J. L. Borges, «Ο Απειλούμενος»

19.04.2019
J. L. Borges, «Ο Απειλούμενος»

Είναι ο έρωτας. Πρέπει να κρυφτώ ή να φύγω.

Μεγαλώνουν οι τοίχοι της φυλακής του, σαν ένα τρομερό όνειρο.

Η όμορφη μάσκα έχει αλλάξει, αλλά όπως πάντα είναι η μοναδική.

Σε τι με ωφελούν τα φυλαχτά μου: το να σκαρώνω λέξεις, η αόριστη εμβρίθεια, το να μαθαίνω τις λέξεις που χρησιμοποίησε ο τραχύς Βορράς για να τραγουδήσει τις θάλασσες και τα σπαθιά του, η γαλήνια φιλία, οι γαλαρίες της βιβλιοθήκης, τα κοινά πράγματα, οι συνήθειες, η νεανική αγάπη της μητέρας μου, η βαριά σκιά των νεκρών μου, η άχρονη νύχτα, η γεύση του ονείρου;

Το να είμαι ή το να μην είμαι μαζί σου είναι το μέτρο του δικού μου χρόνου.

Ήδη το κανάτι έσπασε μπροστά στην πηγή, ήδη ο άνθρωπος σηκώθηκε ως την φωνή του πτηνού, ήδη σκοτείνιασε για αυτούς που κοιτάζουν απ’ τα παράθυρα, όμως η σκιά δεν έφερε την ειρήνη.

Είναι, το ξέρω, ο έρωτας: η αγωνία και η ανακούφιση να ακούω την φωνή σου, η αναμονή και η μνήμη, ο τρόμος του να ζω αυτό που ακολουθεί.

Είναι ο έρωτας με τις μυθολογίες του, με τα μικρά του άχρηστα μάγια.

Υπάρχει μια γωνία από την οποία δεν τολμώ να περάσω.

Ήδη οι στρατοί με πλησιάζουν, οι ορδές. (Αυτή η κατοικία είναι φανταστική. Εκείνη δεν την έχει δει.)

Το όνομα μιας γυναίκας με προδίδει.

Με πονάει μια γυναίκα σε όλο το σώμα.

 

J. L. Borges, «Ο Απειλούμενος» -απόσπασμα

 



  • Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

    Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.