Clarissa Pinkola Estes: «Ξυπόλυτη να περπατώ κι εγώ όσο πιο συχνά μπορώ, για να μπορώ αληθινά να βλέπω & ν’ ακούω..»

23.04.2019
Clarissa Pinkola Estes: «Ξυπόλυτη να περπατώ κι εγώ όσο πιο συχνά μπορώ, για να μπορώ αληθινά να βλέπω & ν’ ακούω..»

Όταν ήμουνα μικρή
δε μου ταιριάζαν τα παπούτσια
είχα στις φτέρνες ροζ φουσκάλες.

Κι όμως ξεχνούσα το γιατί
γιατί ήταν άραγε στενά
ή γιατί ήταν φαρδιά;

Κρατώντας το καπέλο τους
ρωτούσαν οι γονείς μου
«τι έχει το παιδί, γιατρέ;»
(…) κι ο γιατρός όλο έλεγε πολύ απειλητικά:
«Ξυπόλητη μην την αφήνετε
ποτέ να περπατά».

(…)
Κι έπειτα, που μεγάλωσα,
βλέποντας τις προγόνους μου
και τα μεγάλα, ίσια από κάτω,
πέλματά τους
ήξερα πως τα πόδια μου
ήτανε καμωμένα
μονάχα για να περπατώ
σπέρνοντας τους αγρούς
στα σκοτεινά να δρασκελώ μίλια
πάνω στο χώμα
για να ρουφάω τα θρεπτικά συστατικά
της γης
μεσ’ από τις πατούσες μου
και να βαδίζω και να σκουπίζω
και να στριφογυρίζω
στον κύκλο του χορού.
Όμως τότε, στην «υποανάπτυκτη ευγενική κουλτούρα» όπως τη λένε
τα πόδια των γυναικών
συχνά τα’ ανάθρεφαν για να επιτελούν
μικρές ανθρώπινες θυσίες
Τα έσφιγγαν
δεν τ’ άφηναν ελεύθερα
τ’ ακρωτηρίαζαν σχεδόν.
Ανήμπορα να τρέξουν
στην ανηφοριά
ή στην κατηφοριά
ή… μακριά.
Και όπως αποδείχτηκε…
σκόπιμα γίνονταν αυτά.

Όμως τα δικά μου πόδια
φύγαν τελικά μακριά
κι έφυγα κι εγώ μαζί τους.
Πέταξα την πανοπλία απ’ τα πόδια
για να «περπατώ σωστά»
γιατί είτε μ’ αυτήν είτε χωρίς
ίσια ποτέ μου δεν περπάτησα
…και σήμερα, σαν περπατώ
λοξοδρομώ
και λαχταρώ να δω τούτο ή εκείνο
ή να ορίσω μια πορεία
ή να ξαναζήσω τούτη τη νύχτα,
ή να μιλήσω σε μια ψυχή ή σ’ ένα πλάσμα
να στραφώ σ’ ένα λουλούδι που φυτρώνει
μες στην πέτρα,
να σκύψω και σ’ ένα παιδί να πω
πόσο σημαντικό
να ταξιδεύει αλλού ο νους
αν θέλει να προοδεύσει
ή να σταθώ να λικνιστώ
μπροστά στον εραστή μου.
Τα πόδια κι οι πατούσες μου ανήκουν
στο πνεύμα του Χορού
σ’ αυτό ανήκουν κι οι γοφοί μου…
Και τα παπούτσια τα ορθοπεδικά
δε βοήθησαν καθόλου
σ’ εκείνα που πιότερο χρειαζόταν
η Ψυχή μου.
Οι πιο σπουδαίοι βηματισμοί,
κι οι δρασκελιές κι οι παύσεις
πάντοτε είναι οι «ασταθείς».

Θαρρώ πως τα παπούτσια μου είναι
απ’ τις μορφές της τέχνης μου
τις πιο σημαντικές.
Εύχομαι να μην πειράζει πια
που πολύ συχνά φορώ
τα πιο άσχετα και πιο ασεβή
πολλές φορές παπούτσια.
Παρακαλώ, μου δίνετε κείνα τα μαύρα
με τα κόκκινα τριαντάφυλλα ή τα άλλα
με τα λουράκια που τυλίγονται
στους αστραγάλους
ή τ’ άλλα με τα πονηρά φιογκάκια
στο τακούνι
ή κείνες τις μπότες τις μοτοσικλετικές
με την ατσαλένια μύτη
ή τα καστόρινα μοκασίνια μου
που μου επιτρέπουν
να ψηλαφώ ακόμα κι έναν σπόρο
κάτω απ’ τις σόλες;
Νομίζω πως ήρθε πια ο καιρός
-και χωρίς να συμβουλευτώ
κανέναν γιατρό-
ξυπόλυτη να περπατώ κι εγώ
όσο πιο συχνά μπορώ,
για να μπορώ αληθινά να βλέπω
και ν’ ακούω…

[...]

«Γιατί τα χαρακτηριστικά της σοφής γυναίκας να είναι τόσο σημαντικά για τη νέα και γιατί η σοφία και η ζωτικότητα της νέας να είναι τόσο σημαντικές για τη γεροντότερη;

Μαζί συμβολίζουν δύο ουσιαστικές πλευρές που εντοπίζονται στην ψυχή κάθε γυναίκας μεμονωμένα· γιατί η ψυχή της γυναίκας χάνεται στα βάθη του χρόνου και το πνεύμα της είναι αιώνια νέο... αυτά τα δύο μαζί συνθέτουν το να είσαι νια ενώ γερνάς, γριά όσο είσαι νέα».

 

Clarissa Pinkola Estes, «Ο χορός των μεγάλων μητέρων», μτφρ. Aννα Παπασταύρου (εκδόσεις Κέλευθος)

clarissa-pinkola-estes-275px.jpg

Η Clarissa Pinkola Estes γεννήθηκε στις 27/1/1945. Είναι Ποιήτρια, Ψυχοθεραπεύτρια και διδάσκει σε Πανεπιστήμια σε φοιτητές Ιατρικής ψυχολογικές και πνευματικές μεθόδους θεραπείας και αυτοβοήθειας για όσους φροντίζουν ασθενείς. Έχει ειδικευτεί σε ασθενείς με ψυχοτραυματικό στρες. Σήμερα εργάζεται στηρίζοντας οικογένειες των επιζησάντων από την καταστροφή της 11ης Σεπτεμβρίου στις. Ηνωμένες Πολιτείες. Το διδακτορικό της είναι πάνω στην εθνο-κλινική-ψυχολογία για την μελέτη κοινωνικών και ψυχολογικών προτύπων σε πολιτισμικές και φυλετικές ομάδες .Εργάστηκε σε περιοχές με φυσικές καταστροφές και συνέταξε ένα «πρωτόκολλο Ανάκτησης μετά τον τραυματισμό» το οποίο μεταφράστηκε αρχικά για τους επιζώντες του σεισμού στην Αρμενία το 1988. Αργότερα μπορούσαν να το διαβάσουν και οι πολίτες για δική τους χρήση.

Είναι ακτιβίστρια και Συγγραφέας, υπέρμαχος της κοινωνικής δικαιοσύνης. Το βιβλίο της “Women who run with the wolves-Myths and stories of the wild womanArchetype” (Γυναίκες που τρέχουν με τους λύκους –μύθοι και ιστορίες για το αρχέτυπο του άγριου θηλυκού) ήταν στη λίστα των μπεστ σέλερ επί τρία χρόνια του NewYorkTimes. Το παραμύθι της «Ο πιστός κηπουρός –ένα σοφό παραμύθι γι’ αυτό που δεν πεθαίνει ποτέ» The Faithful Gardener A wise Tale About That Which Can Never Die” κυκλοφορεί σε 32 γλώσσες. Επίσης αρθρογραφεί και διατηρεί σελίδες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης

 



  • Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

    Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.