Πολιτική

Έχω δει περίπου τη μισή κρίση να ξεδιπλώνεται εντός Ελλάδας και την υπόλοιπη εκτός. Αυτά τα χρόνια υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής που εμφανίζεται όπου και αν κοιτάξεις: και αυτός είναι η συντήρηση. Δυστυχώς από την αρχή της κρίσης μέχρι και σήμερα, αντιμετωπίσαμε την κατάσταση μεσοβέζικα και συντηρητικά. Βλακωδώς, όλοι πάλεψαν να διατηρήσουν όσα περισσότερα κεκτημένα για όσο περισσότερο καιρό χωρίς να συνειδητοποιούν ότι ουσιαστικά, έτρωγαν τις σάρκες τους (και τις δικές μας).

Ο φιλελευθερισμός είναι μια πολιτική φιλοσοφία, μια κοσμοθεωρία, που βασίζεται στις ιδέες της ελευθερίας και της ισότητας. Οι Φιλελεύθεροι ασπάζονται ένα ευρύ φάσμα απόψεων, κατά κύριο λόγο υποστηρίζουν και ενστερνίζονται ιδέες, όπως η ελευθερία του λόγου, η ελευθερία του τύπου, η ανεξιθρησκεία και βέβαια η ελεύθερη αγορά. Πιστεύει και προάγει τις δημοκρατικές κοινωνίες, τον πλήρη διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας, την ισότητα των φύλων και τις διεθνείς συνεργασίες.

Η 1η Σεπτεμβρίου του 1939, (δείχνει να) είναι πολύ μακρινή.

Για το πολύχρωμο κουβάρι της ιστορίας βέβαια -αυτο το πλασμένο με αιώνες- η 1/11/1939 είναι χθες...πιό κοντά από χθες.

Ενός λεπτού σιγή για αυτούς που περιμένουν την ανάπτυξη δαιμονοποιώντας το κέρδος, την ιδιωτική πρωτοβουλία, την ελεύθερη αγορά και τον καπιταλισμό.

Ενός λεπτού σιγή για αυτούς που δεν κατανοούν ότι στην ελεύθερη αγορά οι καταναλωτές καθορίζουν τον πλούτο και όχι οι επιχειρηματίες/καπιταλιστές.

Ενός λεπτού σιγή για αυτούς που δεν κατανοούν την διαφορά καπιταλισμού και παρεοκρατικού καπιταλισμού. Η Ελλάδα επί 30 χρόνια αναπτύχθηκε με ένα σύστημα παρεοκρατικού καπιταλισμού το οποίο καταρρέει τα τελευταία 6 χρόνια.

Δεν υπάρχει δημοκρατία χωρίς ελευθερία της σκέψης και του λόγου. Δεν υπάρχει ελευθερία του λόγου χωρίς ελευθερία του Τύπου.

Τα τελευταία χρόνια, η κυκλοφορία των έντυπων εφημερίδων έχει περιοριστεί σημαντικά, ενώ η δωρεάν ενημέρωση του Διαδικτύου έχει πάρει τη σκυτάλη, μαζί με την δωρεάν ενημέρωση της τηλεόρασης.

Ο Σίσυφος ήταν ο μυθικός ιδρυτής της Κορίνθου που καταδικάστηκε από τους θεούς να σπρώχνει ως την κορυφή του βουνού έναν βράχο, ο οποίος κατρακυλούσε πίσω ακριβώς πριν από το τέρμα.

Έφτασε, λοιπόν, η ώρα να βγουν και τα άπλυτα του ΟΑΣΘ στη φόρα. Την Κυριακή 21 Αυγούστου ο ΟΑΣΘ δήλωσε πως θα ήταν η τελευταία του παράσταση στην πόλη της Θεσσαλονίκης, μέχρι να τελεσφορήσουν οι συζητήσεις με το υπουργείο, μιας πόλης που δεν έχει άλλο Μέσο Μαζικής Μεταφοράς και σίγουρα οι κάτοικοι πρόκειται να ταλαιπωρηθούν αρκετά, εάν ο ΟΑΣΘ αποφανθεί να προχωρήσει σε επίσχεση εργασίας, ασκώντας πίεση στην κυβέρνηση εις βάρος του λαού φυσικά!

Με την μεταπολίτευση είμαστε συνομίληκοι. Όντας γενημμένος μια βδομάδα μετά την εισβολή στην Κύπρο και την επακόλουθη πτώση της δικτατορίας, μεγάλωσα πήγα στο σχολείο, σπούδασα, έκανα οικογένεια, εργάζομαι και ασκώ τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματά μου ως μέλος μιας δημοκρατική πολιτείας. Ωστόσο, αν και το να φτάνει ένας άντρας στα σαράντα δύο του δεν είναι και τίποτα σπουδαίο - τους τελευταίους αιώνες τουλάχιστο - το να φτάνει η Ελληνική Δημοκρατία σε αυτή την ηλικία, είναι πρωτόγνωρο. Με αφορμή λοιπόν τα σημερινά της «γενέθλια», μερικές σκέψεις για την κρίση της μέσης ηλικίας που δείχνει να περνάει και τον επανακαθορισμό που χρειάζεται ο τρόπος που έχουμε την Δημοκρατία στο μυαλό μας.

Η ιστορία της ανθρωπότητας είναι μία διαρκής πάλη μεταξύ του ατόμου που προσπαθεί να διατηρήσει τις ελευθερίες του και τις τυραννικές κυβερνήσεις που προσπαθούν να του τις στερήσουν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε με αυτόν τον σκοπό, δηλαδή να αυξήσει τις ελευθερίες των ατόμων μέσω της ελευθερίας κίνησης κεφαλαίων και ανθρώπων. Παρ’ όλα αυτά, έχει εξελιχθεί σε μια οντότητα που πράττει ακριβώς το αντίθετο και κινείται πλέον προς τη λάθος κατεύθυνση, οδηγώντας στον περιορισμό των ελευθεριών.

Τρεις σκέψεις για την χθεσινή συγκέντρωση του ‪#‎ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ‬

Το 2011 ήμουνα στο Σύνταγμα από την αρχή, ώσπου άρχισαν τα σούργελα ο Βαρουφάκης, ο Καζάκης, οι Χ'αυγίτες και οι άλλοι εμμονικοί να καπελώνουν την αυθόρμητη αντίδραση του κόσμου για ίδιον ώφελος.

Στις πρώτες συγκεντρώσεις κατέβαινα με το Μετρό τις Κυριακές, με τον γιό μου στο καροτσάκι τότε 1,5 έτους.

Στα μέσα του 19ου αιώνα, ο Καρλ Μαρξ, μίλησε για ένα «ηθικό κενό» στη λειτουργία του Καπιταλισμού, και το ονόμασε Θεωρία της Υπεραξίας. Τα «ηθικά κενά» βέβαια, κάθε μορφής οικονομικού συστήματος ή πολιτεύματος μπορούν να γίνουν «αισθητά» από τον απλό πολίτη. Αλλά τόσο ο απλός πολίτης όσο και ο απλός πολιτικός, δεν μπορούν προσδιορίσουν και να ερμηνεύσουν ένα πρόβλημα σε ένα τέτοιο πλαίσιο, ώστε να μην φαίνεται ως μια κοινή διαμαρτυρία, αλλά μια θεωρία που να μπορεί να πείσει τον ακαδημαϊκό, επιστημονικό και τον ευρύτερο κόσμο της διανόησης, ώστε να ετοιμάζει το έδαφος για μια νέα πρόταση διακυβέρνησης. Αυτό το πέτυχε ο Μαρξ με έναν μαθηματικό τύπο.

Μας λένε για την κρατική περιουσία που την δίνουν για 99 χρόνια. Αν και το νούμερο είναι γελοίο και κανένας που σήμερα ζει, δεν θα υπάρχει σε 99 χρόνια, σκεφτείτε αν έχει αξία να στεναχωριέστε για αυτό το πράγμα. Η κρατική περιουσία δεν είναι δικιά σας περιουσία, είναι του κράτους. Δεν έχετε κανένα δικαίωμα πάνω σε αυτή. Δεν μπορείτε να πείτε καμία γνώμη ή να ζητήσετε μερίδιο από τα κέρδη της. Σας έχουν κάνει να πιστέψετε ότι σας ανήκει κάτι, που πραγματικά όμως δεν σας ανήκει. Το κράτος ανήκει στην γραφειοκρατία του και αν δεν είστε μέρος αυτής της γραφειοκρατίας, αδιαφορήστε για τις αποφάσεις που παίρνουν.

Έχω ακούσει από συμπολίτες μου ότι η κρίση στην Ελλάδα είναι αποτέλεσμα της γερμανικής κυριαρχίας στην Ευρώπη, της επιθυμίας των «ξένων» να μας πάρουν (!) τα νησιά και τα πετρέλαια, ότι μας πολεμούν επειδή ζηλεύουν τον ήλιο μας και το φιλότιμό μας μέχρι και ότι θέλουν να μας εξαφανίσουν από τον πλανήτη και θέλουν το κακό μας.

Σελίδα 3 από 28

Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.