στέγαση στα Εξάρχεια των τμημάτων του Πανεπιστημίου και του Πολυτεχνείου Αθηνών συγκέντρωσε από τα μέσα του 19ου αιώνα πληθώρα διανοουμένων και φοιτητών. Οι Δεκεμβριανές συγκρούσεις είχαν πυρήνα την περιοχή των Εξαρχείων. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου: η επαναστατική απελευθέρωση της 17ης Νοεμβρίου του 1973 και η οριστική πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών πραγματοποιήθηκαν ύστερα των δράσεων από διανοούμενους, αναρχικούς, φοιτητές και αριστερούς που είχαν ως κέντρο των διαδηλώσεών τους τα αιματοβαμμένα Εξάρχεια. Τα Εξάρχεια αποτελούν, αδιαμφισβήτητα, έναν χώρο, όπου ‘κατοικούν’ επαναστατικά ιδεολογήματα, αριστερά φρονήματα και αναρχικές δράσεις. Η έντονη αυτή πολιτικοποιημένη κουλτούρα των Εξαρχείων έχει οδηγήσει σε εκτεταμένη παρουσία και δράση αστυνομικών αρχών στην περιοχή. Πολύ το αίμα. Τρέχει στους δρόμους νοερά. Αναδύει το κόκκινο θυμικό, ανά το πέρασμα των αιώνων. Κάποιες φορές το αίμα που τρέχει σε ξυπνά. Άλλες φορές, όμως, σε κοιμίζει βαθιά. Ποιά είναι η πραγματικότητα και ποιά η υποκινούμενη ψευδαισθητική παρηγοριά; Ποιός ξέρει; Ίσως είναι, ήδη, αργά.

Η νύχτα ρίχνει το πέπλο της και τα Εξάρχεια βυθίζονται στο παθιασμένο έρεβος. Στην μία μεριά του δρόμου εκ των δεξιών, βρίσκεται ένας αναρχικός εμποτισμένος από την επιτακτική πίστη ανυπαρξίας αρχής και εξουσίας και την ελπίδα ύπαρξης συστήματος διεθνούς αναρχίας, υπό τις έννοιες της αυτοοργάνωσης και αυτοδιαχείρισης των ρυθμιστικών κοινωνικών κανόνων από τον ίδιο τον λαό. Στην ίδια μεριά του δρόμου εκ των αριστερών, βρίσκεται ένας αριστερός αντιμαχόμενος τις κοινωνικές αδικίες και τις καταστροφικές ανισότητες που απορρέουν από την ταξική δομή της καπιταλιστικής κοινωνίας. Σε ένα μικρό σημείο του δρόμου αυτού, βρίσκεται ένας νέος που η ψυχή του διψάει για αίμα και βία. Το παρελθόν του αναβιώνεται στο παρόν του και οι καταστροφικές του ορμές βρίσκουν τυχαία το πρόσχημα μιας επαναστατικής ιδεολογίας. Καμία μελλοντική προσδοκία. Το έργο του είναι, μονάχα, η βία. Στην μέση του δρόμου, βρίσκεται ένας άνθρωπος αμφιλεγόμενης ηλικίας. Από την μία, μοιάζει τόσο νέος και από την άλλη, φαίνεται τρομακτικά γερασμένος. Ο ιδεολογικός ρόλος του είναι μετέωρος. Άγνωστη η ταυτότητά του. Χάνεται μέσα στα σύννεφα καπνού που χωρίζουν την μία μεριά του δρόμου που παραισθητικά προστατεύουν οι αναρχικοί και οι αριστεροί, με την άλλη που κατακυριεύουν τα συστημικά αστυνομικά όργανα. Αλήθεια, καπνός, βία, αίμα, όνειρο, ψέμα. Εν αναμονή της πολυπόθητης αλλαγής. Σπαραγμός.

Άγριο το βράδυ γεμάτο από βίαιες εκδηλώσεις ψυχής, γεμάτο από ψευδεπίγραφες ελπίδες αναστροφής. Χαράζει σε ένα τοπίο που θυμίζει θάλαμο αερίων. Η ελπίδα έγινε καταστροφή, όμως, ακόμα αντηχεί η προσμονή. Μέσα στα ερείπια της φωτιάς και την δυσωδία των καπνογόνων ουσιών, ακούς αχνά μία μελωδική χροιά. Σου ψιθυρίζει δειλά:

«Ανακάλυψε τους νόμους της φύσης. Δημιούργησε τα εργαλεία που θα ανασύρουν το πέπλο της ζωής σου. Πλάσε τα μηχανήματα που θα αποσκλαβώσουν το κορμί σου. Εργάσου για την ζωή και όχι για τον θάνατο. Ερωτεύσου».

 ***

Κιούση Κωνσταντίνα

 



  • Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

    Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.