Πολιτική

Καθεστώς.

Ένα καθεστώς στήνεται με δύο τρόπους: είτε με άμεση επέμβαση (τανκς, κατάληψη δημοσίων κτιρίων, ταραχές), είτε με έμμεση: δημιουργείς εχθρούς, αλώνεις και κράτος και καταργείς θεσμούς και στο τέλος αποκόπτεις μια χώρα από τις διεθνείς συνθήκες που διασφαλίζουν ελευθερίες και το πολίτευμα.Αρκεί να έχεις τους πολίτες ήσυχους και υπό έλεγχο.

Ο άγραφος νόμος στην πολιτική λέει ότι όποτε εμφανίζεται κάποιος που σε γοητεύει και σου λέει μόνον πράγματα με τα οποία συμφωνείς τότε υπάρχει πρόβλημα. Καλό θα είναι να πιστεύεις τον λιγότερο αρεστό. Αυτόν που σε κάνει να σκέφτεσαι. Δεν είναι δυνατόν να σου λένε αυτό που θέλεις να ακούσεις και να περιμένεις ότι αυτό μπορεί να πραγματοποιηθεί αγνοώντας την πραγματικότητα όσο ωραίο περιτύλιγμα και να έχει. Η πραγματικότητα δυστυχώς δεν αλλάζει όσο παραμύθι και να πουληθεί και κυρίως όσο παραμύθι και να «αγοραστεί».

Κρίση είναι όταν μέρος του πληθυσμού εξαθλιώνεται, ενώ θα μπορούσε να αποφευχθεί η εξαθλίωση.

Κρίση είναι η επιλογή να φτωχοποιήσεις τους μικρομεσαίους επιχειρηματίες και ελεύθερους επαγγελματίες και επιστήμονες, για να διατηρείς ανέπαφες άχρηστες θέσεις εργασίας στην κρατική μηχανή, διοικητικών συμβουλίων ανύπαρκτων οργανισμών και κηπουρών ανύπαρκτων κήπων.

Θα σας διηγηθώ μια προσωπική ιστορία.

Κάμποσα χρόνια πριν διοργανώθηκε στη Ρόδο η πρώτη συνάντηση της ελληνικής κοινότητας των φίλων ενός συστήματος διαχείρισης περιεχόμενου ανοικτού κώδικα για ιστοσελίδες, του γνωστού σήμερα Joomla!

Οι περισσότεροι από όσους αναρτούν τα βίντεο "πριν-μετά" του σύριζα είναι επίσης εκείνοι οι οποίοι σιωπούσαν στα "πριν-μετά" της ΝΔ των Ζαππείων. Και τώρα προφανώς που πέφτει ο ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να ξαναπάρουν τη θέση τους στην εξουσία.

Έχω νέα για όσους ψηφοφόρους παρασύρονται από το εύκολο ψέμα.

Ένας χρόνος πέρασε.

Ένας χρόνος με κυβέρνηση του λεγόμενου αριστερού τόξου (όχι αυτό του Οδυσσέα), και σκέφτηκαν να το γιορτάσουν.

Βγάλανε αφίσες στους δρόμους (κάπου υπάρχει ένας νόμος απαγόρευσης αλλά μάλλον δεν ισχύει πια), κυκλοφόρησαν την είδηση στα κοινωνικά δίκτυα (ο μισθός να μπαίνει κάθε μήνα),  βγήκαν στην τηλεόραση (υπάρχουν ακόμα εμετικοί που τους στηρίζουν).

Περί φιλελεύθερων και σοσιαλιστικών κυβερνήσεων, υπήρξαν πολλά παραδείγματα. Προς αποφυγήν, σαν τα δικά μας, και προς μίμηση, σε αρκετά προηγμένα κράτη ανά την υφήλιο. Η διαφορά της μίας πολιτικής φιλοσοφίας από την άλλη, δεν είναι ζήτημα ηθικής, αλλά ζήτημα προσέγγισης που στοχεύει στην ευημερία, οικονομική και κοινωνική.

Η εκλογή του Κ. Μητσοτάκη στην προεδρία της ΝΔ έχει ήδη αρχίσει να προκαλεί ανακατατάξεις στο πολιτικό σκηνικό. Δεν αναφέρομαι στις δημοσκοπήσεις που φέρνουν πρώτη τη ΝΔ με διαφορά περίπου 3% από το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στις συζητήσεις που άνοιξαν σε Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΠΑΣΟΚ & ΔΗΜΑΡ) και Ποτάμι για το πολυθρύλητο "εγχείρημα της Κεντροαριστεράς".

Άκου Ιάσονα,

Ο παππούς μου ήρθε από τη Σμύρνη μικρό παιδί το 22 και δούλεψε – όσο πρόλαβε να ζήσει – φορτοεκφορτωτής στο λιμάνι του Πειραιά. Αφού έφυγε, πήρε τα ηνία η γιαγιά μου και έγινε μοδίστρα για να ζήσει τέσσερα παιδιά. Δεν ήταν όμως κανένας τους λαικός δικαστής.

Σήμερα έχω τα γενέθλιά μου και έτσι, λίγες μέρες μετά τις γιορτές, ξαναματασκέφτομαι τη χρονιά που πέρασε. Η πολλαπλή αυτή ανασκόπηση με βοήθησε να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου και να δώσω μια μορφή σε μια πραγματικά χαοτική χρονιά. Και, όπως συχνά γίνεται, η εικόνα αποκρυσταλλώθηκε στο μυαλό μου ένα πρωί κάπου εκεί μεταξύ ύπνου και ξύπνιου.

Δυο λόγια για την ιστορία: Φιλελευθερισμός είναι η πολιτική φιλοσοφία που βασίζεται στις ιδέες την ατομικής ελευθερίας και ατομικής ιδιοκτησίας, όπως τα πολιτικά δικαιώματα, η ελευθερία του Τύπου, η θρησκευτική ελευθερία, η ισότητα ενώπιον του νόμου και το ελεύθερο εμπόριο. Οι ρίζες του φιλελευθερισμού βρίσκονται στον διαφωτισμό, όταν φιλόσοφοι σαν τον Τζον Λοκ, αντιτάχθηκαν σε καθιερωμένες έννοιες της εποχής: τα κληρονομικά προνόμια που πήγαζαν από τίτλους ευγενείας, την κρατική θρησκεία, την απόλυτη μοναρχία και την ελέω Θεού βασιλεία.

Το λεγόμενο σύστημα όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε αναγκάζει σε προσαρμογή τον οποιονδήποτε η ενίοτε προσαρμόζεται και το ίδιο στα νέα δεδομένα χάριν επιβίωσης.

Η πραγματικότητα απέχει παρασάγγας από πολιτικές θεωρίες, ρομαντικού τύπου επιδιώξεις και πασπαλισμένες με ουτοπική χρυσόσκονη επαναστατικές βλέψεις με στόχο κοινωνικές ανακατατάξεις.

Σελίδα 6 από 28

Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.