Πολιτική

Δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου κυρίαρχη είναι η άποψη και η βούληση της πλειοψηφίας, μέσα σε κάποια όρια. Τα όρια αυτά, είναι που αποτρέπουν φαινόμενα όπου η πλειοψηφία δύναται να επιβληθεί στη μειοψηφία και να της στερήσει ουσιαστικά της δικαιώματα. Είναι λοιπόν σαφές, πως μέσα στα πλαίσια της δημοκρατίας, η εξουσία θα πρέπει να θέσει τα όρια μεταξύ ελευθερίας και ασφάλειας.

Μία εβδομάδα μετά τις εκλογές είναι υπέρ αρκετή για να διαπιστώσουμε το περιβόητο «καινούριο» και το «νέο» στην πολιτική ζωή που με τόση θέρμη ευαγγελίζονταν ο ΣΥΡΙΖΑ σε όλη την προεκλογική περίοδο. Θεωρούσαν στην Κουμουνδούρου ότι επειδή αυτοπροσδιορίζονται νέοι θα έχουν και το συγχωροχάρτι για την καταστροφή και τον διχασμό που έφεραν στην χώρα κατά την επτάμηνη περίοδο της «πρώτης φόρας αριστεράς».

Ένα από τα χειρότερα χαρακτηριστικά των δημάρχων, που ο λαός μας ονομάζει ειρωνικά «βλαχοδήμαρχους», είναι ότι κατά την διάρκεια της θητείας τους δεν κάνουν απολύτως τίποτα και μόλις έρθει η ώρα των εκλογών προσπαθούν να κάνουν τα πάντα για να επανεκλεγούν. Χατίρια, ρουσφέτια, κακής ποιότητας δημόσια έργα είναι μερικές από τις βεβιασμένες κινήσεις που κάνουν λίγες εβδομάδες πριν από τις εκλογές.

Όλα τα παραμύθια έχουν ένα τέλος. Είτε είναι εμπνευσμένα είτε όχι, όλα έχουν μια κατάληξη. Το δικό μας εγχώριο μεγάλης διάρκειας μύθευμα έλαβε επιτέλους αυτό που του άξιζε. Ένα πανηγυρικό εκκωφαντικό τέλος.
 
Το ελληνικό παραμυθάκι μας εμπεριείχε εύκολες λύσεις για δυσθεώρητα προβλήματα. Έτσι δεν τα έλυνε μα τα διαιώνιζε κάνοντάς τα ακόμη δυσκολότερα.

Μια φορά και έναν καιρό, η Ελλάδα ανακάλυπτε τη χαρά της ιδιωτικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης και μαζί με αυτή τον κ. Βασίλειο Λεβέντη, ιδρυτή της «ΕΝΩΣΗΣ ΚΕΝΤΡΩΩΝ», ο οποίος από τη δική του, τοπική τηλεοπτική συχνότητα, κατακεραύνωνε το πολιτικό σύστημα της εποχής αλλά και την ελληνική κοινωνία και, ταυτόχρονα, πρότεινε τις δικές του λύσεις για τα προβλήματα της χώρας.

Τι μας είπε στο χθεσινό διάγγελμα του ο κ. Τσίπρας; Τίποτα το αξιόλογο. Μας επιβεβαίωσε ότι η κυβέρνηση του ήταν ένα συνονθύλευμα πελατών και ρουσφετιού. Μας παρουσίασε σαν υπέρλαμπρα σημεία της θητείας του την ΕΡΤ, τους σχολικούς φύλακες και όλα τα υπόλοιπα αντιμνημονιακά κέντρα υμετέρων.

Το νέο ελληνικό Κράτος και ο ευρύτερος Ελληνισμός, με την έννοια των αλυτρώτων πληθυσμών κατά την διάρκεια του 19ου αι. δεν μετήλθε ποτέ ενός πραγματικού Διαφωτισμού. Ούτε κατά τον 18ο αι. ο λεγόμενος Νεοελληνικός Διαφωτισμός, του οποίου το σχήμα ανέπτυξε εξαιρετικά ο Κ.Θ. Δημαράς επηρέασε ευρύτερα λαικά στρώματα μιας και οι λόγιοι, οι έμποροι και ο κλήρος, οι κατ’ εξοχήν αστικές τάξεις της εποχής απορρόφησαν τα δυτικά προτάγματα, που είχαν ήδη αρχίσει να διαμορφώνονται από την περίοδο της Αναγεννήσεως.

Ζούμε αυτό που περιγράφεται σε κάποια βιβλία, πολιτικά και φιλοσοφικά. Όταν θα έρθει το χειρότερο δε θα το αντιληφθούν (τουλάχιστον άμεσα) οι πολλοί. Αυτοί που ονομάζουμε πλειοψηφία. Θα είναι πολιτικά κουρασμένοι από τους προηγούμενους και θα ακολουθούν τους λαϊκιστές και απίστευτα επιζήμιους επόμενους, δίχως να καταλαβαίνουν τις προθέσεις και το μέγεθος της καταστροφής που αυτοί επιφέρουν.

Η εποχή των ιδεολογιών, τουλάχιστον για μερικούς ακόμη, δεν έχει παρέλθει. Τα κόμματα διαφοροποιούνται μεταξύ των με βάση τις ιδεολογικές τους γραμμές. Είναι φανερό πως η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί να βρει τα ιδεολογικά της πατήματα, να ανακτήσει την φυσιογνωμία της, να καθορίσει ξανά το στίγμα της ηχηρώ τω τρόπω, μετά την βίαιη ανάγκη προσαρμογής στη ratio των μνημονιακών υποχρεώσεων.

«Σχέδιο εξόδου της χώρας από το ευρώ δεν είχαμε» μας είπε την περασμένη Παρασκευή στην βουλή ο πρωθυπουργός και πρόσθεσε  «Εγώ έδωσα εντολή για plan b, ως άμυνα και όχι για έξοδο από το ευρώ». Ωραία άμυνα! Πριν προλάβει ο Σόϊμπλε να μας ανατινάξει με το δικό του  grexit θα ανατινασσόμασταν από μόνοι μας! Ποιό ήταν όμως αυτό το plan b;

Είμαστε εμείς, αυτοί οι λίγο πριν τα τριάντα. Είναι φυσικά και αυτοί οι μέχρι τα τριανταπέντε. Στα ρημάδια σχεδιάζουμε πως ακριβώς θα ρίξουμε στη θάλασσα το σάπιο καράβι ενώ παράλληλα θα το ανακατασκευάζουμε εν πλω. Το μεγαλύτερο πρόβλημά μας δεν είναι ότι είναι σάπιο, αλλά ότι όσο και να σπρώχνουμε δε ξεκολλά από την ξέρα. Μένει στάσιμο. Χρόνια στάσιμο γιατί επιμένουμε εμμονικά να το σπρώχνουμε με ευχολόγια.

Ένας οικονομολόγος σπουδάζει στο εξωτερικό μορφώνεται, αναπτύσσει τις θεωρίες των παιγνίων, διδάσκει και απολαμβάνει όλες τις δάφνες του έγκριτου Έλληνα οικονομολόγου  του εξωτερικού. Με το ξεκίνημα της κρίσης αυτός ο κύριος κάνει την εμφάνιση του στο πλατύ εγχώριο κοινό. Εμφανίζεται όλο και ποιο συχνά σε εκπομπές, γράφει άρθρα που λένε στον αναγνώστη αυτό που θέλει να ακούσει αναμεμιγμένα με ακατάληπτους ,για τον πολύ κόσμο, οικονομικούς όρους.

Σελίδα 9 από 28

Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.