Πολιτική

Έχετε καθίσει σε ένα εστιατόριο για να δειπνήσετε με την οικογένειά σας. Ο κατάλογος πολλά υποσχόμενος. Παραγγέλνετε ένα κάρο λιχουδιές από το χαμογελαστό γκαρσόν. Σας φέρνει τα κουβέρ, ποτά και δυο χαμόγελα ακόμα. Φαγητό πουθενά. Περιμένετε ώρα. Λίγο πριν εξαντληθεί η υπομονή σας έρχονται τα πιάτα. Κρύα κι άνοστα. Φωνάζετε το γκαρσόν και κάνετε παράπονα. Ζητάτε να μιλήσετε με τον σεφ. Εκείνος κάνει την εμφάνισή του εμφανώς ταλαιπωρημένος.

Στη Σουηδία κατά τη δεκαετία του '70 τα κρατικά σχολεία είχαν γίνει εργαλεία κοινωνικής πολιτικής για την προώθηση της ισότητας και όχι της εκπαίδευσης. Η πολιτική του “ένα-μοντέλο-ταιριάζει-σε-όλους” δημιούργησε ένα μονολιθικό σύστημα, στο οποίο οι μαθητές αντιμετωπίζονταν σαν να είχαν όλοι τις ίδιες ανάγκες και σαν να έπρεπε να διδάσκονται με τον ίδιο τρόπο.

Την τελευταία εξαετία δεχτήκαμε ένα βομβαρδισμό από εύηχες φράσεις. Κάποιες από αυτές έμοιαζαν καλές και ως προτάσεις, αλλά δεν άντεξαν στην εκτενή ανάλυση. Η πραγματικότητα διέψευσε τις αυξημένες προσδοκίες που εύγλωττοι δημαγωγοί έσπειραν ανάμεσα στους πολίτες. Ο ωφελιμισμός πίσω από τη ρητορική του «περισσότερο καλό για περισσότερους ανθρώπους» επανέφερε στον πολιτικό λόγο το είδος του λαϊκισμού που αιτιολογεί την εθελοντική σκλαβιά των πολιτών πίσω από τη θεωρία του «τι είναι καλό για την πλειοψηφία».

Ακούγοντας τον Αλέξη Τσίπρα να παρομοιάζει τα κόμματα της αντιπολίτευσης με σκυλιά που ουρλιάζουν, ο νους μου δε πήγε στην αραβική παροιμία, αλλά σε μια δισκογραφική δουλειά. Το 1977 οι Pink Floyd κυκλοφόρησαν το θεματικό τους άλμπουμ Animals. 

Ο κίνδυνος εξόδου από τη συνθήκη Σένγκεν, όπως λέγεται, είναι ένα πιθανό ενδεχόμενο. Είναι ένα ενδεχόμενο το οποίο θα χαροποιήσει κάποιους από την κυβέρνηση γιατί ποτέ δεν έχουν μάθει να σκέφτονται ευρωπαϊκά. Θα είναι για αυτούς το πρώτο βήμα προς την ανεξαρτητοποίηση της Ελλάδας από τα σκοτεινά νεοφιλελεύθερα κέντρα εξουσίας της ΕΕ.

Το Σάββατο 21 Νοεμβρίου είχα την τύχη να παρακολουθήσω στη Θεσσαλονίκη το European Students for Liberty Regional Conference. Ένας απ’ τους βασικούς ομιλητές τού πολύ επιτυχημένου αυτού συνεδρίου ήταν ο φίλος μου Federico N. Fernández*. Ο Federico ζει και εργάζεται στη Βιέννη για το Austrian Economics Center, αλλά είναι από την Αργεντινή και, όπως ήταν φυσικό, μας μίλησε για την οικονομική κρίση στην πατρίδα του και τα χρήσιμα διδάγματα που θα μπορούσαμε να αντλήσουμε απ’ αυτή.

ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ: Δεν είμαι ούτε κοινωνιολόγος ούτε πολιτειολόγος ούτε θρησκειολόγος. Είμαι μηχανικός: αυτό σημαίνει όμως πως έχω εκπαιδευθεί να ανακαλύπτω patterns και κοινούς τόπους αξιοποιώντας αριθμούς και παρατηρήσεις. Πάνω σε αυτή την εκπαίδευση πατάει αυτό το κείμενο άποψης. Και πάνω στην προσωπική μου εμπειρία, έχοντας ζήσει σε δύο χώρες της Ευρώπης (Μεγάλη Βρετανία και Γερμανία) και έχοντας πολύ κοντινή και απόλυτα αξιόπιστη πληροφόρηση για τη Γαλλία.

Το Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών γνωρίζοντας ότι οι Έλληνες πολίτες έχουν φτάσει σε ύψιστο σημείο απόγνωσης εξαιτίας των φορολογικών πολιτικών που εφαρμόστηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης ζήτησε απ’ τους υποψήφιους Προέδρους της Ν.Δ. να δεσμευτούν γραπτώς και ενυπόγραφα ότι δεν θ’ αυξήσουν περαιτέρω τη φορολογία. Ένας υπέγραψε.

Κυβέρνηση δεν έχουμε. Επί της ουσίας.

Αντιπολίτευση δεν έχουμε. Επί των τύπων και της ουσίας.

Η Νέα Δημοκρατία κάνει την ύστατη προσπάθεια αφενός μεν να βγάλει αρχηγό γενικής αποδοχής (πράγμα εξαιρετικά δύσκολο), αφετέρου να μαζέψει πίσω στην παράταξη ένα μέρος των ψηφοφόρων της και να προσεγγίσει ένα αντίστοιχο αν όχι μεγαλύτερο, από νέους.

13 Νοεμβρίου 2015

Το βράδυ στις 13 Νοέμβρη 2015 δεν χτυπήθηκε μόνο μία χώρα. Χτυπήθηκε ένας ολόκληρος τρόπος ζωής. Οι πράξεις πολέμου που συντελέστηκαν δεν ήταν ενάντια σε χώρους σύμβολα ή σε ιδεολογικούς ή έστω θρησεκυτικούς αντιπάλους. Χτυπήθηκαν τυφλά χώροι καθημερινής ζωής.

Οι Έλληνες αριστεροί θεωρούν τις σκανδιναβικές χώρες ως έναν σοσιαλιστικό παράδεισο και οι υποστηρικτές των κεντροαριστερών πολιτικών, σε όλο τον κόσμο, ως απόδειξη της βιωσιμότητας των σοσιαλδημοκρατικών συστημάτων υψηλής φορολόγησης. Ο Πολ Κρούγκμαν έχει γράψει στους New York Times: «Κάθε φορά που βλέπω κάποιον να γράφει για «καταρρέοντα ευρωπαϊκά συστήματα κοινωνικής πρόνοιας», έχω την επιθυμία να του κάνω μια υποχρεωτική ξενάγηση στη Στοκχόλμη’.

Capitalism for Dummies!

06.11.2015
Γράφει ο

Καμία άλλη επιστήμη δεν στοιχειώνεται από τόσες πλάνες όσο αυτή των Οικονομικών (Henry Hazlitt) και η πιο διαδεδομένη δεν είναι άλλη από αυτή της «σταθερής πίτας» (fixed pie fallacy).

Της εδραιωμένης δηλαδή πίστης, ότι το ποσό του πλούτου στον κόσμο είναι σταθερό και για να κερδίσει ένα άτομο (ή μια ομάδα ατόμων) πρέπει ένα άλλο άτομο (ή μια άλλη ομάδα ατόμων) να χάσει.

Σελίδα 8 από 29

Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.