Τα "αναλλοίωτα" των ανθρώπινων σχέσεων

Ήθελα αρκετό καιρό να γράψω κάτι για τις Απώλειες που δεν αφορούν το θάνατο. Ίσως για να έρθω αντιμέτωπη με τις σκέψεις μου.

Παρατηρώ όμως πως δυσκολεύομαι να ξεκινήσω την πρώτη παράγραφο. Περίεργο να θες να εκφραστείς τόσο για κάτι που σε απασχολεί και στην αρχή να μην βγαίνουν οι λέξεις, να μην ξέρεις από πού να ξεκινήσεις.

Φτάνει όμως με τις εισαγωγές. Απώλειες λοιπόν.. Όταν οι σχέσεις (κάθε είδους) τελειώνουν. Τελειώνουν;

Με τις αλλαγές, από τότε που με θυμάμαι, δεν τα πάω καλά. Φαίνεται σαν να μαλώσαμε. Και αυτό με κυνηγάει ακόμα και σήμερα. Στις σημερινές μου σχέσεις...

Σίγουρα η εαυτή μου δεν αντέχει το τέλος. Οποιοδήποτε τέλος όπως μιας ταινίας, ενός βιβλίου, μιας μουσικής που ακούγεται σαν ταξίδι... μα ειδικά μιας σχέσης, μιας φιλίας.

Μα μήπως το τέλος είναι μονάχα μια αλλαγή; Απλώς μια νέα κατάσταση;

Μετά από κάθε σημαντική σχέση τι μένει; Πέρα από τις καλές στιγμές που είναι η πιο εύκολη απάντηση. Αμοιβαία εκτίμηση; Αγάπη; Και αν δεν μένουν ούτε αυτά τότε τι μένει; Τι ήταν όλος αυτός ο χρόνος που δώσαμε και πήραμε;

Σίγουρα απ όλους τους ανθρώπους κερδίσαμε κάτι. Τότε γιατί να υπάρχουν νέα δεδομένα στις σχέσεις, να μοιάζει πως σταματάνε, τελειώνουν.

«Γιατί απλά έτσι είναι οι σχέσεις», θα απαντήσουν κυνικά στη ρομαντική εσωτερική εαυτή που αρνείται να «μεγαλώσει» και που κατα βάθος φοβάται το για πάντα όσο το τέλος και το ποτέ. Και πληγώνεται που οι σχέσεις αλλάζουν.

Σχέσεις... ακούγεται λίγο απρόσωπο. Ας πούμε καλύτερα άνθρωποι. Αλλάζουν λοιπόν, νέα δεδομένα έρχονται στη ζωή μας, λίγα παραμένουν σταθερά, βέβαια.

Άλλωστε και τι δεν είναι αβέβαιο πέρα από τα συναισθήματα;

Και για δες τώρα κάτι παράδοξο. Είναι βέβαια τα συναισθήματα που δεν μπορούμε να τα δούμε, να τα αγγίξουμε... κάτι που δεν μπορούμε να σπάσουμε, να φωνάξουμε, να αγκαλιάσουμε. Κάτι που δύσκολα θα «κατσιάσουμε» με την ανθρώπινη διάστασή μας. Κάτι που μέσα στο χρόνο μπορεί να μείνει αναλλοίωτο.

Είναι οτιδήποτε νιώσαμε.

Μήπως εδώ είναι η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα; Μήπως αυτά που θα μείνουν, ακόμα και μετά από τεράστιες αλλαγές, θα είναι όσα νιώσαμε;

Ίσως μόνο αυτά αντέχουν στα νέα δεδομένα, στους κύκλους των σχέσεων, στο τέλος, στους ανθρώπους...


Το The Clown χρησιμοποιεί cookies για την καλύτερη παροχή των υπηρεσιών του. Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τη χρήση των cookie.

Πατήστε "Συμφωνώ" για να μην εμφανίζεται αυτό το μήνυμα.